ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥನದಲ್ಲಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಸ್ವಯಂ ತನ್ನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾದ ಮಹಾಮಂತ್ರದ ಗುಟ್ಟನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ಮಂತ್ರವು ಅನೇಕ ಸಿದ್ಧಿಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ, ದೈವಿಕವಾಗಿದೆ, ಜನರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಇದರ ಅರ್ಥವು ಸ್ಪಷ್ಟವೂ, ಆಳವೂ ಆಗಿದ್ದು, ಪರಮೋನ್ನತವಾದ ಈ ವಾಕ್ಯ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಸೇರಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳ ಸಾಧನೆಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಉಚ್ಚರಿಸಬಹುದಾದ ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು, ಸರ್ವಜ್ಞನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ "ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ" ಎಂಬಂತೆ ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದರ ಬೀಜವು ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನಗಳ ಮೂಲವಾಗಿದೆ. ಇದು ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರ, ಆರು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ತುಂಬಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣವಾಗಿದೆ. ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ವಟಮರದ ಬೀಜದಂತೆ ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಈ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಉದ್ಗತ ದೇವತೆ ಮೂರು ಗುಣಗಳನ್ನು ಮೀರಿದವನು, ಸರ್ವಜ್ಞನು, ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಒಡೆಯನು ಆಗಿದ್ದಾನೆ. ಶಿವನು ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ "ಓಂ" ಎಂಬ ಏಕಾಕ್ಷರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. "ಈಶಾನ" ಎಂಬ ಅಕ್ಷರದಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಕ್ಷರಗಳು, ಏಕಾಕ್ಷರ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ, ಸರಿಯಾದ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ "ನಮಃ ಶಿವಾಯ" ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ. ಈ ಆರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಪಂಚಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವನೇ ಸೂಚ್ಯ ಮತ್ತು ಸೂಚಕ, ಸ್ವಯಂ ಸ್ವರೂಪದಿಂದಲೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಶಿವನು ಯಾವೊಬ್ಬನಿಗೂ ಹೋಲಿಕೆ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಸೂಚ್ಯ (ಅರ್ಥ) ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ, ಮಂತ್ರವು ಅವನ ಸೂಚಕ (ಪದ) ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಈ ಸಂಬಂಧವು ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದ ಇದೆ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಈ ಭಯಾನಕ ಸಂಸಾರ ಸಾಗರವೂ ಅನಾದಿಕಾಲದಿಂದ ಹರಿದು ಬರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಶಿವನು ಅನಾದಿ ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿಗೊಳಿಸುವವನು ಎಂದು ಸ್ಥಾಪಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ, ಹೇಗೆ ಔಷಧಿ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ರೋಗಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕಾರವಾಗಿರುವುದೋ ಹಾಗೆ. ಶಿವನು ಸಂಸಾರದ ದೋಷಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಕಾರಿಯಾಗಿಯೇ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಜಗದೀಶ್ವರನಿಲ್ಲದೆ, ಎಲ್ಲವೂ ಅಜ್ಞಾನರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಡುವುದು. