ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಕ್ಷರಂ ತ್ವವಿದ್ಯಾ ಹ್ಯಮೃತಂ ವಿದ್ಯೇತಿ ಪರಿಗೀಯತೇ ತೇ ಉಭೇ ಈಶತೇ ಯಸ್ತು ಸೋ ಽನ್ಯಃ ಖಲು ಮಹೇಶ್ವರಃ

ಅಜ್ಞಾನವು ನಾಶವಾಗುವದು, ಜ್ಞಾನವು ಅಮೃತ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈ ಎರಡನ್ನೂ ಆಳುವವನು ಮಹೇಶ್ವರನೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

ಏಕೈಕಂ ಬಹುಧಾ ಜಾಲಂ ವಿಕುರ್ವನ್ನೇಕವಚ್ಚ ಯಃ ಸರ್ವಾಧಿಪತ್ಯಂ ಕುರುತೇ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಸರ್ವಾನ್ ಪ್ರತಾಪವಾನ್

ಒಬ್ಬೊಬ್ಬನನ್ನು ಜಾಲದಂತೆ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾ, ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಉಳಿದು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿರುವವನು ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯಾಗಿದೆ.

ದಿಶ ಊರ್ಧ್ವಮಧಸ್ತಿರ್ಯಕ್ ಭಾಸಯನ್ ಭ್ರಾಜತೇ ಸ್ವಯಮ್ ಯೋ ನಿಃಸ್ವಭಾವಾದಪ್ಯೇಕೋ ವರೇಣ್ಯಸ್ತ್ವಧಿತಿಷ್ಠತಿ

ಅವನು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿ, ಮೇಲೂ, ಕೆಳಗೂ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬೆಳಗುತ್ತಾನೆ. ಸ್ವಭಾವವಿಲ್ಲದವನಾದರೂ ಅವನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಸ್ವಭಾವವಾಚಕಾನ್ ಸರ್ವಾನ್ ವಾಚ್ಯಾಂಶ್ಚ ಪರಿಣಾಮಯನ್ ಗುಣಾಂಶ್ಚ ಭೋಗ್ಯಭೋಕ್ತೃತ್ವೇ ತದ್ವಿಶ್ವಮಧಿತಿಷ್ಠತಿ

ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ಗುಣಗಳನ್ನೂ, ಭೋಗಿಸುವವನಲ್ಲಿಯೂ, ಭೋಗ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ, ಅವನು ಈ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ತೇ ವೈ ಗುಹ್ಯೋಪಣಿಷದಿ ಗೂಢಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಾತ್ಪರಮ್ ಬ್ರಹ್ಮಯೋನಿಂ ಜಗತ್ಪೂರ್ವಂ ವಿದುರ್ದೇವಾ ಮಹರ್ಷಯಃ

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಗುಪ್ತವಾದ ಉಪನಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಪರಮ ಪರಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮೂಲವನ್ನೂ, ಜಗತ್ತಿನ ಆದಿಯನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ.

ಭಾವಗ್ರಾಹ್ಯಮನೀಹಾಖ್ಯಂ ಭಾವಾಭಾವಕರಂ ಶಿವಮ್ ಕಲಾಸರ್ಗಕರಂ ದೇವಂ ಯೇ ವಿದುಸ್ತೇ ಜಹುಸ್ತನುಮ್

ಯಾರು ಶಿವನನ್ನು ಅನುಭವದಿಂದ ಅರಿಯಬಹುದಾದವನು, ಆಸೆ ಇಲ್ಲದವನು, ಇರುವಿಕೆಯನ್ನೂ ಇಲ್ಲದಿಕೆಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುವವನು, ಕಾಲದ ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವವನು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಸ್ವಭಾವಮೇಕೇ ಮನ್ಯಂತೇ ಕಾಲಮೇಕೇ ವಿಮೋಹಿತಾಃ ದೇವಸ್ಯ ಮಹಿಮಾ ಹ್ಯೇಷ ಯೇನೇದಂ ಭ್ರಾಮ್ಯತೇ ಜಗತ್

ಕೆಲವರು ಮೋಹದಿಂದ ಸ್ವಭಾವವೇ ಮುಖ್ಯವೆಂದು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಕಾಲವೇ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ತಿರುಗಿಸುವುದು ದೇವರ ಮಹಿಮೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ.

