ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಯಾರಾದರೂ, ಕೋಪದಿಂದ ದೂರವಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಶಿವನನ್ನು ಸ್ತೋತ್ರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೆ—even ಅವರು ಒಂದೊಮ್ಮೆ ತಪ್ಪಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಮೋಹಗೊಂಡಿದ್ದರೂ—ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾರೆ. ಅಥವಾ, ದೇವರನ್ನು ಆರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಅಥವಾ ಸ್ತೋತ್ರ-ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಕೋಪವನ್ನು ಜಯಿಸಿದ್ದ ಶಿವಭಕ್ತನಿಗೆ, ಸಾಧನೆ ದೊರಕಿದರೂ ಅಥವಾ ದೊರಕದಿದ್ದರೂ, ಅವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ, ಸಾಧನೆ ದೊರಕದವನು ಕೂಡ ಸಾಧನೆ ಪಡೆದವನೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಬ್ರಹ್ಮನ ಭಾಗದಿಂದ ಅಥವಾ ಹಂಸದಿಂದ ಅವನು ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಯಾವಾಗಲೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ತೋತ್ರ-ಮಂತ್ರದಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಒಂದು ಬಾರಿ, ಎರಡು ಬಾರಿ, ಮೂರು ಬಾರಿ ಅಥವಾ ಯಾವಾಗಲೂ. ಈ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವರು ಸ್ವತಃ ಸ್ವಾಮಿಗಳೆಂದೇ ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಶಿವ, ಪುಣ್ಯವಂತ, ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾತ್ರ—even ಆತ್ಮದ ಸಹಾಯದಿಂದ—even ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ, ದುಃಖದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ; ಅಪರೂವ ಮಾನವ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದು, ಮೋಹಗೊಂಡವನು ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಆ ಜನ್ಮ ಫಲವಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಮುಕ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ, ಅಪರೂವ ಮಾನವ ಜನ್ಮವನ್ನು ಪಡೆದವರು, ಪಿನಾಕ ಧಾರ Shiva ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ—ಅವರಿಗೆ ಜನ್ಮ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಫಲಪ್ರದವಾಗಿದೆ; ಭವದೇವನಿಗೆ ಭಕ್ತರಾದ, ಭವದೇವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಬಾಗಿದವರು, ಅವರು ಪುರುಷಾರ್ಥವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ್ದಾರೆ. ಭವದೇವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರು ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸುಂದರ ಮನೆಗಳು, ಕಾಮದ ಆಭರಣಗಳು, ಸ್ತ್ರೀಯರು—ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತು, ಅದು ತೃಪ್ತಿ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ—ಇವು ಶಿವನ ಪೂಜೆಯ ಫಲಗಳು, ಮಹಾ ಭೋಗ ಮತ್ತು ದೇವಲೋಕದ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವವರಿಗೆ. ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಹರನ ಪಾದಕಮಲವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ; ಶುಭ, ಸೌಂದರ್ಯ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ರೂಪ, ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗದಿಂದ ಮೃದುಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸು—ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದವರಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕೀರ್ತಿ ದೊರಕುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಶಿವನಲ್ಲೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ—ಶಿವನನ್ನು ಸ್ವತಃ ಬಯಸುವವರು ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಜೀವನ ವೇಗವಾಗಿ ಕಳೆದ ಹೋಗುತ್ತದೆ, ಯೌವನವೂ ವೇಗವಾಗಿ ಹಾರುತ್ತದೆ; ರೋಗ ಕೂಡ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಪಿನಾಕಧಾರ Shiva ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು, ಮರಣ ಬಾರದವರೆಗೆ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ ಬಂದಿಲ್ಲದವರೆಗೆ—ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಕುಂದಿಲ್ಲದವರೆಗೆ, ಶಂಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಶಿವಪೂಜೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಧರ್ಮವಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಸದಾಶಿವನನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಬಾಗಿಲು ಪೂಜೆ, ಪರದಾ, ಮತ್ತು ಪರಿಕರಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಯಾವಾಗಲೂ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು, ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ಅನುಗ್ರಹದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಹೋಮ ಮಾಡಿದ ನಂತರ—even ಸ್ವತಃ ಅಥವಾ ಸಹಾಯಕನಿಂದ—even ಶಿವಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಅನುಗ್ರಹದ ಸಹಾಯಕರಿಗೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಅರ್ಪಣೆ ನೀಡಬೇಕು; ನಂತರ, ಸಂಗೀತ ವಾದ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ, ಆ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಹೂವು, ಧೂಪ, ದೀಪ, ಆಹಾರ ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ, ಮಹಾ ವೇದಿಯ ಮೇಲೆ ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಅನಂತರ, ದೇವತೆಗೆ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಇತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು—all whether with remnants or not—ಚಂಡನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ವಿಧಿಯಂತೆ ಹೋಮ ಮಾಡಿದ ನಂತರ, ಪೂಜೆಯ ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು; ನಂತರ, ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿ, ಮಂತ್ರವನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು. ಶಿವನ ನಿಯಮದಂತೆ ದಿನದ ಹಬ್ಬವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು—ಬೃಹತ್, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಕೆಂಪು ಕಮಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ. ಅಲ್ಲಿ, ಪಾಶುಪತ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಆಮಂತ್ರಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಶಿವನ ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮೇಲೆ ಇಡಬೇಕು. ಅಸ್ತ್ರದ ರೂಪವನ್ನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ staff ಹಿಡಿದು, ದೇವಾಲಯದ ಹೊರಗೆ, ಶುಭಧ್ವನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿಂತು, ನೃತ್ಯ, ಹಾಡು ಮತ್ತು ಹಬ್ಬದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳೊಂದಿಗೆ, ದೀಪ, ಧ್ವಜ ಮತ್ತು ಇತರ ಆಭರಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ಮೂರು ಬಾರಿ ವೇದಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಬೇಕು—not too quickly nor too slowly. ಮಹಾ ವೇದಿಯನ್ನು ಮೂರು ಬಾರಿ ಸುತ್ತಿದ ಬಳಿಕ, ಯಜಮಾನನು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ನಿಂತು, ಪುನಃ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಒಳಗೆ ತೆಗೆದು, ನಂತರ ಅದನ್ನು ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ ಸುತ್ತು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿತ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಎಂಟು ಹೂವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು, ಪೂಜೆಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಈಗ, ನಾನು ಅಗ್ನಿ ಪೂಜೆಯ ವಿಧಾನವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ—whether in a pit, on the ground, altar, or iron or auspicious new clay vessel. ವಿಧಿಯಂತೆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಗ್ನಿಕುಂಡವನ್ನು ಎರಡು ಹಸ್ತಗಳ ಅಗಲ, ಅಥವಾ ಒಂದು ಹಸ್ತ, ವೃತ್ತಾಕಾರ ಅಥವಾ ಚತುಷ್ಕೋನಾಕಾರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಹುದು; ಮಂಡಲ ವೇದಿಯನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು. ಅಗ್ನಿಕುಂಡ ವಿಶಾಲ ಮತ್ತು ಆಳವಾಗಿರಬೇಕು, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಎಂಟು ದಳಗಳ ಕಮಲ, ನಾಲ್ಕು ಬೆರಳ ಎತ್ತರ, ಅಥವಾ ಎರಡು ಬೆರಳ ಎತ್ತರ. ಅದರ ಎತ್ತರವು ಹಸ್ತದ ಅಗಲದ ಎರಡು ಪಟ್ಟು, ನಾಭಿಯನ್ನೂ ಮೀರಬಾರದು; ಮಧ್ಯವನ್ನು ಮಧ್ಯ ಬೆರಳಿನ ಮಧ್ಯ ಮತ್ತು ಮೇಲಿನ ಜೋಡಿಗಳಿಂದ ಅಳೆಯಬೇಕು. ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಹಸ್ತವು ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕು ಬೆರೆಗಳ ಅಗಲ; ಮೂರು, ಎರಡು ಅಥವಾ ಒಂದು ಮೇಖಲಾ (ಬೇಲ್ಟ್) ಇರಬಹುದು. ಅಗ್ನಿಕುಂಡವನ್ನು ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿ, ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ, ಅಂಜೀರ ಎಲೆ ಅಥವಾ ಆನೆಗೆ ಆಧಾರವಾದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪಿಸಬೇಕು. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೇಖಲಾ (belt) ಮಾಡಬೇಕು, ಪಶ್ಚಿಮ ಅಥವಾ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಸುಂದರವಾಗಿ, ಅಗ್ನಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಎತ್ತರದಲ್ಲಿ, ಸೌಮ್ಯವಾದ ಮುಕ್ತ ಭಾಗ. ಮೇಖಲಾ ಅಗ್ನಿಕುಂಡದ ಎದುರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತೆರೆದಿರಬೇಕು; ವೇದಿಯ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನಿಯಮವಿಲ್ಲ—whether soft or sandy. ವೃತ್ತವನ್ನು ಗೋಮಯ ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು; ಪಾತ್ರೆಯ ಅಳತೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಲ್ಲ. ಅಗ್ನಿಕುಂಡ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು, ವೇದಿಯನ್ನು ಗೋಮಯ ಮತ್ತು ನೀರಿನಿಂದ ಲೇಪಿಸಬೇಕು. ತೊಳೆದು, ಪಾತ್ರೆಯನ್ನು ಬಿಸಿಲು ಮಾಡಿ, ಮತ್ತೊಂದು ನೀರಿನಿಂದ ಛಿತರಿಸಬೇಕು; ನಂತರ, ಸ್ವಧರ್ಮದ ವಿಧಿಯಂತೆ, ಅಗ್ನಿಕುಂಡ ಮತ್ತು ಇತರ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಗುರುತು ಹಾಕಬೇಕು. ಛಿತರಿಸಿದ ನಂತರ, ಅಗ್ನಿಗೆ ಆಸನವನ್ನು ದರ್ಭಾ ಗಿಡ ಅಥವಾ ಹೂವಿನಿಂದ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಹೋಮಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ತೊಳೆದು, ತೊಳೆದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಛಿತರಿಸಿ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಬೇಕು; whether gems or wood, or learned Brahmin's house origin—ಎಲ್ಲವನ್ನು ಶುದ್ಧವಾಗಿ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಶಿವಪೂಜೆಯ ಮಹತ್ವ, ಅದರ ವಿಧಾನಗಳು, ಹೋಮ ಮತ್ತು ಹಬ್ಬದ ಆಚರಣೆ, ಹಾಗೂ ಅಗ್ನಿಕುಂಡದ ನಿರ್ಮಾಣ—all detail, ಸ್ಮರಣೀಯವಾಗಿ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು.