ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಯಸ್ಮಿನ್ನ ಭಾಸತೇ ವಿದ್ಯುನ್ನ ಸೂರ್ಯೋ ನ ಚ ಚನ್ದ್ರಮಾಃ ಯಸ್ಯ ಭಾಸಾ ವಿಭಾತೀದಮಿತ್ಯೇಷಾ ಶಾಶ್ವತೀ ಶ್ರುತಿಃ

ಯಾರಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು, ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರನೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನ ಬೆಳಕಿನಿಂದೆಲ್ಲವೂ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ—ಇದು ಶಾಶ್ವತವಾದ ಉಪದೇಶ.

ಏಕೋ ದೇವೋ ಮಹಾದೇವೋ ವಿಜ್ಞೇಯಸ್ತು ಮಹೇಶ್ವರಃ ನ ತಸ್ಯ ಪರಮಂ ಕಿಂಚಿತ್ಪದಂ ಸಮಧಿಗಮ್ಯತೇ

ಒಬ್ಬನೇ ದೇವರು, ಮಹಾದೇವನು, ತಿಳಿಯಬೇಕಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು; ಅವನ ಪರಮ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಯಾರೂ ತಲುಪಲಾರರು.

ಅಯಮಾದಿರನಾದ್ಯನ್ತಸ್ಸ್ವಭಾವಾದೇವ ನಿರ್ಮಲಃ ಸ್ವತನ್ತ್ರಃ ಪರಿಪೂರ್ಣಶ್ಚ ಸ್ವೇಚ್ಛಾಧೀನಶ್ಚರಾಚರಃ

ಈವನು ಆದಿಯೂ ಇಲ್ಲದ, ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದ, ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಶುದ್ಧ, ಸ್ವತಂತ್ರ, ಸಂಪೂರ್ಣ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಚಲಿಸುವವನು ಮತ್ತು ನಿಶ್ಚಲನು.

ಅಪ್ರಾಕೃತವಪುಃ ಶ್ರೀಮಾಂಲ್ಲಕ್ಷ್ಯಲಕ್ಷಣವರ್ಜಿತಃ ಅಯಂ ಮುಕ್ತೋ ಮೋಚಕಶ್ಚ ಹ್ಯಕಾಲಃ ಕಾಲಚೋದಕಃ

ಪ್ರಾಕೃತ sharೀರೂಪವಿಲ್ಲದ, ಕೀರ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಗುರುತುಗಳಿಲ್ಲದವನು, ಈವನು ಮುಕ್ತನು ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಗೊಡಿಸುವವನು, ಕಾಲವಿಲ್ಲದವನು, ಕಾಲವನ್ನು ಚಲಿಸುವವನು.

ಸರ್ವೋಪರಿಕೃತಾವಾಸಸ್ಸರ್ವಾವಾಸಶ್ಚ ಸರ್ವವಿತ್ ಷಡ್ವಿಧಾಧ್ವಮಯಸ್ಯಾಸ್ಯ ಸರ್ವಸ್ಯ ಜಗತಃ ಪತಿಃ

ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲೆ ಇರುವವನು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವವನು, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವವನು; ಆರು ವಿಧದ ಕಾಲದಿಂದ ಕೂಡಿರುವ, ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯನು.

ಉತ್ತರೋತ್ತರಭೂತಾನಾಮುತ್ತರಶ್ಚ ನಿರುತ್ತರಃ ಅನನ್ತಾನನ್ತಸನ್ದೋಹಮಕರಂದಮಧುವ್ರತಃ

ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚಾದವರಲ್ಲೂ ಅತಿಹೆಚ್ಚು, ಹೆಚ್ಚಾದವರಿಗೂ ಮೀರಿದವನು ಅವನು. ಅನಂತವೂ ಸೀಮಿತವೂ ಒಂದಾಗಿ ಬೆರೆವ ಅನಂತ ಸಂಗಮ, ಅಂತಹ ಅನಂತ ಕಮಲದ ಮಧುವಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ತೇನಹುಳಿಯಂತೆ ಅವನು.

ಅಖಂಡಜಗದಂಡಾನಾಂ ಪಿಂಡೀಕರಣಪಂಡಿತಃ ಔದಾರ್ಯವೀರ್ಯಗಾಂಭೀರ್ಯಮಾಧುರ್ಯಮಕರಾಲಯಃ

ಅಖಂಡ ಜಗತ್ತಿನ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಒಂದಾಗಿ ಸೇರಿಸುವ ಜ್ಞಾನಿ ಅವನು. ಉದಾರತೆ, ಶೌರ್ಯ, ಆಳವಾದ ಮನಸ್ಸು, ಮಧುರತೆ, ಭಯಭಕ್ತಿಯೆಂಬ ಗುಣಗಳ ನೆಲೆ ಅವನು.

