ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಪುರಾ ಕಲ್ಪೇ ಮಹಾಕಾಲೇ ಪ್ರಪನ್ನೇ ಲೋಕವಿಶ್ರುತೇ ಆಯುಧ್ಯೇತಾಂ ಮಹಾತ್ಮಾನೌ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣೂ ಪರಸ್ಪರಮ್

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಮಹಾಕಲ್ಪದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿದ್ದಾಗ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಎಂಬ ಎರಡು ಮಹಾತ್ಮರು ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ತಯೋರ್ಮಾನಂ ನಿರಾಕರ್ತುಂ ತನ್ಮಧ್ಯೇ ಪರಮೇಶ್ವರಃ ನಿಷ್ಕಲಸ್ತಂಭರೂಪೇಣ ಸ್ವರೂಪಂ ಸಮದರ್ಶಯತ್

ಅವರ ಗರ್ವವನ್ನು ಕಳೆಯಲು, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ತಂಬೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದನು.

ತತಃ ಸ್ವಲಿಂಗಚಿಹ್ನತ್ವಾತ್ಸ್ತಮ್ಭತೋ ನಿಷ್ಕಲಂ ಶಿವಃ ಸ್ವಲಿಂಗಂ ದರ್ಶಯಾಮಾಸ ಜಗತಾಂ ಹಿತಕಾಮ್ಯಯಾ

ಆಮೇಲೆ, ತನ್ನ ಲಿಂಗದ ಗುರುತುಗಳಿಂದ, ತಂಬೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಶಿವನು, ಎಲ್ಲಾ ಜಗತ್ತಿನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ತನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು.

ತದಾಪ್ರಭೃತಿ ಲೋಕೇಷು ನಿಷ್ಕಲಂ ಲಿಂಗಮೈಶ್ವರಮ್ ಸಕಲಂ ಚ ತಥಾ ಬೇರಂ ಶಿವಸ್ಯೈವ ಪ್ರಕಲ್ಪಿತಮ್

ಆ ಸಮಯದಿಂದಲೂ, ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ, ಈಶ್ವರನ ಲಿಂಗವನ್ನು ರೂಪರಹಿತವೆಂದು ಹಾಗೂ ರೂಪವಿರುವ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಕೂಡ ಶಿವನದ್ದೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಶಿವಾನ್ಯೇಷಃ ತು ದೇವಾನಾಂ ಬೇರಮಾತ್ರಂ ಪ್ರಕಲ್ಪಿತಮ್ ತತ್ತದ್ಬೇರಂ ತು ದೇವಾನಾಂ ತತ್ತದ್ಭೋಗಪ್ರದಂ ಶುಭಮ್ ಶಿವಸ್ಯ ಲಿಂಗಬೇರತ್ವಂ ಭೋಗಮೋಕ್ಷಪ್ರದಂ ಶುಭಮ್

ಇತರ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ; ಪ್ರತಿ ದೇವರ ಮೂರ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಶುಭಕರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಶಿವನ ಲಿಂಗಮೂರ್ತಿ ಅನುಭವವನ್ನೂ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಶುಭಕರವಾಗಿದೆ.

ಪುರಾ ಕದಾಚಿದ್ಯೋಗೀಂದ್ರ ವಿಷ್ಣುರ್ವಿಷಧರಾಸನಃ ಸುಷ್ವಾಪ ಪರಯಾ ಭೂತ್ಯಾ ಸ್ವಾನುಗೈರಪಿ ಸಂವೃತಃ

ಒಂದು ಬಾರಿ, ಯೋಗಿಗಳೇ, ವಿಷ್ಣುನು ನಾಗದ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಮ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ, ತನ್ನ ಸೇವಕರೊಂದಿಗೆ ಸುತ್ತುವರಿದು, ಆಳವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದ್ದನು.

ಯದೃಚ್ಛಯಾ ಗತಸ್ತತ್ರ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಬ್ರಹ್ಮವಿದಾಂವರಃ ಅಪೃಚ್ಛತ್ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷಂ ಶಯನಂ ಸರ್ವಸುನ್ದರಮ್

ಅದಾಗ್ಯೂ, ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನು, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಸುಂದರ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದ ಕಮಲನಯನನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

ಕಸ್ತ್ವಂ ಪುರುಷವಚ್ಛೇಷೇ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮಾಮಪಿ ದೃಪ್ತವತ್ ಉತ್ತಿಷ್ಠ ವತ್ಸ ಮಾಂ ಪಶ್ಯ ತವ ನಾಥಮಿಹಾಗತಮ್

ನೀನು ಯಾರು, ಪುರುಷನಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೀಯೆ, ನನ್ನನ್ನು ಗರ್ವದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ? ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲು ಮಗನೇ, ನೋಡು, ನಿನ್ನ ಒಡೆಯನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.