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಜಡತ್ವ ಮತ್ತು ಪುರುಷನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಮುಖ್ಯ ತತ್ತ್ವದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅಣುವರೆಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಜಡವಾಗಿವೆ. ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವು ಸ್ವತಃ ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಬುದ್ಧಿಯುಕ್ತ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ. ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮಗಳ ಬೋಧನೆ, ಬಂಧನ-ಮೋಕ್ಷಗಳ ವಿವೇಚನೆ—all these arise only from discrimination. ಸರ್ವಜ್ಞನಿಲ್ಲದೆ, ಜೀವಿಗಳ ಮೂಲ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹೇಗೆ ವೈದ್ಯನಿಲ್ಲದೆ ರೋಗಿಗಳು ಉಪಶಮನವಿಲ್ಲದೆ ನೋವು ಅನುಭವಿಸುವರೋ ಹಾಗೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅನಾದಿ, ಸರ್ವಜ್ಞ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾದ ಸದಾಶಿವನು, ಜಗತ್ತಿನ ಕರ್ತೃ, ಭವಸಾಗರದಿಂದ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುವವನು. ಅವನಿಗೆ ಆದಿ, ಮಧ್ಯ, ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಶುಭ್ರನು, ಜಗದೀಶ್ವರನು, ಸರ್ವಜ್ಞನು, ಸಂಪೂರ್ಣನು. ಶಿವನು ಶಿವಾಗಮಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದವನು. ಅವನ ಹೆಸರು ಈ ಮಂತ್ರವೇ; ಅವನನ್ನು ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದಲೇ ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಹೆಸರು ಮತ್ತು ಹೆಸರುಳ್ಳವನ ಸಂಬಂಧದಿಂದ, ಈ ಮಂತ್ರವೇ ಪರಮ ಶಿವನಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಈ ಮಂತ್ರಜ್ಞಾನವೇ ಶಿವಜ್ಞಾನ, ಇದುವೇ ಪರಮ ಪದವಿ—ಆರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಶಿವವಾಕ್ಯ "ಓಂ ನಮಃ ಶಿವಾಯ". ಈ ಶೈವವಾಕ್ಯವು ಕೇವಲ ಸ್ತುತಿಯಲ್ಲ, ಅದು ಆದೇಶರೂಪವೂ ಆಗಿದೆ. ಶಿವನು ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಸರ್ವಜ್ಞ, ಸಂಪೂರ್ಣ, ಪಾವನ. ಅವನಂತಹ ಲೋಕಹಿತೈಷಿಯು ಹೇಗೆ ಸುಳ್ಳು ಮಾತಾಡಬಹುದು? ಎಲ್ಲವೂ, ಅದರ ಗುಣ ಮತ್ತು ದೋಷಗಳೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಇದೆ. ಯಾವ ಫಲವೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿದ್ದರೆ, ಸರ್ವಜ್ಞನು ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಕಾಮ, ಕ್ರೋಧ, ಅಜ್ಞಾನ ಇತ್ಯಾದಿ ದೋಷಗಳಿಂದ ಬಾಧಿತನಾದವನು ಮಾತ್ರ ಸುಳ್ಳು ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ಆ ಮಹಾದೇವನಿಗೆ ಅಂತಹ ದೋಷಗಳೇ ಇಲ್ಲ; ಅವನು ಹೇಗೆ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು? ಶಿವನು ರಚಿಸಿದ ಶುದ್ಧವಾಕ್ಯವು, ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ ಅವನಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾದದ್ದು, ಯಾವ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ದೇವರ ವಚನಗಳನ್ನು ನಂಬಬೇಕು; ಪುಣ್ಯ-ಪಾಪಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳನ್ನು ನಂಬದವನು ಪತನವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದ ಶಾಂತ, ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಸುಂದರವಾದ ಮಾತುಗಳು, ಸ್ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷ ಸಾಧನೆಗೆ ಉಪಯುಕ್ತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸದ್ವಾಕ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಅಸಕ್ತಿಯ, ದ್ವೇಷದ, ಸುಳ್ಳಿನ, ಕ್ರೋಧದ, ಕಾಮದ, ತೃಪ್ತಿಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಹೊರಡುವ ಮಾತುಗಳು ನರಕಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ಕಠೋರವಾಕ್ಯಗಳು. ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ—even if spoken in soft or refined Sanskrit—ಯಾವುದೇ ಭಾಷೆಯು ಸಂಸಾರದ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅಶುದ್ಧವಾದರೂ, ಕೇಳಿದಾಗ ಶುಭವನ್ನು ತರಲು, ಆಸಕ್ತಿ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಮಾತುಗಳು ಶುಭವಾಗಿವೆ. ಅನೇಕ ಮಂತ್ರಗಳಿದ್ದರೂ, ಸರ್ವಜ್ಞ ಶಿವನು ರಚಿಸಿದ ಶುದ್ಧಮಂತ್ರಕ್ಕೆ ಯಾವುದು ಸಮನಲ್ಲ. ವೇದಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಅಂಗಗಳು ಕೂಡ ಆರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಲ್ಲ; ಬೇರೆ ಯಾವ ಮಂತ್ರವೂ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡುವಂತಿಲ್ಲ. ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟು ಲಕ್ಷ ಮಹಾಮಂತ್ರಗಳಿದ್ದರೂ, ಅನೇಕ ಉಪಮಂತ್ರಗಳಿದ್ದರೂ, ಆರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರವೇ ವಿಶಿಷ್ಟ, ನೂಲಿನಂತೆ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ. ಶಿವನ ಕುರಿತು ಎಲ್ಲ ಉಪದೇಶಗಳು, ಎಲ್ಲ ಜ್ಞಾನಸಂಪತ್ತು, ತತ್ವಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಈ ಆರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರದ ವಿವರಣೆಗಳೇ. "ನಮಃ ಶಿವಾಯ" ಎಂಬ ಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವನಿಗೆ ಅನೇಕ ಮಂತ್ರಗಳು ಅಥವಾ ಗ್ರಂಥಗಳ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೇ ಇಲ್ಲ. "ನಮಃ ಶಿವಾಯ" ಎಂಬ ಮಂತ್ರವನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದವನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಪಾಠ, ಶ್ರವಣ, ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಸಫಲವಾಗುತ್ತವೆ. ಯಾವವನ ನಾಲಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ "ಶಿವಾಯ" ಎಂಬ ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳು, ನಮಸ್ಕಾರ ಮುಂತಾದ ಕ್ರಿಯೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಉಚ್ಚರಿತವಾಗುತ್ತವೆಯೋ, ಅವನ ಜೀವನ ಸಾರ್ಥಕ. ಚಂಡಾಲ, ಅಧಮ, ಅಜ್ಞಾನಿ ಅಥವಾ ಪಂಡಿತ—ಯಾರು ಈ ಐದು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಜಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವನು ಪಾಪದ ಪಂಜರದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ದೇವರು, ದೇವಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯರ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದ್ವಿಜರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ, ಸಮಯ ದುಷ್ಟ, ಗೆಲ್ಲಲಾಗದ, ದುರ್ಜೀಯವಾಗಿರುವಾಗ, ಜಗತ್ತು ಮಹಾಪಾಪದಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು ಧರ್ಮದಿಂದ ದೂರವಾದಾಗ, ವರ್ಣಾಶ್ರಮ ಧರ್ಮಗಳು ಹೀನಗೊಂಡು, ಕಷ್ಟಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರಗಳು ಸಂಶಯದೊಳಗಾಗಿರುವಾಗ, ಗುರು-ಶಿಷ್ಯ ಪರಂಪರೆ ನಾಶವಾಗಿ ಉಪದೇಶವೇ ಇಲ್ಲದಾಗ, ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತರು ಹೇಗೆ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ದೇವಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಳು. ಅದಕ್ಕೆ ಶಿವನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: ಕಲಿಯುಗದ ಪುರುಷರು ನನ್ನ ಪರಮ ಹೃದಯಸ್ಥ ಐದು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇರುವವರೆಲ್ಲರೂ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮನಸ್ಸು, ಮಾತು, ಶರೀರದಿಂದ ಪಾಪಮಯರಾದವರಿಗೂ, ಕೃತಘ್ನ, ನಿಂದಕರು, ಮೋಸಗರು, ಮಾತಾಡಲು ಅಥವಾ ಸ್ಮರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದವರಿಗೂ, ಲೋಭಿಗಳು, ವಕ್ರಚಿತ್ತರು—even they, ನನ್ನ ಕಡೆ ಮನಸ್ಸು ಹರಿಸಿದರೆ, ನನ್ನ ಐದು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಂತ್ರವು ಅವರನ್ನು ಭವಭಯದಿಂದ ಪಾರುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿ, ಶಿವನು ತನ್ನ ಮಂತ್ರದ ಪರಮ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಅದರ ಶರಣಾಗತಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಭಕ್ತರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದನು.