ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಂತಾಗ, ಕಮಲಾಸನ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವರ ಕುಶಲವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ, “ನಿಮ್ಮ ಕಥೆಯನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ; ವಾಯುದೇವನೇ ಇದನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ದೇವತೆಗಳ ಅಧಿಪತಿ ಅವರೊಡನೆ, “ವಾಯು ಅಡಗಿದ ನಂತರ ನೀವು ಏನು ಮಾಡಿತ್ತಿರಾ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾದ ಆ ಋಷಿಗಳು ಉತ್ತರ ನೀಡಿದರು. ಅವರು ಗಂಗೆಯ ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಯಾತ್ರೆಯನ್ನೂ, ವಾರಾಣಸಿಗೆ ಹೋದ ಅನುಭವವನ್ನೂ, ಅಲ್ಲಿರುವ ದೇವಾಧಿದೇವರು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದ ಲಿಂಗಗಳ ದರ್ಶನವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದರು. ಅವರು ಅವಿಮುಕ್ತೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ—even ಒಂದು ಸಲ—even ಪೂಜಿಸಿದ ವಿಷಯವನ್ನೂ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮಹಾತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡ ಅನುಭವವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದರು. ಅವರು ಅಲ್ಲಿರುವ ಋಷಿಗಳ ಲಯದ ಕಥೆಯನ್ನೂ, ಆ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದುದನ್ನೂ, ತಾವು ಗ್ರಹಿಸಿದಂತೆ ಅದರ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತದ್ದನ್ನೂ ಹೇಳಿದರು. ಪುನಃ ಪುನಃ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಆ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದುದನ್ನು ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳ ವಿಶ್ವಕರ್ಮನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಆಲಿಸಿದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ತಲೆ ಅಲುಗಿಸಿ, ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು: “ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ಪರಮ ಸಿದ್ಧಿ ಈಗ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದೆ. ನೀವು ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಯಜ್ಞದ ಮೂಲಕ ದೇವರನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದ್ದೀರಿ; ನಿಮ್ಮ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಫಲವಾಗಿ ದೇವರು ಪ್ರಸನ್ನರಾಗಿದ್ದಾರೆ.” “ನೀವು ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಲಿಂಗವೇ ಮಹೇಶ್ವರನ ಪರಮ ದಿವ್ಯ ಸ್ವರೂಪ. ಅಲ್ಲಿಯೇ ವೇದ ಹಾಗೂ ಪಾಶುಪತ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ ಋಷಿಗಳು ಲೀನವಾಗಿ, ಪಾಪರಹಿತರಾದ, ಸ್ಥಿರರಾದ, ನಿರಂತರ ಮುಕ್ತರಾದರು. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮಗೂ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಮೋಕ್ಷ ದೊರೆಯಲಿದೆ; ನೀವು ಕಂಡ ಪ್ರಕಾಶದರ್ಥವೇ ಇದಾಗಿದೆ.” “ಈಗ ನಿಮಗಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿತ ಕಾಲವು ಬಂದಿದೆ; ತಕ್ಷಣವೇ ದೇವತೆಗಳು ಪೂಜಿಸುವ ಮೆರುಪರ್ವತದ ದಕ್ಷಿಣ ಶಿಖರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿರಿ. ಅಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪುತ್ರನಾಗಿರುವ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಸನತ್ಕುಮಾರನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ನಂದಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.” “ಬಹು ಕಾಲದ ಹಿಂದೆ, ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ಕಂಡರೂ, ಎಲ್ಲ ಯೋಗಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಯೋಗ್ಯವಾದ ಗೌರವವನ್ನು ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಯೋಗ್ಯವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಬರಲಿಲ್ಲ, ನಮಸ್ಕರಿಸಲಿಲ್ಲ, ನಿರ್ಭಯನಾಗಿಯೂ, ವಿನಯವಿಲ್ಲದೆ ವರ್ತಿಸಿದನು. ಈ ಅಪರಾಧಕ್ಕಾಗಿ ಕೋಪಗೊಂಡ ನಂದಿಯು ಅವನನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಒಂಟೆಯಾಗಿ ಶಾಪಿಸಿದನು.” “ಅದು ಕಂಡು ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ದುಃಖದಿಂದ ನಾನು ದೇವರನ್ನು, ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಂದಿಯನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಬಹು ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅವನ ಒಂಟೆಯ ರೂಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ, ಸನತ್ಕುಮಾರನನ್ನು ಮೂಲ ಯುವಾವಸ್ಥೆಗೆ ಮರಳಿಸಲಾಯಿತು. ಆಗ ಮಹಾದೇವನು ನಗುತ್ತಾ ಗಣಾಧಿಪತಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: ‘ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ ಕಾರಣ, ಅವನು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ನೀನೇ ಬೋಧಿಸಬೇಕು; ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಹಿರಿಯ ಪುತ್ರನಾದರೂ, ನನ್ನನ್ನು ಮರೆತು, ಮೋಹದಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ನಾನು ನಿನ್ನ ಶಿಷ್ಯನಾಗಿಸಿ, ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆಯಲು ನೀಡಿದ್ದೇನೆ; ಅವನು ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ನಿನ್ನ ಅಭಿಷೇಕವೂ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.’” “ಹೀಗೆ ಮಹಾದೇವನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಂದಿಯು ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ನನ್ನ ಸೂಚನೆ ಮೇರೆಗೆ, ಸನತ್ಕುಮಾರನು ಈಗ ಮೆರುಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ನಂದಿಯ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ನೀವು ಗಣೇಶನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವುದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಅವನನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡಬೇಕು; ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನಂದಿಯು ಅವನ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರಲಿದ್ದಾನೆ.” ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಯೋಗಿಗಳಾಧಿಪತಿಯ ಆದೇಶವನ್ನು ಪಡೆದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಮೆರುಪರ್ವತದ ದಕ್ಷಿಣ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಕುಮಾರ ಶಿಖರದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು. ಅಲ್ಲಿ ಸಮುದ್ರದಷ್ಟು ವಿಶಾಲವಾದ ಸ್ಕಂದಸರಸ್ ಎಂಬ ಸರೋವರವಿತ್ತು. ಅದರ ನೀರು ಅಮೃತದಂತೆ ಸಿಹಿಯಾದರೂ, ತಂಪಾದರೂ, ಸ್ವಚ್ಛವಾದರೂ ಆಳವಾಗಿತ್ತು, ಕೆಲವಡೆ ಹಗುರವಾಗಿತ್ತು. ಸುತ್ತಲೂ ಹಿಮಪಾಷಾಣದ ಗುಡ್ಡಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ತೀರಗಳು ಇದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣದ ಹಸಿರು, ನೀಲಿ ಕಮಲಗಳು, ಕೆಂಪು ಕಮಲಗಳು, ನಕ್ಷತ್ರದಂತೆ ಕಾಣುವ ಬಿಳಿ ಆಂಬುಜಗಳು, ಮೋಡದಂತೆ ಮಿಂಚುವ ಅಲೆಗಳು—all together—ಆ ಆಕಾಶವೇ ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಸುಂದರವಾದ ಪ್ರವೇಶ ಮತ್ತು ನಿರ್ಗಮನ ಸ್ಥಳಗಳು, ನೀಲಿ ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಘಾಟ್‌ಗಳು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳು ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗಗಳು ಇದ್ದವು. ಅಲ್ಲಿ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿದವರೂ, ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದವರೂ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಬಿಳಿ ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಬಿಳಿ ಕೌಪೀನ, ಬಗೆಯ ಚರ್ಮದ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ಜಟಾಮಂಡಲಗಳು, ಕೆಲವರ ತಲೆ ಮುಂಡಿಸಿದ್ದರು, ಮೂವರು ರೇಖೆಗಳ ಅಲಂಕಾರದಿಂದ, ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾದ ಮಂದಹಾಸದಿಂದ ಯುವ ತಪಸ್ವಿಗಳು ಅಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅವರು ಜಲಪಾತ್ರೆ, ಕಮಲದ ಎಲೆಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕುಂಭಗಳು, ಶುಭಪಾತ್ರೆಗಳು, ಇತರ ಪಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ಸಮಿಧ್‌ಗಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದರು. ಸ್ವಂತಕ್ಕಾಗಿ, ಇತರರಿಗಾಗಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೇವತೆಗಳಿಗಾಗಿ ಅವರು ಸದಾ ನೀರು ಮತ್ತು ಹೂವುಗಳನ್ನು ತರುತ್ತಿದ್ದರೆ. ಕೆಲವರು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಕಲ್ಲುಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತು, ಹೀನರಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶವಾಗದಂತೆ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ, ಶುದ್ಧ ಭಸ್ಮಪೂತ ದೇಹದಿಂದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು. ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಅಥವಾ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬಂದು, ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಎಲೆ, ಹೂವು, ಕುಶದ ತೊಳೆದ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ದೇವತೆ, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಿ, ಪ್ರತಿದಿನ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಬರುವ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿಯೂ ವಿವಿಧ ಭೋಜ್ಯ, ಹೂವಿನ ಅರ್ಪಣೆ, ವಾಯುವಿನ ಸೇವೆ, ಸೂರ್ಯನ ಜಲಾದಿ ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳಿಂದ ಆರಾಧನೆ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆಡೆ, ಹಿಂಡು ಹಿಂಡು ಆನೆಗಳು ಮುಳುಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು; ಇನ್ನೂ ಬೇರೆಡೆ ಜಿಂಕೆ, ಕಾಡೆಮ್ಮೆ, ಕುದುರೆಗಳು ದಾಹದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದವು. ಇನ್ನೂ ಬೇರೆಡೆ, ನವಿಲುಗಳು, ಮಹಾ ಆನೆಗಳು ನೀರು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಹೊರ ಬಂದವು; ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ, ಎತ್ತುಗಳು ತೀರವನ್ನು ತಳ್ಳುತ್ತಾ ಪರಸ್ಪರ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವಡೆ ರಾಜಹಂಸಗಳ ಕೂಗು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವಡೆ ಬಕಗಳ ಕೂಗು, ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಕೋಗಿಲೆಗಳ ಕೂಗು, ಇನ್ನೂ ಬೇರೆಡೆ ಮಧುಮಕ್ಕಳ ಗೂಂಜನೆ—all together—ಅಲ್ಲಿ ವೃಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಸ್ನಾನ, ಪಾನದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸದಾ ಗಾನ ಮಾಡುವಂತೆ, ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಆ ಸ್ಕಂದಸರಸ್ ಸರೋವರವು ಜೀವಂತವಾಗಿತ್ತು.