ಆಗತಂ ಗುರುಮಾರಾಧ್ಯಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಯೋ ದೃಪ್ತವಚ್ಚರೇತ್ ದ್ರೋಹಿಣಸ್ತಸ್ಯ ಮೂಢಸ್ಯ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಂ ವಿಧೀಯತೇ

ಯಾರು ಗುರು ಹಾಗೂ ಆರಾಧ್ಯನು ಬಂದಾಗ ಗರ್ವದಿಂದ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ದ್ರೋಹಿಯಾಗಿಯೂ ಮೂಢನೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವನ್ನೇ ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಇತಿ ಶ್ರುತ್ವಾ ವಚಃ ಕ್ರುದ್ಧೋ ಬಹಿಃ ಶಾಂತವದಾಚರತ್ ಸ್ವಸ್ತಿ ತೇ ಸ್ವಾಗತಂ ವತ್ಸ ತಿಷ್ಠ ಪೀಠಮಿತೋ ವಿಶ

ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವನು ಒಳಗೆ ಕೋಪಗೊಂಡರೂ ಹೊರಗೆ ಶಾಂತನಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದನು: 'ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ, ಸುಸ್ವಾಗತ ಮಗನೇ, ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೋ, ಈ ಆಸನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು' ಎಂದನು.

ಕಿಮು ತೇ ವ್ಯಾಗ್ರವದ್ವಕ್ತ್ರಂ ವಿಭಾತಿ ವಿಷಮೇಕ್ಷಣಮ್ ವತ್ಸ ವಿಷ್ಣೋ ಮಹಾಮಾನಮಾಗತಂ ಕಾಲವೇಗತಃ

ನಿನ್ನ ಮುಖ ಯಾಕೆ ಹುಲಿಯಂತೆ ಭಯಾನಕವಾಗಿದ್ದು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಏಕೆ ಸಮವಿಲ್ಲದೆ ತೋರುತ್ತಿವೆ, ವಿಷ್ಣುವೇ? ಮಹಾ ಗರ್ವವು ಕಾಲದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ.

ಪಿತಾಮಹಶ್ಚ ಜಗತಃ ಪಾತಾ ಚ ತವ ವತ್ಸಕ ಮತ್ಸ್ಥಂ ಜಗದಿದಂ ವತ್ಸ ಮನುಷೇ ತ್ವಂ ಹಿ ಚೋರವತ್

ಮಗನೇ, ಪಿತಾಮಹನು ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನು, ನೀನು ಅದರ ರಕ್ಷಕನು. ಈ ಜಗತ್ತು ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ, ಆದರೂ ನೀನು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳನಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತೀಯೆ.

ಮನ್ನಾಭಿಕಮಲಾಜ್ಜಾತಃ ಪುತ್ರಸ್ತ್ವಂ ಭಾಷಸೇ ವೃಥಾ ಏವಂ ಹಿ ವದತೋಸ್ತತ್ರ ಮುಗ್ಧಯೋರಜಯೋಸ್ತದಾ

ನನ್ನ ನಾಭಿಕಮಲದಿಂದ ಜನಿಸಿದವನು ನೀನು, ಆದರೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ಹೀಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರು ಮೋಹಿತರೂ ಜಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟವರೂ ಅಲ್ಲದೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಅಹಮೇವ ಬರೋ ನ ತ್ವಮಹಂ ಪ್ರಭುರಹಂ ಪ್ರಭುಃ ಪರಸ್ಪರಂ ಹಂತುಕಾಮೌ ಚಕ್ರತುಃ ಸಮರೋದ್ಯಮಮ್

'ನಾನು ಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ನೀನು ಅಲ್ಲ; ನಾನು ಒಡೆಯನು, ನೀನು ಅಲ್ಲ' ಎಂದು ಪರಸ್ಪರ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಯುದ್ಧಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧರಾದರು.

ಯುಯುಧಾತೇ ಽಮರೌ ವೀರೌ ಹಂಸಪಕ್ಷೀಂದ್ರವಾಹನೌ ವೈರಂಚ್ಯಾ ವೈಷ್ಣವಾಶ್ಚೈವಂ ಮಿಥೋ ಯುಯುಧಿರೇ ತದಾ

ಆ ಅಮರ ವೀರರು, ಹಂಸ ಮತ್ತು ಗರುಡ ಎಂಬ ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಪರಸ್ಪರ ಯುದ್ಧ ಮಾಡಿದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಅನುಯಾಯಿಗಳೂ ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡಿದರು.

