ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಮಾಯೀ ವಿಶ್ವಂ ಸೃಜತ್ಯಸ್ಮಿನ್ನಿವಿಷ್ಟೋ ಮಾಯಯಾ ಪರಃ ಮಾಯಾಂ ತು ಪ್ರಕೃತಿಂ ವಿದ್ಯಾನ್ಮಾಯಿನಂ ತು ಮಹೇಶ್ವರಮ್

ಮಹೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಇದರಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಮಾಯೆ ಎಂಬುದು ಪ್ರಕೃತಿಯೇ, ಮಾಯೆಯನ್ನು ನಡೆಸುವವನು ಮಹೇಶ್ವರನೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

ತಸ್ಯಾಸ್ತ್ವವಯವೈರೇವ ವ್ಯಾಪ್ತಂ ಸರ್ವಮಿದಂ ಜಗತ್ ಸೂಕ್ಷ್ಮಾತಿಸೂಕ್ಷ್ಮಮೀಶಾನಂ ಕಲಲಸ್ಯಾಪಿ ಮಧ್ಯತಃ

ಅವನ ಅಂಗಗಳಿಂದಲೇ ಈ ಜಗತ್ತು ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮನಾದ ಈಶ್ವರನು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾನೆ.

ಸ್ರಷ್ಟಾರಮಪಿ ವಿಶ್ವಸ್ಯ ವೇಷ್ಟಿತಾರಂ ಚ ತಸ್ಯ ತು ಶಿವಮೇವೇಶ್ವರಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಶಾಂತಿಮತ್ಯಂತಮೃಚ್ಛತಿ

ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವವನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆವರಿಸುವವನು ಶಿವನೇ ಎಂದು ತಿಳಿದವನು ಪರಮ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಸ ಏವ ಕಾಲೋ ಗೋಪ್ತಾ ಚ ವಿಶ್ವಸ್ಯಾಧಿಪತಿಃ ಪ್ರಭುಃ ತಂ ವಿಶ್ವಾಧಿಪತಿಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಮೃತ್ಯುಪಾಶಾತ್ಪ್ರಮುಚ್ಯತೇ

ಅವನೇ ಕಾಲ, ರಕ್ಷಕ, ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಭು. ಆ ವಿಶ್ವಾಧಿಪತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಮರಣದ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಘೃತಾತ್ಪರಂ ಮಂಡಮಿವ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ಜ್ಞಾತ್ವಾ ಸ್ಥಿತಂ ಪ್ರಭುಮ್ ಸರ್ವಭೂತೇಷು ಗೂಢಂ ಚ ಸರ್ವಪಾಪೈಃ ಪ್ರಮುಚ್ಯತೇ

ತುಪ್ಪಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಡಗಿರುವ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಅರಿತವನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಏಷ ಏವ ಪರೋ ದೇವೋ ವಿಶ್ವಕರ್ಮಾ ಮಹೇಶ್ವರಃ ಹೃದಯೇ ಸಂನಿವಿಷ್ಟಂ ತಂ ಜ್ಞಾತ್ವೈವಾಮೃತಮಶ್ನುತೇ

ಅವನೇ ಪರಮ ದೇವರು, ಜಗತ್ತನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ಮಹೇಶ್ವರನು. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಅವನನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಯದಾ ಸಮಸ್ತಂ ನ ದಿವಾ ನ ರಾತ್ರಿರ್ನ ಸದಪ್ಯಸತ್ ಕೇವಲಶ್ಶಿವ ಏವೈಕೋ ಯತಃ ಪ್ರಜ್ಞಾ ಪುರಾತನೀ

ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲದಾಗ, ಹಗಲು ಇಲ್ಲ, ರಾತ್ರಿ ಇಲ್ಲ, ಸತ್ತು ಇಲ್ಲ, ಅಸ್ತಿತ್ವವೂ ಇಲ್ಲದಾಗ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಶಿವನೇ ಒಬ್ಬನೇ ಉಳಿದಿರುತ್ತಾನೆ. ಅವನಿಂದಲೇ ಪುರಾತನ ಜ್ಞಾನ ಉದಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ನೈನಮೂರ್ಧ್ವಂ ನ ತಿರ್ಯಕ್ಚ ನ ಮಧ್ಯಂ ಪರ್ಯಜಿಗ್ರಹತ್ ನ ತಸ್ಯ ಪ್ರತಿಮಾ ಚಾಸ್ತಿ ಯಸ್ಯ ನಾಮ ಮಹದ್ಯಶಃ

ಯಾರೂ ಅವನನ್ನು ಮೇಲಿಂದಲೂ, ಅಡ್ಡದಿಂದಲೂ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಹಿಡಿಯಲಾಗದು. ಅವನಿಗೆ ಯಾವ ರೂಪವೂ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ಹೆಸರೇ ಮಹಾ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಿದೆ.