ನೈವಾಸ್ಯ ಸದೃಶಂ ವಸ್ತು ನಾಧಿಕಂ ಚಾಪಿ ಕಿಂಚನ ಅತುಲಃ ಸರ್ವಭೂತಾನಾಂ ರಾಜರಾಜಶ್ಚ ತಿಷ್ಠತಿ

ಅವನಿಗೆ ಸಮಾನವಾದುದು ಇಲ್ಲ, ಅವನಿಗಿಂತ ಮೇಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲೂ ಅವನು ಹೋಲಿಕೆ ಇಲ್ಲದವನು, ರಾಜರಲ್ಲಿಯೂ ರಾಜನು.

ಅನೇನ ಚಿತ್ರಕೃತ್ಯೇನ ಪ್ರಥಮಂ ಸೃಜ್ಯತೇ ಜಗತ್ ಅಂತಕಾಲೇ ಪುನಶ್ಚೇದಂ ತಸ್ಮಿನ್ಪ್ರಲಯಮೇಷ್ಯತೇ

ಅವನ ಅದ್ಭುತ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದಲೇ ಪ್ರಪಂಚ ಮೊದಲು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಕಾಲಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದೇ ಪ್ರಪಂಚ ಮತ್ತೆ ಅವನಲ್ಲೇ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಸ್ಯ ಭೂತಾನಿ ವಶ್ಯಾನಿ ಅಯಂ ಸರ್ವನಿಯೋಜಕಃ ಅಯಂ ತು ಪರಯಾ ಭಕ್ತ್ಯಾ ದೃಶ್ಯತೇ ನಾನ್ಯಥಾ ಕ್ವಚಿತ್

ಎಲ್ಲ ಭೂತಗಳು ಅವನ ವಶದಲ್ಲಿವೆ; ಅವನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಡೆಸುವವನು. ಆದರೆ ಅವನು ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಕಾಣಸಿಗುವನು, ಬೇರೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ.

ವ್ರತಾನಿ ಸರ್ವದಾನಾನಿ ತಪಾಂಸಿ ನಿಯಮಾಸ್ತಥಾ ಕಥಿತಾನಿ ಪುರಾ ಸದ್ಭಿರ್ಭಾವಾರ್ಥಂ ನಾತ್ರ ಸಂಶಯಃ

ವ್ರತಗಳು, ಎಲ್ಲಾ ದಾನಗಳು, ತಪಸ್ಸುಗಳು, ನಿಯಮಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಪುರಾತನ ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವು; ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂದೇಹವೂ ಇಲ್ಲ.

ಹರಿಶ್ಚಾಹಂ ಚ ರುದ್ರಶ್ಚ ತಥಾನ್ಯೇ ಚ ಸುರಾಸುರಾಃ ತಪೋಭಿರುಗ್ರೈರದ್ಯಾಪಿ ತಸ್ಯ ದರ್ಶನಕಾಂಕ್ಷಿಣಃ

ಹರಿ, ನಾನು, ರುದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಅಸುರರು ಕೂಡ ಈಗಲೂ ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಹಾತೊರೆಯುತ್ತೇವೆ.

ಅದೃಶ್ಯಃ ಪತಿತೈರ್ಮೂಢೈರ್ದುರ್ಜನೈರಪಿ ಕುತ್ಸಿತೈಃ ಭಕ್ತೈರನ್ತರ್ಬಹಿಶ್ಚಾಪಿ ಪೂಜ್ಯಃ ಸಂಭಾಷ್ಯ ಏವ ಚ

ಪತನಗೊಂಡವರು, ಮೂಢರು, ದುಷ್ಟರು, ಹೀನರು—ಇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಅವನು ಕಾಣಿಸುವವನು ಅಲ್ಲ; ಆದರೆ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಒಳಗೂ ಹೊರಗೂ ಪೂಜಿಸಬೇಕಾದವನು, ಮಾತಾಡಬೇಕಾದವನು.

