ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಏವಂ ಪ್ರಕ್ಷೀಣಪಾಪಸ್ಯ ಬಹುಭಿರ್ಜನ್ಮಭಿಃ ಕ್ರಮಾತ್ ಸಾಂಬೇ ಸರ್ವೇಶ್ವರೇ ಭಕ್ತಿರ್ಜ್ಞಾನಪೂರ್ವಾ ಪ್ರಜಾಯತೇ

ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪಾಪಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದಾಗ, ಸಮಸ್ತನಾಥನಾದ ಸಾಮ್ಬನಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಭಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

ಭಾವಾನುಗುಣಮೀಶಸ್ಯ ಪ್ರಸಾದೋ ವ್ಯತಿರಿಚ್ಯತೇ ಪ್ರಸಾದಾತ್ಕರ್ಮಸಂತ್ಯಾಗಃ ಫಲತೋ ನ ಸ್ವರೂಪತಃ

ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಈಶ್ವರನ ಕೃಪೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಕರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದು ಸಾಧ್ಯ—ಆದರೆ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಫಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ.

ತಸ್ಮಾತ್ಕರ್ಮಫಲತ್ಯಾಗಾಚ್ಛಿವಧರ್ಮಾನ್ವಯಃ ಶುಭಃ ಸ ಚ ಗುರ್ವನಪೇಕ್ಷಶ್ಚ ತದಪೇಕ್ಷ ಇತಿ ದ್ವಿಧಾ

ಆದುದರಿಂದ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ ಶಿವಧರ್ಮದ ಶುಭಮಾರ್ಗ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಗುರುನಿರಪೇಕ್ಷವಾಗಿಯೂ, ಅಥವಾ ಗುರು ಅವಲಂಬನೆಯಾಗಿಯೂ ಎರಡು ರೀತಿಯದು.

ತತ್ರಾನಪೇಕ್ಷಾತ್ಸಾಪೇಕ್ಷೋ ಮುಖ್ಯಃ ಶತಗುಣಾಧಿಕಃ ಶಿವಧರ್ಮಾನ್ವಯಸ್ಯಾಸ್ಯ ಶಿವಜ್ಞಾನಸಮನ್ವಯಃ

ಅಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶವಿಟ್ಟು ಮಾಡುವವನು, ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವವನಿಗಿಂತ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠನು. ಈ ಶಿವಧರ್ಮದ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ.

ಜ್ಞನಾನ್ವಯವಶಾತ್ಪುಂಸಃ ಸಂಸಾರೇ ದೋಷದರ್ಶನಮ್ ತತೋ ವಿಷಯವೈರಾಗ್ಯಂ ವೈರಾಗ್ಯಾದ್ಭಾವಸಾಧನಮ್

ಜ್ಞಾನದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಲೋಕದ ದುಃಖಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಅದರಿಂದ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ಭಾವಸಿದ್ಧ್ಯುಪಪನ್ನಸ್ಯ ಧ್ಯಾನೇ ನಿಷ್ಠಾ ನ ಕರ್ಮಣಿ ಜ್ಞಾನಧ್ಯಾನಾಭಿಯುಕ್ತಸ್ಯ ಪುಂಸೋ ಯೋಗಃ ಪ್ರವರ್ತತೇ

ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆಯೋ, ಅವನಿಗೆ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರಿಗೆ ಯೋಗವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

ಯೋಗೇನ ತು ಪರಾ ಭಕ್ತಿಃ ಪ್ರಸಾದಸ್ತದನಂತರಮ್ ಪ್ರಸಾದಾನ್ಮುಚ್ಯತೇ ಜಂತುರ್ಮುಕ್ತಃ ಶಿವಸಮೋ ಭವೇತ್

ಯೋಗದಿಂದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಪ್ರಸಾದ ಬರುತ್ತದೆ. ಆ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಜೀವಾತ್ಮ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಶಿವನಂತಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಅನುಗ್ರಹಪ್ರಕಾರಸ್ಯ ಕ್ರಮೋ ಽಯಮವಿವಕ್ಷಿತಃ ಯಾದೃಶೀ ಯೋಗ್ಯತಾ ಪುಂಸಸ್ತಸ್ಯ ತಾದೃಗನುಗ್ರಹಃ