ಅಜಾತಮಿಮಮೇವೈಕೇ ಬುದ್ಧಾ ಜನ್ಮನಿ ಭೀರವಃ ರುದ್ರಸ್ಯಾಸ್ಯ ಪ್ರಪದ್ಯಂತೇ ರಕ್ಷಾರ್ಥಂ ದಕ್ಷಿಣಂ ಸುಖಮ್

ಕೆಲವರು ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಭಯವಿಲ್ಲದೆ, ಅವನನ್ನು ಜನನವಿಲ್ಲದವನೆಂದು ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ. ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅವರು ರುದ್ರನ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗವನ್ನು ಶರಣಾಗಿ ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

ದ್ವೇ ಅಕ್ಷರೇ ಬ್ರಹ್ಮಪರೇ ತ್ವನಂತೇ ಸಮುದಾಹೃತೇ ವಿದ್ಯಾವಿದ್ಯೇ ಸಮಾಖ್ಯಾತೇ ನಿಹಿತೇ ಯತ್ರ ಗೂಢವತ್

ಎರಡು ಅವಿನಾಶಿ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಪರಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಅನಂತ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನ ಎರಡೂ ಅಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಅಡಗಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗಿದೆ.

ಕ್ಷರಂ ತ್ವವಿದ್ಯಾ ಹ್ಯಮೃತಂ ವಿದ್ಯೇತಿ ಪರಿಗೀಯತೇ ತೇ ಉಭೇ ಈಶತೇ ಯಸ್ತು ಸೋ ಽನ್ಯಃ ಖಲು ಮಹೇಶ್ವರಃ

ಅಜ್ಞಾನವು ನಾಶವಾಗುವದು, ಜ್ಞಾನವು ಅಮೃತ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈ ಎರಡನ್ನೂ ಆಳುವವನು ಮಹೇಶ್ವರನೇ ಆಗಿದ್ದಾನೆ.

ಏಕೈಕಂ ಬಹುಧಾ ಜಾಲಂ ವಿಕುರ್ವನ್ನೇಕವಚ್ಚ ಯಃ ಸರ್ವಾಧಿಪತ್ಯಂ ಕುರುತೇ ಸೃಷ್ಟ್ವಾ ಸರ್ವಾನ್ ಪ್ರತಾಪವಾನ್

ಒಬ್ಬೊಬ್ಬನನ್ನು ಜಾಲದಂತೆ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತಾ, ತಾನೊಬ್ಬನೇ ಉಳಿದು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿರುವವನು ಪರಾಕ್ರಮಶಾಲಿಯಾಗಿದೆ.

ದಿಶ ಊರ್ಧ್ವಮಧಸ್ತಿರ್ಯಕ್ ಭಾಸಯನ್ ಭ್ರಾಜತೇ ಸ್ವಯಮ್ ಯೋ ನಿಃಸ್ವಭಾವಾದಪ್ಯೇಕೋ ವರೇಣ್ಯಸ್ತ್ವಧಿತಿಷ್ಠತಿ

ಅವನು ಸ್ವತಃ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿ, ಮೇಲೂ, ಕೆಳಗೂ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬೆಳಗುತ್ತಾನೆ. ಸ್ವಭಾವವಿಲ್ಲದವನಾದರೂ ಅವನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಸ್ವಭಾವವಾಚಕಾನ್ ಸರ್ವಾನ್ ವಾಚ್ಯಾಂಶ್ಚ ಪರಿಣಾಮಯನ್ ಗುಣಾಂಶ್ಚ ಭೋಗ್ಯಭೋಕ್ತೃತ್ವೇ ತದ್ವಿಶ್ವಮಧಿತಿಷ್ಠತಿ

ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ಗುಣಗಳನ್ನೂ, ಭೋಗಿಸುವವನಲ್ಲಿಯೂ, ಭೋಗ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಿವರ್ತಿಸಿ, ಅವನು ಈ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ತೇ ವೈ ಗುಹ್ಯೋಪಣಿಷದಿ ಗೂಢಂ ಬ್ರಹ್ಮ ಪರಾತ್ಪರಮ್ ಬ್ರಹ್ಮಯೋನಿಂ ಜಗತ್ಪೂರ್ವಂ ವಿದುರ್ದೇವಾ ಮಹರ್ಷಯಃ

ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಗುಪ್ತವಾದ ಉಪನಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ಪರಮ ಪರಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಮೂಲವನ್ನೂ, ಜಗತ್ತಿನ ಆದಿಯನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ.