ತದಿದಂ ತ್ರಿವಿಧಂ ರೂಪಂ ಸ್ಥೂಲಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ತತಃ ಪರಮ್ ಅಸ್ಮದಾದ್ಯಮರೈರ್ದೃಶ್ಯಂ ಸ್ಥೂಲಂ ಸೂಕ್ಷ್ಮಂ ತು ಯೋಗಿಭಿಃ

ಈ ಮೂರು ರೂಪಗಳು—ಸ್ಥೂಲ, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಪರಮ. ನಾವು ಮತ್ತು ಅಮರರು ಸ್ಥೂಲ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಬಹುದು; ಸೂಕ್ಷ್ಮ ರೂಪವನ್ನು ಯೋಗಿಗಳು ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ತತಃ ಪರಂ ತು ಯನ್ನಿತ್ಯಂ ಜ್ಞಾನಮಾನಂದಮವ್ಯಯಮ್ ತನ್ನಿಷ್ಠೈಸ್ತತ್ಪರೈರ್ಭಕ್ತೈರ್ದೃಶ್ಯಂ ತದ್ವ್ರತಮಾಶ್ರಿತೈಃ

ಆದರೆ ಶಾಶ್ವತವಾದ, ಜ್ಞಾನರೂಪ, ಆನಂದಮಯ, ಕ್ಷಯವಿಲ್ಲದ ಪರಮ ರೂಪವನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದವರು ಮಾತ್ರ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ಬಹುನಾತ್ರ ಕಿಮುಕ್ತೇನ ಗುಹ್ಯಾದ್ಗುಹ್ಯತರಂ ಪರಮ್ ಶಿವೇ ಭಕ್ತಿರ್ನ ಸನ್ದೇಹಸ್ತಯಾ ಯುಕ್ತೋ ವಿಮುಚ್ಯತೇ

ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೇಳುವುದೇಕೆ? ರಹಸ್ಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪರಮ ರಹಸ್ಯವೇ ಇದು: ಶಿವನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಸಂಶಯವೂ ಇಲ್ಲ.

ಪ್ರಸಾದಾದೇವ ಸಾ ಭಕ್ತಿಃ ಪ್ರಸಾದೋ ಭಕ್ತಿಸಂಭವಃ ಯಥಾ ಚಾಂಕುರತೋ ಬೀಜಂ ಬೀಜತೋ ವಾ ಯಥಾಂಕುರಃ

ಆ ಭಕ್ತಿ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಕೃಪೆಯೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ಹಾಗೆ ಬಿತ್ತನದಿಂದ ಮೊಗ್ಗು, ಮೊಗ್ಗಿನಿಂದ ಬಿತ್ತನೆ ಹುಟ್ಟುವಂತೆ.

ಪ್ರಸಾದಪೂರ್ವಿಕಾ ಏವ ಪಶೋಸ್ಸರ್ವತ್ರ ಸಿದ್ಧಯಃ ಸ ಏವ ಸಾಧನೈರನ್ತೇ ಸರ್ವೈರಪಿ ಚ ಸಾಧ್ಯತೇ

ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಪಶುವಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸಿದ್ಧಿಗಳು ಮೊದಲೇ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತವೆ; ಎಲ್ಲ ಸಾಧನಗಳ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲೂ ಅದು ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಸಾದಸಾಧನಂ ಧರ್ಮಸ್ಸ ಚ ವೇದೇನ ದರ್ಶಿತಃ ತದಭ್ಯಾಸವಶಾತ್ಸಾಮ್ಯಂ ಪೂರ್ವಯೋಃ ಪುಣ್ಯಪಾಪಯೋಃ

ಕೃಪೆಗೆ ಸಾಧನವೆಂದರೆ ಧರ್ಮ, ಇದನ್ನು ವೇದವೇ ತೋರಿಸಿದೆ; ಅದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪ ಎರಡರಲ್ಲಿಯೂ ಸಮತೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ಸಾಮ್ಯಾತ್ಪ್ರಸಾದಸಂಪರ್ಕೋ ಧರ್ಮಸ್ಯಾತಿಶಯಸ್ತತಃ ಧರ್ಮಾತಿಶಯಮಾಸಾದ್ಯ ಪಶೋಃ ಪಾಪಪರಿಕ್ಷಯಃ

ಆ ಸಮತೆಯಿಂದ ಕೃಪೆಯ ಸಂಪರ್ಕ, ಅದರಿಂದ ಧರ್ಮದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ; ಧರ್ಮದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಪಶುವಿನ ಪಾಪಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ.

ಏವಂ ಪ್ರಕ್ಷೀಣಪಾಪಸ್ಯ ಬಹುಭಿರ್ಜನ್ಮಭಿಃ ಕ್ರಮಾತ್ ಸಾಂಬೇ ಸರ್ವೇಶ್ವರೇ ಭಕ್ತಿರ್ಜ್ಞಾನಪೂರ್ವಾ ಪ್ರಜಾಯತೇ

ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಪಾಪಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದಾಗ, ಸಮಸ್ತನಾಥನಾದ ಸಾಮ್ಬನಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಭಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ.