ಪ್ರಸಾದದ ಕ್ರಮ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಗರ್ಭಸ್ಥೋ ಮುಚ್ಯತೇ ಕಶ್ಚಿಜ್ಜಾಯಮಾನಸ್ತಥಾಪರಃ ಬಾಲೋ ವಾ ತರುಣೋ ವಾಥ ವೃದ್ಧೋ ವಾ ಮುಚ್ಯತೇ ಪರಃ

ಕೆಲವರು ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೋ, ಯೌವನದಲ್ಲೋ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲೋ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ತಿರ್ಯಗ್ಯೋನಿಗತಃ ಕಶ್ಚಿನ್ಮುಚ್ಯತೇ ನಾರಕೋ ಽಪರಃ ಅಪರಸ್ತು ಪದಂ ಪ್ರಾಪ್ತೋ ಮುಚ್ಯತೇ ಸ್ವಪದಕ್ಷಯೇ

ಯಾರೋ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಹುಟ್ಟುವ ಮೂಲಕ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ನರಕದಿಂದ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಯಾವುದೋ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿ, ಆ ಸ್ಥಿತಿ ಮುಗಿದಾಗ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ಕಶ್ಚಿತ್ಕ್ಷೀಣಪದೋ ಭೂತ್ವಾ ಪುನರಾವರ್ತ್ಯ ಮುಚ್ಯತೇ ಕಶ್ಚಿದಧ್ವಗತಸ್ತಸ್ಮಿನ್ ಸ್ಥಿತ್ವಾಸ್ಥಿತ್ವಾ ವಿಮುಚ್ಯತೇ

ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು ನಂತರ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಯಾವುದೋ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಉಳಿದು ನಂತರ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

ತಸ್ಮಾನ್ನೈಕಪ್ರಕಾರೇಣ ನರಾಣಾಂ ಮುಕ್ತಿರಿಷ್ಯತೇ ಜ್ಞಾನಭಾವಾನುರೂಪೇಣ ಪ್ರಸಾದೇನೈವ ನಿರ್ವೃತಿಃ

ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮುಕ್ತಿ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮನೋಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪ್ರಸಾದದಿಂದಲೇ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ತಸ್ಮಾದಸ್ಯ ಪ್ರಸಾದಾರ್ಥಂ ವಾಙ್ಮನೋದೋಷವರ್ಜಿತಾಃ ಧ್ಯಾಯಂತಶ್ಶಿವಮೇವೈಕಂ ಸದಾರತನಯಾಗ್ನಯಃ

ಆ ಪ್ರಸಾದಕ್ಕಾಗಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾತು, ಮನಸ್ಸು, ದೇಹದ ದೋಷವಿಲ್ಲದೆ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಶಿವನನ್ನೇ ಧ್ಯಾನಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ.

ತನ್ನಿಷ್ಠಾಸ್ತತ್ಪರಾಸ್ಸರ್ವೇ ತದ್ಯುಕ್ತಾಸ್ತದುಪಾಶ್ರಯಾಃ ಸರ್ವಕ್ರಿಯಾಃ ಪ್ರಕುರ್ವಾಣಾಸ್ತಮೇವ ಮನಸಾಗತಾಃ

ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಶಿವನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದು, ಅವನಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿತರಾಗಿ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಏಕಮತವಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಶಿವನನ್ನೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ.

ದೀರ್ಘಸೂತ್ರಸಮಾರಬ್ಧಂ ದಿವ್ಯವರ್ಷಸಹಸ್ರಕಮ್ ಸತ್ರಾಂತೇ ಮಂತ್ರಯೋಗೇನ ವಾಯುಸ್ತತ್ರ ಗಮಿಷ್ಯತಿ

ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸಾವಿರ ದೈವಿಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಡೆಸಿದ ಮೇಲೆ, ಯಜ್ಞದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ಯೋಗದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರಾಣವು ಹೊರಡುವುದು.