ಭಾವಗ್ರಾಹ್ಯಮನೀಹಾಖ್ಯಂ ಭಾವಾಭಾವಕರಂ ಶಿವಮ್ ಕಲಾಸರ್ಗಕರಂ ದೇವಂ ಯೇ ವಿದುಸ್ತೇ ಜಹುಸ್ತನುಮ್

ಯಾರು ಶಿವನನ್ನು ಅನುಭವದಿಂದ ಅರಿಯಬಹುದಾದವನು, ಆಸೆ ಇಲ್ಲದವನು, ಇರುವಿಕೆಯನ್ನೂ ಇಲ್ಲದಿಕೆಯನ್ನೂ ಉಂಟುಮಾಡುವವನು, ಕಾಲದ ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವವನು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ದೇಹವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಸ್ವಭಾವಮೇಕೇ ಮನ್ಯಂತೇ ಕಾಲಮೇಕೇ ವಿಮೋಹಿತಾಃ ದೇವಸ್ಯ ಮಹಿಮಾ ಹ್ಯೇಷ ಯೇನೇದಂ ಭ್ರಾಮ್ಯತೇ ಜಗತ್

ಕೆಲವರು ಮೋಹದಿಂದ ಸ್ವಭಾವವೇ ಮುಖ್ಯವೆಂದು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಕಾಲವೇ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ತಿರುಗಿಸುವುದು ದೇವರ ಮಹಿಮೆ ಎಂಬುದು ನಿಜ.

ಯೇನೇದಮಾವೃತಂ ನಿತ್ಯಂ ಕಾಲಕಾಲಾತ್ಮನಾ ಯತಃ ತೇನೇರಿತಮಿದಂ ಕರ್ಮ ಭೂತೈಃ ಸಹ ವಿವರ್ತತೇ

ಯಾರಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ಸದಾ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ, ಅವನು ಕಾಲಕ್ಕೂ ಕಾಲಮಿತಿಗೂ ಅತೀತನು, ಅವನಿಂದಲೇ ಈ ಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಭೂತಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ.

ತತ್ಕರ್ಮ ಭೂಯಶಃ ಕೃತ್ವಾ ವಿನಿವೃತ್ಯ ಚ ಭೂಯಶಃ ತತ್ತ್ವಸ್ಯ ಸಹ ತತ್ತ್ವೇನ ಯೋಗಂ ಚಾಪಿ ಸಮೇತ್ಯ ವೈ

ಆ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತತ್ತ್ವದೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಸ್ವರೂಪದ ಸಹಿತ ಯೋಗವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

ಅಷ್ಟಾಭಿಶ್ಚ ತ್ರಿಭಿಶ್ಚೈವಂ ದ್ವಾಭ್ಯಾಂ ಚೈಕೇನ ವಾ ಪುನಃ ಕಾಲೇನಾತ್ಮಗುಣೈಶ್ಚಾಪಿ ಕೃತ್ಸ್ನಮೇವ ಜಗತ್ ಸ್ವಯಮ್

ಎಂಟು, ಮೂರು, ಎರಡು ಅಥವಾ ಒಂದರಿಂದ, ಮತ್ತೆ ಕಾಲ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಗುಣಗಳ ಮೂಲಕ, ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತನ್ನು ಅವನೇ ತಾನಾಗಿ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಗುಣೈರಾರಭ್ಯ ಕರ್ಮಾಣಿ ಸ್ವಭಾವಾದೀನಿ ಯೋಜಯೇತ್ ತೇಷಾಮಭಾವೇ ನಾಶಃ ಸ್ಯಾತ್ಕೃತಸ್ಯಾಪಿ ಚ ಕರ್ಮಣಃ

ಗುಣಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಕರ್ಮಗಳು ಸ್ವಭಾವ ಮತ್ತು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಜೋಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅವು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಮಾಡಿದ ಕರ್ಮವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

ಕರ್ಮಕ್ಷಯೇ ಪುನಶ್ಚಾನ್ಯತ್ತತೋ ಯಾತಿ ಸ ತತ್ತ್ವತಃ ಸ ಏವಾದಿಸ್ಸ್ವಯಂ ಯೋಗನಿಮಿತ್ತಂ ಭೋಕ್ತೃಭೋಗಯೋಃ

ಕರ್ಮ ಮುಗಿದಾಗ ಮತ್ತೊಂದು ಬರುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಅವನು ತತ್ತ್ವದಂತೆ ಸಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅವನೇ ಆದಿ, ಭೋಗಿಯೂ ಭೋಗದ ಯೋಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣನು.

