ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಏಕೆಂದರೆ, ನೀವು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಈ ಪವಿತ್ರ ಶಾಪಥ ಪುರಾಣದ ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸಿ ಕಥನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದಿಕಾಲದಿಂದಲೂ, ರುದ್ರನು, ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾದ ವಿಕುಂಠನಾಶಕ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಯ ಅಂಗಗಳು, ಮನಸ್ಸು ಹಾಗೂ ಬುದ್ಧಿಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಆತನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಸದಾ ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಬೇಕು; ಈ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದರೆ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವದ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಜಪ ಮಾಡಬಹುದು; ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪ್ರಭಾತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಇತರರು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ನೂರು ಬಾರಿ, ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆ ಹನ್ನೆರಡು ಬಾರಿ, ಎಂಟು ತುಂಡುಗಳೊಂದಿಗೆ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಮೂಲ ಕೇಂದ್ರದಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ ಹನ್ನೆರಡು ಬಿಂದುವರೆಗೆ, ಜ್ಞಾನಾಧಿಪತಿಗಳಾದ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು, ಶಿವ, ಜೀವಾತ್ಮ ಮತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮರನ್ನು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಏಕೀಕೃತಗೊಳಿಸಿ, "ಸೋಹಂ" ಎಂಬ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ಈ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಶಿರೋಬಿಂದು ಮತ್ತು ದೇಹದ ಹೊರಗಡೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಮಹಾ ತತ್ತ್ವದಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ದೇಹವು ಸಾವಿರ ಭಾಗಗಳಾಗಿದೆ; ಪ್ರತಿಯೊಂದರಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಬಾರಿ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಯಬೇಕು. ಜೀವಾತ್ಮವನ್ನು ಪರಮಾತ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಏಕೀಕರಿಸಬೇಕು; ಇದನ್ನು ಜಪದ ಸಾರವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ದೇಹವನ್ನು ನೂರು ಹತ್ತು, ಎಂಟು ತುಂಡುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಜಪದ ಕ್ರಮದಿಂದ ಜಪದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯಬಹುದು; ಸಾವಿರ ಜಪ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ, ನೂರು ಜಪ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗಿದೆ. ಆತ್ಮವನ್ನು ಇತರ ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲು, ಬ್ರಹ್ಮನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕು; ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಮುಖ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸದಾ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಹನ್ನೆರಡು ಲಕ್ಷ ಜಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದವನು ಪೂರ್ಣ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಗಾಯತ್ರಿಯ ನೂರು ಸಾವಿರಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ವೇದಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು. ಏಳು ದಿನ ಶಿಷ್ಟಾಚಾರ ಪಾಳಿಸಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು; ತ್ಯಾಗಿಯ ಪ್ರಣವವನ್ನು ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ, ಕಾಲದ ಪ್ರಗತಿಯಲ್ಲಿ, ಈ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು; ತಿಂಗಳ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ನಂತರ, ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಐದಾರು ಸಾವಿರ ಜಪ ಮಾಡಬೇಕು. ಅನಂತರ, ಕಾಲ ಬಿಟ್ಟ ನಂತರ, ಪುನಃ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಬೇಕು; ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ದೋಷಗಳು ಶಮನವಾಗುತ್ತವೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ರೌರವ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಶ್ರಮಿಸಬೇಕು; ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಬಯಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸದಾ ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಧರ್ಮದಿಂದ ಸಂಪತ್ತು, ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಭೋಗ, ಭೋಗದಿಂದ ವೈರಾಗ್ಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಪಡೆದ ಭೋಗದಿಂದ ವೈರಾಗ್ಯ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಪಡೆದ ಭೋಗದಿಂದ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ; ಧರ್ಮವು ದ್ರವ್ಯ ಮತ್ತು ದೇಹ ಎಂಬ ಎರಡು ವಿಧಗಳಾಗಿದೆ. ದ್ರವ್ಯವು ಹೋಮ ಹಾಗೂ ಇತರ ದಾನಗಳಲ್ಲಿ, ದೇಹದ ಮೂಲಕ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ಇತರ ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಸಂಪತ್ತು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೈವೀ ರೂಪ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಅಭಿಲಾಷೆ ಇಲ್ಲದವನು ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಶುದ್ಧಿಯಿಂದ ಜ್ಞಾನ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಇಲ್ಲ. ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು ಶ್ಲಾಘ್ಯ, ಕಲಿಯಲ್ಲಿ ದ್ರವ್ಯಧರ್ಮ ಶ್ಲಾಘ್ಯ. ಕೃತಯುಗದಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನದ ಮೂಲಕ ಜ್ಞಾನಪೂರ್ಣತೆ, ತ್ರೇತಾಯುಗದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ, ದ್ವಾಪರಯುಗದಲ್ಲಿ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಜ್ಞಾನ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಪೂಜೆಯಿಂದ ಜ್ಞಾನ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ಪುಣ್ಯ ಅಥವಾ ಪಾಪ, ಅದರ ಫಲವು ತಕ್ಕಂತೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ದ್ರವ್ಯ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಭೇದದಿಂದ ಪುಣ್ಯವು ಹೆಚ್ಚುವುದು, ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು ಅಥವಾ ನಾಶವಾಗುವುದು. ಅಧರ್ಮವು ಹಿಂಸೆಯ ಸ್ವರೂಪ, ಧರ್ಮವು ಸುಖದ ಸ್ವರೂಪ; ಅಧರ್ಮದಿಂದ ದುಃಖ, ಧರ್ಮದಿಂದ ಸುಖ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನವಿದ್ದರೂ ಅಶುಭಾಚರಣೆಯಿಂದ ದುಃಖ, ಶ್ರೇಷ್ಠಾಚರಣೆಯಿಂದ ಸುಖ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಸುಖ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಧರ್ಮವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕು. ಒಂದು ಪಂಡಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಕುಟುಂಬದ ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗೆ ನೂರು ವರ್ಷ ಜೀವನೋಪಾಯ ಒದಗಿಸಿದರೆ, ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಸಾವಿರ ಚಾಂದ್ರಾಯಣ ವ್ರತಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೂ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಸಾವಿರ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಜೀವನೋಪಾಯ ನೀಡಬೇಕು. ದೇವತೆಯ ಸ್ಮರಣೆಗೆ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರದೊಂದಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಇಂತಹ ದಾನ ಇಂದ್ರಲೋಕವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ದಾನ ಮಾಡಿದ ದೇವತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ವೇದಜ್ಞರು ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಸಂಪತ್ತಿಲ್ಲದವರು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಕ್ಷಯ ಸುಖ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಈಗ ಧರ್ಮದ ಮೂಲಕ ಸಂಪತ್ತಿನ righteous ಸಂಪಾದನೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶುದ್ಧ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕು: ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ದಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ, ಬೇಡಿಕೆ ಅಥವಾ ಹಗಲು ದುಡಿತದಿಂದ ದೂರವಿರಬೇಕು. ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ವೈಶ್ಯನು ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ಪಶುಪಾಲನೆ ಮೂಲಕ ಧರ್ಮದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿ, righteous ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಜ್ಞಾನ ದೊರೆಯುವುದರಿಂದ ಮೋಕ್ಷ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗುರುನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ; ಮೋಕ್ಷದಿಂದ ಸ್ವರೂಪದ ಅನುಭೂತಿ, ಪರಮ ಆನಂದ ಅನುಭವ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ, ಓ ದ್ವಿಜಾತಿಗಳೇ, ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗದಿಂದ ಪಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಗೃಹಸ್ಥನು ಸಂಪತ್ತು, ಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು, ಹಣ್ಣು, ಧಾನ್ಯ ದೊರಕಿದಾಗ, ಅವನ್ನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ನೀರನ್ನು ಸದಾ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು, ಆಹಾರವನ್ನು ಹಸಿವಿಗೆ, ರೋಗ ನಿವಾರಣೆಗೆ; ಭೂಮಿ, ಧಾನ್ಯ, ಪಾಕ, ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೂಡ. ಆಹಾರವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದಷ್ಟು ಕಾಲ, ತಿನ್ನಲಾಗುವ ಮತ್ತು ಕೇಳಲಾಗುವಷ್ಟು ಕಾಲ, ಅರ್ಧ ಪುಣ್ಯವು ದಾನಕರ್ಥೆಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ದಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದವನು ಪಾಪದಿಂದ ಶುದ್ಧಿಯಾಗಲು ದಾನ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ರೌರವ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಮೂರು ಭಾಗವಾಗಿ ಹಂಚಬೇಕು: ಧರ್ಮದ ವೃದ್ಧಿಗೆ, ಸ್ವಯಂ ಭೋಗಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ; ದಿನನಿತ್ಯ, ಆವಶ್ಯಕ ಮತ್ತು ಇಚ್ಛಿತ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಸದಾ ಧರ್ಮದಂತೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವವನು ವೃದ್ಧಿಗೆ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಮೀಸಲಿಡಬೇಕು; ಭೋಗವನ್ನು ಮಿತವಾಗಿ, ಭೋಗಕ್ಕೆ ಮೀಸಲಾದ ಭಾಗದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬೇಕು, ಸದಾ ಹಿತವನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಕೃಷಿಯಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಸಂಪತ್ತಿನ ಹತ್ತನೇ ಭಾಗವನ್ನು ಪಾಪ ಶುದ್ಧಿಗೆ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಉಳಿದ ಭಾಗದಿಂದ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು—ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ರೌರವಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ, ದುಷ್ಕಲ್ಪನೆ ಇದ್ದರೆ, ನಾಶವು ಖಚಿತ; ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಲಾಭದ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಆರು ಭಾಗವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಇಂತೆಯಾಗಿ, ಈ ಪವಿತ್ರ ಪುರಾಣದ ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಧರ್ಮ, ಜ್ಞಾನ, ಭೋಗ, ಮೋಕ್ಷ, ಜಪ, ದಾನ, ಶುದ್ಧಿ, ತಪಸ್ಸು, ಸಂಪತ್ತಿನ righteous ಸಂಪಾದನೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಹಂಚಿಕೆ, ಹಾಗೂ ಪಾಪ ಮತ್ತು ಪುಣ್ಯದ ಫಲಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವವನು ಪರಮ ಸುಖ, ಮೋಕ್ಷ ಮತ್ತು ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.