ಭಾವಾನುಗುಣಮೀಶಸ್ಯ ಪ್ರಸಾದೋ ವ್ಯತಿರಿಚ್ಯತೇ ಪ್ರಸಾದಾತ್ಕರ್ಮಸಂತ್ಯಾಗಃ ಫಲತೋ ನ ಸ್ವರೂಪತಃ

ಭಾವಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಈಶ್ವರನ ಕೃಪೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಕರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದು ಸಾಧ್ಯ—ಆದರೆ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ಫಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ.

ತಸ್ಮಾತ್ಕರ್ಮಫಲತ್ಯಾಗಾಚ್ಛಿವಧರ್ಮಾನ್ವಯಃ ಶುಭಃ ಸ ಚ ಗುರ್ವನಪೇಕ್ಷಶ್ಚ ತದಪೇಕ್ಷ ಇತಿ ದ್ವಿಧಾ

ಆದುದರಿಂದ ಕರ್ಮಫಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ ಶಿವಧರ್ಮದ ಶುಭಮಾರ್ಗ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಗುರುನಿರಪೇಕ್ಷವಾಗಿಯೂ, ಅಥವಾ ಗುರು ಅವಲಂಬನೆಯಾಗಿಯೂ ಎರಡು ರೀತಿಯದು.

ತತ್ರಾನಪೇಕ್ಷಾತ್ಸಾಪೇಕ್ಷೋ ಮುಖ್ಯಃ ಶತಗುಣಾಧಿಕಃ ಶಿವಧರ್ಮಾನ್ವಯಸ್ಯಾಸ್ಯ ಶಿವಜ್ಞಾನಸಮನ್ವಯಃ

ಅಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶವಿಟ್ಟು ಮಾಡುವವನು, ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವವನಿಗಿಂತ ನೂರು ಪಟ್ಟು ಶ್ರೇಷ್ಠನು. ಈ ಶಿವಧರ್ಮದ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ ಶಿವನ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರತೆ ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ.

ಜ್ಞನಾನ್ವಯವಶಾತ್ಪುಂಸಃ ಸಂಸಾರೇ ದೋಷದರ್ಶನಮ್ ತತೋ ವಿಷಯವೈರಾಗ್ಯಂ ವೈರಾಗ್ಯಾದ್ಭಾವಸಾಧನಮ್

ಜ್ಞಾನದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಲೋಕದ ದುಃಖಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ. ಅದರಿಂದ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ಭಾವಸಿದ್ಧ್ಯುಪಪನ್ನಸ್ಯ ಧ್ಯಾನೇ ನಿಷ್ಠಾ ನ ಕರ್ಮಣಿ ಜ್ಞಾನಧ್ಯಾನಾಭಿಯುಕ್ತಸ್ಯ ಪುಂಸೋ ಯೋಗಃ ಪ್ರವರ್ತತೇ

ಯಾರ ಮನಸ್ಸು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆಯೋ, ಅವನಿಗೆ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿರತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರಿಗೆ ಯೋಗವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ.

ಯೋಗೇನ ತು ಪರಾ ಭಕ್ತಿಃ ಪ್ರಸಾದಸ್ತದನಂತರಮ್ ಪ್ರಸಾದಾನ್ಮುಚ್ಯತೇ ಜಂತುರ್ಮುಕ್ತಃ ಶಿವಸಮೋ ಭವೇತ್

ಯೋಗದಿಂದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಭಕ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ನಂತರ ಪ್ರಸಾದ ಬರುತ್ತದೆ. ಆ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಜೀವಾತ್ಮ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಶಿವನಂತಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಅನುಗ್ರಹಪ್ರಕಾರಸ್ಯ ಕ್ರಮೋ ಽಯಮವಿವಕ್ಷಿತಃ ಯಾದೃಶೀ ಯೋಗ್ಯತಾ ಪುಂಸಸ್ತಸ್ಯ ತಾದೃಗನುಗ್ರಹಃ

ಪ್ರಸಾದದ ಕ್ರಮ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಯೋಗ್ಯತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ಸಿಗುತ್ತದೆ.

ಗರ್ಭಸ್ಥೋ ಮುಚ್ಯತೇ ಕಶ್ಚಿಜ್ಜಾಯಮಾನಸ್ತಥಾಪರಃ ಬಾಲೋ ವಾ ತರುಣೋ ವಾಥ ವೃದ್ಧೋ ವಾ ಮುಚ್ಯತೇ ಪರಃ

ಕೆಲವರು ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಹುಟ್ಟುವಾಗಲೇ. ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೋ, ಯೌವನದಲ್ಲೋ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಲ್ಲೋ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.