ಪರಸ್ತ್ರಿಕಾಲಾದಕಲಸ್ಸ ಏವ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ಸರ್ವವಿತ್ ತ್ರಿಗುಣಾಧೀಶೋ ಬ್ರಹ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಪರಾತ್ಪರಃ

ಅವನು ಮೂರು ಕಾಲಗಳಿಗೂ ಅತೀತನು, ಕಾಲವಿಲ್ಲದವನು, ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದವನು, ಮೂರು ಗುಣಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿರುವವನು.

ತಂ ವಿಶ್ವರೂಪಮಭವಂ ಭವಮೀಡ್ಯಂ ಪ್ರಜಾಪತಿಮ್ ದೇವದೇವಂ ಜಗತ್ಪೂಜ್ಯಂ ಸ್ವಚಿತ್ತಸ್ಥಮುಪಾಸ್ಮಹೇ

ನಾವು ಆ ವಿಶ್ವರೂಪಿಯನ್ನು, ಭವಾಭವದ ಮೂಲವನ್ನೂ, ಎಲ್ಲರಿಂದ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವವನನ್ನೂ, ದೇವದೇವನನ್ನೂ, ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವವನನ್ನೂ, ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನನ್ನೂ ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇವೆ.

ಕಾಲಾದಿಭಿಃ ಪರೋ ಯಸ್ಮಾತ್ಪ್ರಪಞ್ಚಃ ಪರಿವರ್ತತೇ ಧರ್ಮಾವಹಂ ಪಾಪನುದಂ ಭೋಗೇಶಂ ವಿಶ್ವಧಾಮ ಚ

ಕಾಲಾದಿಗಳಿಂದ ಜಗತ್ತು ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಧರ್ಮವನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆ, ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಭೋಗದ ಸ್ವಾಮಿಯೂ ವಿಶ್ವದ ನೆಲೆಯೂ ಆದವನನ್ನು ನಾವು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ.

ತಮೀಶ್ವರಾಣಾಂ ಪರಮಂ ಮಹೇಶ್ವರಂ ತಂ ದೇವತಾನಾಂ ಪರಮಂ ಚ ದೈವತಮ್ ಪತಿಂ ಪತೀನಾಂ ಪರಮಂ ಪರಸ್ತಾದ್ವಿದಾಮ ದೇವಂ ಭುವನೇಶ್ವರೇಶ್ವರಮ್

ನಾವು ದೇವರನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಸ್ವಾಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಪರಮನು, ಮಹೇಶ್ವರನು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಎಲ್ಲ ಪತಿಗಳ ಪತಿ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲಿರುವವನು, ಭುವನೇಶ್ವರೇಶ್ವರನು ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತೇವೆ.

ನ ತಸ್ಯ ವಿದ್ಯೇತ ಕಾರ್ಯಂ ಕಾರಣಂ ಚ ನ ವಿದ್ಯತೇ ನ ತತ್ಸಮೋ ಽಧಿಕಶ್ಚಾಪಿ ಕ್ವಚಿಜ್ಜಗತಿ ದೃಶ್ಯತೇ

ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ, ಕಾರಣವೂ ಇಲ್ಲ; ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನ ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚಿನವನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಪರಾಸ್ಯ ವಿವಿಧಾ ಶಕ್ತಿಃ ಶ್ರುತೌ ಸ್ವಾಭಾವಿಕೀ ಶ್ರುತಾ ಜ್ಞಾನಂ ಬಲಂ ಕ್ರಿಯಾ ಚೈವ ಯಾಭ್ಯೋ ವಿಶ್ವಮಿದಂ ಕೃತಮ್

ಅವನ ಪರಾಶಕ್ತಿಗಳು ಅನೇಕವಾಗಿವೆ, ಅವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿಯೇ ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ: ಜ್ಞಾನ, ಬಲ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆ, ಇವುಗಳಿಂದಲೇ ಈ ವಿಶ್ವ ಉಂಟಾಗಿದೆ.

ತಸ್ಯಾಸ್ತಿ ಪತಿಃ ಕಶ್ಚಿನ್ನೈವ ಲಿಂಗಂ ನ ಚೇಶಿತಾ ಕಾರಣಂ ಕಾರಣಾನಾಂ ಚ ಸ ತೇಷಾಮಧಿಪಾಧಿಪಃ

ಅವನಿಗೆ ಯಾರು ಒಡೆಯರಿಲ್ಲ, ಗುರುತು ಇಲ್ಲ, ಆಳುವವನು ಇಲ್ಲ; ಅವನೇ ಕಾರಣಗಳ ಕಾರಣ, ಅವುಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ.