ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಒಬ್ಬ ಭಕ್ತನು ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಪ್ರಭು, ನೀವು ಈ ಮಂತ್ರದ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಉಪಯೋಗ ವಿಧಾನವನ್ನು ವೇದದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಈಗ ನನಗೆ ಶಿವನ ಪರಮ ದೀಕ್ಷೆಯ ಕುರಿತು ತಿಳಿಯಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆ ಇದೆ. ನೀವು ಮಂತ್ರಗಳ ಸಮುಚ್ಚಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿದ್ದೀರಾದರೂ, ಅದನ್ನು ಮರೆಯಲಾಗಿಲ್ಲ.” ಆಗ ಪ್ರಭು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾರೆ: “ನಾನು ಈಗ ನಿಮಗೆ ಶಿವನು ಸ್ವಯಂ ಬೋಧಿಸಿದ ಪರಮ ಪುಣ್ಯಮಯವಾದ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನೂ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇದು ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ದೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪೂಜೆ ಹಾಗೂ ಇತರೆ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಹನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಷಡ್ಗತಿಯ ಶುದ್ಧೀಕರಣವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಜ್ಞಾನ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬಂಧನಗಳ ಬಂಧಗಳು ಮುರಿಯುತ್ತವೆ. ಆದುದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಅಭಿಷೇಕವೂ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶಿವಾಗಮಗಳಲ್ಲಿ, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಶಿವನು ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಮೂರು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಿದ್ದಾನೆ: ಶಾಂಭವಿ, ಶಾಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮಾಂತ್ರಿ. ಗುರುವನ್ನು ಕೇವಲ ನೋಡಿದರೂ, ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿದರೂ ಅಥವಾ ಸಂಭಾಷಣೆಯಿಂದಲೂ, ಶಿಷ್ಯನ ಅಂತಃಕರಣದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರಬೋಧ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬಂಧನಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಇದನ್ನು ಶಾಂಭವಿ ದೀಕ್ಷೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಮತ್ತೆ ಎರಡು ಭಾಗಗಳಾಗುತ್ತದೆ: ತೀವ್ರ ಮತ್ತು ಅತೀತೀವ್ರ, ಬಂಧನಗಳ ನಾಶದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ. ತಕ್ಷಣವೇ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುವುದನ್ನು ಅತೀತೀವ್ರವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ತೀವ್ರವಾದುದು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದರೂ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಶಾಕ್ತಿ ದೀಕ್ಷೆ ಜ್ಞಾನಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಗುರುನು ಯೋಗಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹಾಗೂ ಜ್ಞಾನದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಶಿಷ್ಯನ ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಈ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಮಾಂತ್ರಿ ದೀಕ್ಷೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿದ್ದು, ಕಲಶ ಮತ್ತು ಮಂಡಲವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿ, ಗುರುನು ಹೊರಗಿನಿಂದ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಮತ್ತು ಮೃದುವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಶಕ್ತಿಯ ಅವತರಣೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಶಿಷ್ಯನು ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಶೈವಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆ ಅದರಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲೆಗೊಂಡಿದೆ. ಶಕ್ತಿಯ ಅವತರಣೆಯಾಗದಿದ್ದರೆ ಶುದ್ಧಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲ, ಶೈವಾಚರಣೆಯೂ ಇಲ್ಲ, ಮುಕ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಸಿದ್ಧಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶಕ್ತಿಯ ಅವತರಣೆಯ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಗುರು ಗಮನಿಸಿ, ಜ್ಞಾನ ಅಥವಾ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸಬೇಕು. ಯಾರು ಮೋಹದಿಂದ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ, ಆ ಅವಿವೇಕಿಯು ನಾಶವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಗುರುನು ಶಿಷ್ಯನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕು. ಶಕ್ತಿಯ ಅವತರಣೆಯ ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಪ್ರಬೋಧ ಮತ್ತು ಆನಂದದ ಉದಯ. ಆ ಪರಮ ಶಕ್ತಿ ಪ್ರಬೋಧ ಮತ್ತು ಆನಂದಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ. ಪ್ರಬೋಧ ಮತ್ತು ಆನಂದದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಮನಸ್ಸಿನ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಕಂಪನ, ರೋಮಾಂಚ, ಧ್ವನಿ, ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿವೆ. ಶಿಷ್ಯನೂ ಕೂಡ ಈ ಲಕ್ಷಣಗಳ ಮೂಲಕ ಗುರುನನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕು—ಶಿವಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಅಥವಾ ಶಿವನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವರ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ. ಶಿಷ್ಯನು ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆಯಬೇಕಾದವನು ಮತ್ತು ಗುರುನಿಗೆ ಗೌರವವಿದೆ ಎಂದು, ಶಿಷ್ಯನು ಪರಮ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಗುರುನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಗುರುನನ್ನು ಶಿವನೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ; ಶಿವನು ಗುರುವೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಅಥವಾ ಶಿವನು ಜ್ಞಾನರೂಪದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಶಿವನೇ ಜ್ಞಾನ, ಜ್ಞಾನವೇ ಗುರು. ಶಿವ, ಜ್ಞಾನ, ಗುರು—ಇವರ ಪೂಜೆಯ ಫಲ ಒಂದೇ. ಗುರು ದೇವತೆಗಳ ಸಾರ, ಎಲ್ಲ ಮಂತ್ರಗಳ ಸಮೂಹವೂ ಗುರುನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಶಿರಸಾ ಧರಿಸಬೇಕು. ಒಬ್ಬನು 자신의 ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿದರೆ, ಗುರುನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಲ್ಲಾದರೂ ಉಲ್ಲಂಘಿಸಬಾರದು; ಯಾಕೆಂದರೆ ಗುರುನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವವನು ಜ್ಞಾನಸಂಪತ್ತಿಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ. ನಡುವೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ನಿಂತು, ಮಲಗುತ್ತಾ ಅಥವಾ ಊಟಮಾಡುತ್ತಾ ಇತರ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು; ಗುರುನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡುವಾಗ ಅವನ ಅನುಮತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಮಾಡಬೇಕು. ಗುರುನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಗುರು ದೇವರೂಪಿಯಾದ್ದರಿಂದ ಅವನ ಮನೆ ದೇವಾಲಯವಾಗಿದೆ. ಹೇಗೆ ದುಷ್ಟರ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಅವರ ಪಾಪದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತೇವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಬೆಂಕಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದಾಗ ಚಿನ್ನ ತನ್ನ ಮಲಿನತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದೇ ರೀತಿ ಗುರುನ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪಾಪವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಹಸಿ ಅಥವಾ ಒಣ ಗೋಧಿ ಹತ್ತಿರ ಬೆಂಕಿಗೆ ಇಟ್ಟಾಗ ಹೇಗೆ ಕರಗುತ್ತದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಪಾಪವೂ ಗುರುನ ಹತ್ತಿರ ಕರಗುತ್ತದೆ. ಬೆಂಕಿಯು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಭಸ್ಮಮಾಡಿದಂತೆ, ಸಂತೃಪ್ತನಾದ ಗುರು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲೇ ಶಿಷ್ಯನ ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಗುರುನನ್ನು ಮನಸ್ಸು, ವಚನ, ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಕೋಪಗೊಳಿಸಬಾರದು. ಗುರುನ ಕೋಪದಿಂದ ಆಯುಷ್ಯ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಜ್ಞಾನ, ಪುಣ್ಯ—all ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ಅವನನ್ನು ಕೋಪಗೊಳಿಸುವವರ ಯಜ್ಞಗಳು ಫಲವಿಲ್ಲದವು. ಇಲ್ಲಿ ಯಮ-ನಿಯಮಗಳನ್ನೂ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ; ಗುರುನಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಮಾತನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಹೇಳಬಾರದು. ಯಾರು ಭಾರೀ ಮೋಹದಿಂದ ಗುರುನಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಮಾತನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ವಚನದಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ರೌರವ ನಾಮಕ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಜ್ಞಾನದಾಸೆಯುಳ್ಳವನು ಸುಳ್ಳು ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು; ಯಾವಾಗಲೂ ಗುರುನಿಗೆ ಉಪಕಾರವಾಗುವ ಹಾಗೂ ಹಿತಕರವಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು, ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ. ಗುರುನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಾಗಲಿ, ಅನುಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆಗಲಿ, ಅವನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು; ಇಂತಹ ಶ್ರದ್ಧೆ ಮತ್ತು ನಿಯಮದಿಂದ ಶಿಷ್ಯನು ಸದಾ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದಿರಬೇಕು. ಗುರುನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಶಿಷ್ಯನು ಶೈವಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಗುರು ಸದ್ಗುಣಿಯೂ ಜ್ಞಾನಿಯೂ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಅವನು ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವವನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತ ಮತ್ತು ಶಿವನಿಗೆ ಆಸಕ್ತನಾದ ಗುರು ಮಾತ್ರ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲನು—ಬೇರೆಯವನು ಅಲ್ಲ. ಚೇತನ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಸಾರವೇ ಪರಮಾನಂದದ ಮೂಲ. ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತವನು ಮಾತ್ರ ಪರಮಾನಂದದ ಪ್ರಕಾಶಕ; ಕೇವಲ ಹೆಸರಿಗಷ್ಟೇ ಗುರುನಾಗಿದ್ದವನು, ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದವನು ಅಲ್ಲ. ಹಡಗಿನಂತೆ ಪಾರಮಾಡಲು ಕಲ್ಲು ಮತ್ತೊಂದು ಕಲ್ಲನ್ನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದೆ? ಹಾಗೆಯೇ ಕೇವಲ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ದೊರೆಯದು. ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತವರು ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ, ಇತರರನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ಸತ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲ, ಸ್ವಾನುಭೂತಿಯೂ ಇಲ್ಲ.