ತಾವದ್ವಿಮಾನಗತಯಃ ಸರ್ವಾ ವೈ ದೇವಜಾತಯಃ ದಿದೃಕ್ಷವಃ ಸಮಾಜಗ್ಮುಃ ಸಮರಂ ತಂ ಮಹಾದ್ಭುತಮ್

ಆಗ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ವಿಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಆ ಅದ್ಭುತ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸೇರಿದರು.

ಕ್ಷಿಪಂತಃ ಪುಷ್ಪವರ್ಷಾಣಿ ಪಶ್ಯಂತಃ ಸ್ವೈರಮಂಬರೇ ಸುಪರ್ಣವಾಹನಸ್ತತ್ರ ಕ್ರುದ್ಧೋ ವೈ ಬ್ರಹ್ಮವಕ್ಷಸಿ

ಅವರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹೂವಿನ ಮಳೆಯನ್ನಾಗಿಸಿ, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಗರುಡವಾಹನನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡನು.

ಮುಮೋಚ ಬಾಣಾನಸಹಾನಸ್ತ್ರಾಂಶ್ಚ ವಿವಿಧಾನ್ಬಹೂನ್ ಮುಮೋಚಾ ಽಥ ವಿಧಿಃ ಕ್ರುದ್ಧೋ ವಿಷ್ಣೋರುರಸಿ ದುಃಸಹಾನ್

ಆಗ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅನೇಕ ಬಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಬಲವಾದ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಬಿಡಿದನು.

ಬಾಣಾನನಲಸಂಕಾಶಾನಸ್ತ್ರಾಂಶ್ಚ ಬಹುಶಸ್ತದಾ ತದಾಶ್ಚರ್ಯಮಿತಿ ಸ್ಪಷ್ಟಂ ತಯೋಃ ಸಮರಗೋಚರಮ್

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಹೊತ್ತಿರುವ ಅನೇಕ ಆಯುಧಗಳು ಮತ್ತು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಿದನು; ಅವರ ಯುದ್ಧದ ದೃಶ್ಯ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾಗಿತ್ತು.

ಸಮೀಕ್ಷ್ಯ ದೈವತಗಣಾಃ ಶಶಂಸುರ್ಭೃಶಮಾಕುಲಾಃ ತತೋ ವಿಷ್ಣುಃ ಸುಸಂಕ್ರುದ್ಧಃ ಶ್ವಸನ್ವ್ಯಸನಕರ್ಶಿತಃ

ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಾ ಗಾಬರಿಗೊಂಡು ಆತಂಕದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದರು; ಆಗ ವಿಷ್ಣುನು ಬಹಳ ಕೋಪಗೊಂಡು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾ ದುಃಖದಿಂದ ಬಳಲಿದನು.

ಮಾಹೇಶ್ವರಾಸ್ತ್ರಂ ಮತಿಮಾನ್ ಸಂದಧೇ ಬ್ರಹ್ಮಣೋಪರಿ ತತೋ ಬ್ರಹ್ಮಾ ಭೃಶಂ ಕ್ರುದ್ಧಃ ಕಂಪಯನ್ವಿಶ್ವಮೇವ ಹಿ

ಅವನಂತು ವಿವೇಕಿಯಾದ ವಿಷ್ಣುನು ಮಹೇಶ್ವರಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಮೇಲೆ ಹಾರಿಸಲು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿದನು; ಆಗ ಬ್ರಹ್ಮನು ತೀವ್ರ ಕೋಪದಿಂದ ಸಕಲ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಂಪಿಸಿದನು.

ಅಸ್ತ್ರಂ ಪಾಶುಪತಂ ಘೋರಂ ಸಂದಧೇ ವಿಷ್ಣುವಕ್ಷಸಿ ತತಸ್ತದುತ್ಥಿತಂ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ತಪನಾಯುತಸನ್ನಿಭಮ್

ಅವನು ಭಯಾನಕವಾದ ಪಾಶುಪತಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಹಾರಿಸಿದನು; ಆಗ ಆ ಆಯುಧವು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಸೂರ್ಯರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು.