ಸ ಏವ ಭವತಃ ಶ್ರೇಯಃ ಸೋಪಾಯಂ ಕಥಯಿಷ್ಯತಿ ತತೋ ವಾರಾಣಸೀ ಪುಣ್ಯಾ ಪುರೀ ಪರಮಶೋಭನಾ

ಅವನು ನಿಮಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಹಿತವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹೇಳುವನು. ನಂತರ ಪುಣ್ಯವಾದ, ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ವಾರಾಣಸಿ ನಗರವನ್ನು ತಲುಪಬೇಕು.

ಗಂತವ್ಯಾ ಯತ್ರ ವಿಶ್ವೇಶೋ ದೇವ್ಯಾ ಸಹ ಪಿನಾಕಧೃಕ್ ಸದಾ ವಿಹರತಿ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಭಕ್ತಾನುಗ್ರಹಕಾರಣಾತ್

ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಡೆಯನಾದ ಶಿವನು, ಪಿನಾಕ ಧರಿಸಿದವನು, ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಸದಾ ವಾಸಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡಲು.

ತತ್ರಾಶ್ಚರ್ಯಂ ಮಹದ್ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮತ್ಸಮೀಪಂ ಗಮಿಷ್ಯಥ ತತೋ ವಃ ಕಥಯಿಷ್ಯಾಮಿ ಮೋಕ್ಷೋಪಾಯ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮಾಃ

ಅಲ್ಲಿ ಆ ಮಹಾ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ನೀವು ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವಿರಿ. ಆಗ ನಾನು ನಿಮಗೆ, ದ್ವಿಜರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಮುಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು.

ಯೇನೈಕಜನ್ಮನಾ ಮುಕ್ತಿರ್ಯುಷ್ಮತ್ಕರತಲೇ ಸ್ಥಿತಾ ಅನೇಕಜನ್ಮಸಂಸಾರಬಂಧನಿರ್ಮೋಕ್ಷಕಾರಿಣೀ

ಯಾವುದರಿಂದ ಒಂದು ಜನ್ಮದಲ್ಲೇ ಮುಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಏತನ್ಮನೋಮಯಂ ಚಕ್ರಂ ಮಯಾ ಸೃಷ್ಟಂ ವಿಸೃಜ್ಯತೇ ಯತ್ರಾಸ್ಯ ಶೀರ್ಯತೇ ನೇಮಿಃ ಸ ದೇಶಸ್ತಪಸಶ್ಶುಭಃ

ಈ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಚಕ್ರವನ್ನು ನಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಇದರ ಅಂಚು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಮುರಿಯುತ್ತದೆಯೋ, ಆ ಸ್ಥಳವು ತಪಸ್ಸಿಗೆ ಶುಭಕರವಾಗಿದೆ.

ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ಸೂರ್ಯಸಂಕಾಶಂ ಚಕ್ರಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮನೋಮಯಮ್ ಪ್ರಣಿಪತ್ಯ ಮಹಾದೇವಂ ವಿಸಸರ್ಜ ಪಿತಾಮಹಃ

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಆ ಮನೋಮಯ ಚಕ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ, ಪಿತಾಮಹನು ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ ಅದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು.

ತೇ ಽಪಿ ಹೃಷ್ಟತರಾ ವಿಪ್ರಾಃ ಪ್ರಣಮ್ಯ ಜಗತಾಂ ಪ್ರಭುಮ್ ಪ್ರಯಯುಸ್ತಸ್ಯ ಚಕ್ರಸ್ಯ ಯತ್ರ ನೇಮಿರಶೀರ್ಯತ

ಆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಲೋಕಗಳ ಒಡೆಯನಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಆ ಚಕ್ರದ ಅಂಚು ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

ಚಕ್ರಂ ತದಪಿ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತಂ ಶ್ಲಕ್ಷ್ಣಂ ಚಾರುಶಿಲಾತಲೇ ವಿಮಲಸ್ವಾದುಪಾನೀಯೇ ನಿಜಪಾತ ವನೇ ಕ್ವಚಿತ್

ಆ ಚಕ್ರವು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗುಟ್ಟಾಗಿ, ಮೃದುವಾಗಿ, ಸುಂದರವಾದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆಯೇ ಬಿದ್ದಿತ್ತು; ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಚ್ಛವಾದ, ರುಚಿಯಾದ ನೀರು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿತ್ತು, ಅದು ಒಂದು ಕಾಡಿನೊಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತ್ತು.

ತದ್ವನಂ ತೇನ ವಿಖ್ಯಾತಂ ನೈಮಿಷಂ ಮುನಿಪೂಜಿತಮ್ ಅನೇಕಯಕ್ಷಗಂಧರ್ವವಿದ್ಯಾಧರಸಮಾಕುಲಮ್

ಆ ಕಾಡಿಗೆ 'ನೈಮಿಷ' ಎಂಬ ಹೆಸರಾಯಿತು; ಮಹರ್ಷಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತವಾದುದು, ಅನೇಕ ಯಕ್ಷರು, ಗಂಧರ್ವರು, ವಿದ್ಯಾಧರರು ತುಂಬಿದ್ದ ಸ್ಥಳವಾಯಿತು.

ಅಷ್ಟಾದಶ ಸಮುದ್ರಸ್ಯ ದ್ವೀಪಾನಶ್ನನ್ಪುರೂರವಾಃ ವಿಲಾಸವಶಮುರ್ವಶ್ಯಾ ಯಾತೋ ದೈವೇನ ಚೋದಿತಃ

ಪುರೂರವನು, ದೇವರ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಉರ್ವಶಿಯ ಮನಮೋಹನೆಯಲ್ಲಿ ಆಕರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಅಷ್ಟಾದಶ ಸಮುದ್ರಗಳ ದ್ವೀಪಗಳನ್ನು ಸಂಚರಿಸಿದನು.

ಅಕ್ರಮೇಣ ಹರನ್ಮೋಹಾದ್ಯಜ್ಞವಾಟಂ ಹಿರಣ್ಮಯಮ್ ಮುನಿಭಿರ್ಯತ್ರ ಸಂಕ್ರುದ್ಧೈಃ ಕುಶವಜ್ರೈರ್ನಿಪಾತಿತಃ

ಅಲ್ಲಿ, ಮೋಹದಿಂದ ತಪ್ಪಾಗಿ, ಪುರೂರವನು ಹಿರಣ್ಮಯ ಯಜ್ಞವಾಟವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು; ಅದನ್ನು ಕೋಪಗೊಂಡ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕುಶದ ತಿರುವಿನಿಂದ ಬಡಿದು ಕೆಡವಿದರು.

ವಿಶ್ವಂ ಸಿಸೃಕ್ಷಮಾಣಾ ವೈ ಯತ್ರ ವಿಶ್ವಸೃಜಃ ಪುರಾ ಸತ್ರಮಾರೇಭಿರೇ ದಿವ್ಯಂ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾ ಗಾರ್ಹಪತ್ಯಗಾಃ

ಅಲ್ಲಿ, ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಬಯಸಿದ ಲೋಕಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರು, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳು ಗೃಹ್ಯಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾ, ದೈವಿಕ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಋಷಿಭಿರ್ಯತ್ರ ವಿದ್ವದ್ಭಿಃ ಶಬ್ದಾರ್ಥನ್ಯಾಯಕೋವಿದೈಃ ಶಕ್ತಿಪ್ರಜ್ಞಾಕ್ರಿಯಾಯೋಗೈರ್ವಿಧಿರಾಸೀದನುಷ್ಠಿತಃ

ಅಲ್ಲಿ, ಪದಗಳ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ತರ್ಕದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯ ಹೊಂದಿದ ಋಷಿಗಳು, ಶಕ್ತಿ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

ಯತ್ರ ವೇದವಿದೋ ನಿತ್ಯಂ ವೇದವಾದಬಹಿಷ್ಕೃತಾನ್ ವಾದಜಲ್ಪಬಲೈರ್ಘ್ನಂತಿ ವಚೋಭಿರತಿವಾದಿನಃ

ಅಲ್ಲಿ, ವೇದವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಸದಾ, ವೇದಬಾಹ್ಯವಾದ ವಾದಿಗಳನ್ನು, ವಾದ ಮತ್ತು ಮಾತಿನ ಮೂಲಕ ಸೋಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.