ಯೇನೇದಮಾವೃತಂ ನಿತ್ಯಂ ಕಾಲಕಾಲಾತ್ಮನಾ ಯತಃ ತೇನೇರಿತಮಿದಂ ಕರ್ಮ ಭೂತೈಃ ಸಹ ವಿವರ್ತತೇ

ಯಾರಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ಸದಾ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ, ಅವನು ಕಾಲಕ್ಕೂ ಕಾಲಮಿತಿಗೂ ಅತೀತನು, ಅವನಿಂದಲೇ ಈ ಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಭೂತಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.

ತತ್ಕರ್ಮ ಭೂಯಶಃ ಕೃತ್ವಾ ವಿನಿವೃತ್ಯ ಚ ಭೂಯಶಃ ತತ್ತ್ವಸ್ಯ ಸಹ ತತ್ತ್ವೇನ ಯೋಗಂ ಚಾಪಿ ಸಮೇತ್ಯ ವೈ

ಆ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತತ್ತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಸ್ವರೂಪದ ಸಹಿತ ಯೋಗವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

ಅಷ್ಟಾಭಿಶ್ಚ ತ್ರಿಭಿಶ್ಚೈವಂ ದ್ವಾಭ್ಯಾಂ ಚೈಕೇನ ವಾ ಪುನಃ ಕಾಲೇನಾತ್ಮಗುಣೈಶ್ಚಾಪಿ ಕೃತ್ಸ್ನಮೇವ ಜಗತ್ ಸ್ವಯಮ್

ಎಂಟು, ಮೂರು, ಎರಡು ಅಥವಾ ಒಂದರಿಂದ, ಮತ್ತೆ ಕಾಲ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಗುಣಗಳ ಮೂಲಕ, ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅವನೇ ತಾನಾಗಿ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಗುಣೈರಾರಭ್ಯ ಕರ್ಮಾಣಿ ಸ್ವಭಾವಾದೀನಿ ಯೋಜಯೇತ್ ತೇಷಾಮಭಾವೇ ನಾಶಃ ಸ್ಯಾತ್ಕೃತಸ್ಯಾಪಿ ಚ ಕರ್ಮಣಃ

ಗುಣಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಕರ್ಮಗಳು ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕರ್ಮಕ್ಷಯೇ ಪುನಶ್ಚಾನ್ಯತ್ತತೋ ಯಾತಿ ಸ ತತ್ತ್ವತಃ ಸ ಏವಾದಿಸ್ಸ್ವಯಂ ಯೋಗನಿಮಿತ್ತಂ ಭೋಕ್ತೃಭೋಗಯೋಃ

ಕರ್ಮ ಮುಗಿದಾಗ ಮತ್ತೊಂದು ಬರುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಅವನು ತತ್ತ್ವದಂತೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನೇ ಆದಿ, ಭೋಗಿಯೂ ಭೋಗದ ಯೋಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣನು.

ಪರಸ್ತ್ರಿಕಾಲಾದಕಲಸ್ಸ ಏವ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ಸರ್ವವಿತ್ ತ್ರಿಗುಣಾಧೀಶೋ ಬ್ರಹ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಪರಾತ್ಪರಃ

ಅವನು ಮೂರು ಕಾಲಗಳಿಗೂ ಅತೀತನು, ಕಾಲವಿಲ್ಲದವನು, ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವನು, ಮೂರು ಗುಣಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿರುವವನು.

ತಂ ವಿಶ್ವರೂಪಮಭವಂ ಭವಮೀಡ್ಯಂ ಪ್ರಜಾಪತಿಮ್ ದೇವದೇವಂ ಜಗತ್ಪೂಜ್ಯಂ ಸ್ವಚಿತ್ತಸ್ಥಮುಪಾಸ್ಮಹೇ

ನಾವು ಆ ವಿಶ್ವರೂಪಿಯನ್ನು, ಭವಾಭವದ ಮೂಲವನ್ನೂ, ಎಲ್ಲರಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವವನನ್ನೂ, ದೇವದೇವನನ್ನೂ, ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವವನನ್ನೂ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಕಾಲಾದಿಭಿಃ ಪರೋ ಯಸ್ಮಾತ್ಪ್ರಪಞ್ಚಃ ಪರಿವರ್ತತೇ ಧರ್ಮಾವಹಂ ಪಾಪನುದಂ ಭೋಗೇಶಂ ವಿಶ್ವಧಾಮ ಚ

ಕಾಲಾದಿಗಳಿಂದ ಜಗತ್ತು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆ, ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಭೋಗದ ಸ್ವಾಮಿಯೂ ವಿಶ್ವದ ನೆಲೆಯೂ ಆದವನನ್ನು ನಾವು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ.