ಸಹಸ್ರಮುಖಮತ್ಯುಗ್ರಂ ಚಂಡವಾತಭಯಂಕರಮ್ ಅಸ್ತ್ರದ್ವಯಮಿದಂ ತತ್ರ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣ್ವೋರ್ಭಯಂಕರಮ್

ಆ ಆಯುಧವು ಸಾವಿರ ಭಯಾನಕವಾದ ಬಾಯಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಭೀಕರವಾದ ಗಾಳಿಯಂತೆ ಭಯಹುಟ್ಟಿಸುವಂತಿತ್ತು, ಅದು ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ವಿಷ್ಣುವಿಗೂ ಭಯಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಇತ್ಥಂ ಬಭೂವ ಸಮರೋ ಬ್ರಹ್ಮವಿಷ್ಣ್ವೋಃ ಪರಸ್ಪರಮ್ ತತೋ ದೇವಗಣಾಃ ಸರ್ವೇ ವಿಷಣ್ಣಾ ಭೃಶಮಾಕುಲಾಃ ಊಚುಃ ಪರಸ್ಪರಂ ತಾತ ರಾಜಕ್ಷೋಭೇ ಯಥಾ ದ್ವಿಜಾಃ

ಹೀಗೆ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಯುದ್ಧವು ಪರಸ್ಪರ ವಿನಾಶಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು; ಆಗ ದೇವತೆಗಳೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಾ ಗೊಂದಲದಿಂದ, ಭಯದಿಂದ, 'ಓ ಮುನಿಗಳೇ, ಇದು ರಾಜರ ಕಲಹದಂತಾಗಿದೆ' ಎಂದು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರು.

ಸೃಷ್ಟಿಃ ಸ್ಥಿತಿಶ್ಚ ಸಂಹಾರಸ್ತಿರೋ ಭಾವೋಪ್ಯನುಗ್ರಹಃ ಯಸ್ಮಾತ್ಪ್ರವರ್ತತೇ ತಸ್ಮೈ ಬ್ರಹ್ಮಣೇ ಚ ತ್ರಿಶೂಲಿನೇ

ಯಾರಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿ, ಸ್ಥಿತಿ, ಲಯ, ಮರೆಯುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹ ಎಲ್ಲವೂ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆಯೋ, ಆ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಯಿಗೂ ನಮಸ್ಕಾರ.

ಅಶಕ್ಯಮನ್ಯೈರ್ಯದನುಗ್ರಹಂ ವಿನಾ ತೃಣಕ್ಷಯೋಪ್ಯತ್ರ ಯದೃಚ್ಛಯಾ ಕ್ವಚಿತ್

ಅವರ ಅನುಗ್ರಹವಿಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾರಿಂದಲೂ ಒಂದು ಹುಲ್ಲಿನ ತುದಿಯನ್ನೂ ನಾಶಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದು ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿಯೂ ಆಗದು.

ಇತಿ ದೇವಾಭಯಂ ಕೃತ್ವಾ ವಿಚಿನ್ವಂತಃ ಶಿವಕ್ಷಯಮ್ ಜಗ್ಮುಃ ಕೈಲಾಸಶಿಖರಂ ಯತ್ರಾಸ್ತೇ ಚಂದ್ರಶೇಖರಃ

ಹೀಗೆ ಭಯಗೊಂಡ ದೇವತೆಗಳು ಶಿವನ ನಿವಾಸವನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟರು; ಅವರು ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತದ ಶಿಖರಕ್ಕೆ ಹೋದರು, ಅಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಶೇಖರನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

ದೃಷ್ಟ್ವೈವಮಮರಾ ಹೃಷ್ಟಾಃ ಪದಂತತ್ಪಾರಮೇಶ್ವರಮ್ ಪ್ರಣೇಮುಃ ಪ್ರಣವಾಕಾರಂ ಪ್ರವಿಷ್ಟಾಸ್ತತ್ರ ಸದ್ಮನಿ

ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ಅಮರರು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಪರಮಪದವನ್ನು ತಲುಪಿದರು; ಅವರು ಆ ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಓಂ ಎಂಬ ಪ್ರಣವ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಂದಿಸಿದರು.

ತೇಪಿ ತತ್ರ ಸಭಾಮಧ್ಯೇ ಮಂಡಪೇ ಮಣಿವಿಷ್ಟರೇ ವಿರಾಜಮಾನಮುಮಯಾ ದದೃಶುರ್ದೇವಪುಂಗವಮ್

ಅವರು ಸಭೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮಣಿಪೀಠದ ಮೇಲೆ, ಪವಿತ್ರ ಮಂದಪದೊಳಗೆ, ಉಮೆಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿರುವ ದೇವತೆಗಳ ನಾಯಕನನ್ನು ನೋಡಿದರು.