ತಮೀಶ್ವರಾಣಾಂ ಪರಮಂ ಮಹೇಶ್ವರಂ ತಂ ದೇವತಾನಾಂ ಪರಮಂ ಚ ದೈವತಮ್ ಪತಿಂ ಪತೀನಾಂ ಪರಮಂ ಪರಸ್ತಾದ್ವಿದಾಮ ದೇವಂ ಭುವನೇಶ್ವರೇಶ್ವರಮ್

ನಾವು ದೇವರನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮನು, ಮಹೇಶ್ವರನು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಎಲ್ಲ ಪತಿಗಳ ಪತಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿರುವವನು, ಭುವನೇಶ್ವರೇಶ್ವರನು ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತೇವೆ.

ನ ತಸ್ಯ ವಿದ್ಯೇತ ಕಾರ್ಯಂ ಕಾರಣಂ ಚ ನ ವಿದ್ಯತೇ ನ ತತ್ಸಮೋ ಽಧಿಕಶ್ಚಾಪಿ ಕ್ವಚಿಜ್ಜಗತಿ ದೃಶ್ಯತೇ

ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ, ಕಾರಣವೂ ಇಲ್ಲ; ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚಿನವನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಪರಾಸ್ಯ ವಿವಿಧಾ ಶಕ್ತಿಃ ಶ್ರುತೌ ಸ್ವಾಭಾವಿಕೀ ಶ್ರುತಾ ಜ್ಞಾನಂ ಬಲಂ ಕ್ರಿಯಾ ಚೈವ ಯಾಭ್ಯೋ ವಿಶ್ವಮಿದಂ ಕೃತಮ್

ಅವನ ಪರಾಶಕ್ತಿಗಳು ಅನೇಕವಾಗಿವೆ, ಅವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿಯೇ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ: ಜ್ಞಾನ, ಬಲ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆ, ಇವುಗಳಿಂದಲೇ ಈ ವಿಶ್ವ ಉಂಟಾಗಿದೆ.

ತಸ್ಯಾಸ್ತಿ ಪತಿಃ ಕಶ್ಚಿನ್ನೈವ ಲಿಂಗಂ ನ ಚೇಶಿತಾ ಕಾರಣಂ ಕಾರಣಾನಾಂ ಚ ಸ ತೇಷಾಮಧಿಪಾಧಿಪಃ

ಅವನಿಗೆ ಯಾರು ಒಡೆಯರಿಲ್ಲ, ಗುರುತು ಇಲ್ಲ, ಆಳುವವನು ಇಲ್ಲ; ಅವನೇ ಕಾರಣಗಳ ಕಾರಣ, ಅವುಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ.

ನ ಚಾಸ್ಯ ಜನಿತಾ ಕಶ್ಚಿನ್ನ ಚ ಜನ್ಮ ಕುತಶ್ಚನ ನ ಜನ್ಮಹೇತವಸ್ತದ್ವನ್ಮಲಮಾಯಾದಿಸಂಜ್ಞಕಾಃ

ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ಜನಕನೂ ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೂ ಹುಟ್ಟಿಲ್ಲ; ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಮಾಲಿನ್ಯ ಅಥವಾ ಮಾಯೆ ಅವನಿಗೆ ಇಲ್ಲ.

ಸ ಏಕಸ್ಸರ್ವಭೂತೇಷು ಗೂಢೋ ವ್ಯಾಪ್ತಶ್ಚ ವಿಶ್ವತಃ ಸರ್ವಭೂತಾಂತರಾತ್ಮಾ ಚ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷಸ್ಸ ಕಥ್ಯತೇ

ಅವನೇ ಒಬ್ಬನೇ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಅವನೇ ಎಲ್ಲರ ಅಂತರಾತ್ಮ, ಧರ್ಮದ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಕ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಸರ್ವಭೂತಾಧಿವಾಸಶ್ಚ ಸಾಕ್ಷೀ ಚೇತಾ ಚ ನಿರ್ಗುಣಃ ಏಕೋ ವಶೀ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಾಣಾಂ ಬಹೂನಾಂ ವಿವಶಾತ್ಮನಾಮ್

ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ನಿವಾಸ, ಸಾಕ್ಷಿ, ಚೇತನ, ಗುಣರಹಿತನು; ಅನೇಕ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಸ್ವಾಮಿ, ಅನೇಕ ಬಾಧ್ಯ ಆತ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಸ್ವತಂತ್ರನು.

ನಿತ್ಯಾನಾಮಪ್ಯಸೌ ನಿತ್ಯಶ್ಚೇತನಾನಾಂ ಚ ಚೇತನಃ ಏಕೋ ಬಹೂನಾಂ ಚಾಕಾಮಃ ಕಾಮಾನೀಶಃ ಪ್ರಯಚ್ಛತಿ

ಅವನು ಶಾಶ್ವತರಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತನು, ಚೇತನರಲ್ಲಿ ಚೇತನನು; ಅನೇಕರ ಮಧ್ಯೆ ಒಬ್ಬನೇ, ಆಸೆ ಇಲ್ಲದವನು, ಆದರೂ ಎಲ್ಲರ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವವನು.

ಸಾಂಖ್ಯಯೋಗಾಧಿಗಮ್ಯಂ ಯತ್ಕಾರಣಂ ಜಗತಾಂ ಪತಿಮ್ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ದೇವಂ ಪಶುಃ ಪಾಶೈಸ್ಸರ್ವೈರೇವ ವಿಮುಚ್ಯತೇ

ಸಾಂಖ್ಯ ಮತ್ತು ಯೋಗದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ಕರ್ತೃನಾದ ಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಆ ದೇವರನ್ನು ಅರಿತಾಗ, ಆತ್ಮ ಎಲ್ಲ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ.

ವಿಶ್ವಕೃದ್ವಿಶ್ವವಿತ್ಸ್ವಾತ್ಮಯೋನಿಜ್ಞಃ ಕಾಲಕೃದ್ಗುಣೀ ಪ್ರಧಾನಃ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಪತಿರ್ಗುಣೇಶಃ ಪಾಶಮೋಚಕಃ

ಅವನು ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವವನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವನು, ಸ್ವಯಂ ಹುಟ್ಟಿದವನು, ಮೂಲವನ್ನು ಅರಿತವನು, ಕಾಲವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವವನು, ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದವನು, ಆದಿಯವನು, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನಿಗೆ ಅಧಿಪತಿ, ಗುಣಗಳ ಒಡೆಯ, ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಳಿಸುವವನು.

ಬ್ರಹ್ಮಾಣಂ ವಿದಧೇ ಪೂರ್ವಂ ವೇದಾಂಶ್ಚೋಪಾದಿಶತ್ಸ್ವಯಮ್ ಯೋ ದೇವಸ್ತಮಹಂ ಬುದ್ಧ್ವಾ ಸ್ವಾತ್ಮಬುದ್ಧಿಪ್ರಸಾದತಃ

ಯಾರು ಮೊದಲಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಸ್ವತಃ ವೇದಗಳನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದರೋ, ಆ ದೇವರನ್ನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಸ್ಪಷ್ಟತೆಯಿಂದ ಅರಿತುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.

ಮುಮುಕ್ಷುರಸ್ಮಾತ್ಸಂಸಾರಾತ್ಪ್ರಪದ್ಯೇ ಶರಣಂ ಶಿವಮ್ ನಿಷ್ಫಲಂ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಂ ಶಾಂತಂ ನಿರವದ್ಯಂ ನಿರಂಜನಮ್

ಈ ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಯಸುವ ನಾನು ಫಲವಿಲ್ಲದ, ಕ್ರಿಯೆಯಿಲ್ಲದ, ಶಾಂತ, ದೋಷರಹಿತ ಮತ್ತು ಕಳಂಕವಿಲ್ಲದ ಶಿವನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗುತ್ತೇನೆ.

ಅಮೃತಸ್ಯ ಪರಂ ಸೇತುಂ ದಗ್ಧೇಂಧನಮಿವಾನಿಲಮ್ ಯದಾ ಚರ್ಮವದಾಕಾಶಂ ವೇಷ್ಟಯಿಷ್ಯಂತಿ ಮಾನವಾಃ

ಅವನು ಅಮೃತತ್ವಕ್ಕೆ ಪರಮ ಸೇತು, ಸುಟ್ಟ ಇಂಧನಕ್ಕೆ ಗಾಳಿಯಂತಿರುವನು; ಮಾನವರು ಆಕಾಶವನ್ನು ಚರ್ಮದಿಂದ ಹೊದಿಸಲು ಯತ್ನಿಸುವಾಗ,

ತದಾ ಶಿವಮವಿಜ್ಞಾಯ ದುಃಖಸ್ಯಾಂತೋ ಭವಿಷ್ಯತಿ

ಅಂತಹ ವೇಳೆ ಶಿವನನ್ನು ಅರಿಯದೆ ದುಃಖದ ಅಂತ್ಯವು ಸಂಭವಿಸುವುದು.