ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥನದಲ್ಲಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ ಸೋಮವನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ಸೋಮದಿಂದ ಆಕಾಶವು ಉದ್ಭವಿಸಿತು; ಆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಭೂಮಿ, ಅಗ್ನಿ, ಸೂರ್ಯ, ಯಜ್ಞ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಶಚಿಯವರ ಅಧಿಪತಿ ಪ್ರकटರಾದರು. ಇವರೊಂದಿಗೆ ಇತರ ದೇವತೆಗಳು ಕೂಡ ರುದ್ರನನ್ನು ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕರುನಾಮಯ ಮುಖದಿಂದ ರುದ್ರ ದೇವರು ದೇವತೆಗಳ ಮುಂದೆ ಸ್ಥಿತರಾದರು. ಆ ಮಹಾದೇವರು ತಮ್ಮ ಲೀಲೆಗೆಂದು ದೇವತೆಗಳ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವರನ್ನು ಅಚಂಭಿತಗೊಳಿಸಿದರು. ಆಗ ದೇವತೆಗಳು ಅವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು: "ನೀವು ಯಾರು?" ಅದಕ್ಕೆ ಭಾಗ್ಯವಂತ ರುದ್ರನು ಉತ್ತರಿಸಿದರು: "ನಾನು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಾಚೀನನು. ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮುಂದೆಯೂ ಇರುವೆನು, ನನ್ನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ವವೇ, ನನ್ನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಅದನ್ನು ತೃಪ್ತಿಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ." "ನನ್ನಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವರು ಅಥವಾ ಸಮಾನರು ಇಲ್ಲ; ನನ್ನನ್ನು ಯಾರು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ರುದ್ರನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರಧಾನರಾದರು. ದೇವತೆಗಳು ಅವರನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಸ್ತುತಿಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು. ಅಮರರು ಪಾಶುಪತ ವ್ರತವನ್ನು ಅಥರ್ವಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದಂತೆ ಕೈಗೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಬೂದಿ ಹಚ್ಚಿದರು. ಆಗ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡಲು, ಭೂತಾಧಿಪತಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನು, ತನ್ನ ಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಉಮಾದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ, ಯೋಗಿಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪಾವಿತ್ರ್ಯದಿಂದ ಕಾಣುವಂತೆ, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದರು. ದೇವತೆಗಳು ಯೋಗಿಗಳು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಆ ಪರಶಕ್ತಿಯನ್ನು, ದೇವಿಯು ಮಹೇಶ್ವರನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಅನುಸರಿಸುವುದಾಗಿ, ಅವಳನ್ನು ವಾಮನೇತ್ರವಳಾಗಿ ಮಹೇಶನ ಎಡಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡರು. ಯಾವವರು ಲೋಕಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರಮ ಶೈವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದ್ದರು, ಅವರು ಅವಳನ್ನು ಕಂಡರು. ಸದಾ ಪೂರ್ಣರು, ಗಣಾಧಿಪತಿಗಳು ಕೂಡ ಅವಳನ್ನು ಕಂಡರು. ದೇವತೆಗಳು ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ದೇವತೆಗಳು ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ದೇವಸ್ಪದ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ, ಪುರಾತನ ಪುರಾಣ ಶ್ಲೋಕಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿದರು. ದೇವತೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದ ವೃಷಧ್ವಜ ಮಹೇಶ್ವರನು ದಯೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದರು. "ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ," ಎಂದು ತೊಗಟೆ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಹೇಳಿದರು. ದೇವತೆಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ವೃಷಧ್ವಜ ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದರು: "ಭಗವಂತ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು? ಯಾರು ನಿಮ್ಮ ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಹರು? ದಯವಿಟ್ಟು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿ." ಹರನು, ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ದೇವಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಸೂರ್ಯಸಂಯುಕ್ತ, ಭಯಾನಕ ಹಾಗೂ ಪರಮ ರೂಪವನ್ನು ತೋರಿಸಿದರು. ಆ ರೂಪವು ಎಲ್ಲ ಅಧಿಪತ್ಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು; ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಶಕ್ತಿಗಳು, ರೂಪಗಳು, ಅಂಗಗಳು, ಗ್ರಹಗಳು, ದೇವತೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಎಂಟು ಭುಜಗಳು, ನಾಲ್ಕು ಮುಖಗಳು, ಅದ್ಭುತ ಅರ್ಧ-ಸ್ತ್ರೀ ರೂಪವುಳ್ಳದು. ಇಂತಹ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೂಪವನ್ನು ದೇವತೆಗಳು, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ, ಕಂಡು, ದೇವರನ್ನು ಸೂರ್ಯ, ದೇವಿಯನ್ನು ಚಂದ್ರ ಎಂದು ಅರಿತು, ಐದು ಮೂಲಭೂತಗಳು, ಜಂಗಮ-ಅಜಂಗಮಗಳು ಇವರಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದರು. ಹೀಗೆ ದೇವತೆಗಳು ಮಹೇಶ್ವರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು. "ನೀವು ಲಾಲಿತ ವರ್ಣದವರು, ಸುಗರ್ಭ ರೂಪದವರು, ಬಂಗಾರದ ಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾದವರು, ಕಮಲನಯನರು, ಕಮಲವನ್ನು ಹಿಡಿದವರು, ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಇಂದ್ರ, ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ಕಾರಣರಾದವರು; ನಿಮಗೆ ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳು, ಬಂಗಾರ, ನೀರು, ಉತ್ತಮ ಕೇಸರ, ಕುಶ, ಹೂಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಬಂಗಾರದ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇವೆ, ಭಗವಂತ, ಅನುಗ್ರಹಿಸಿ." "ಶಾಂತ ಸ್ವರೂಪ ಶಿವನಿಗೆ, ಅವರ ಗಣಗಳಿಗೆ, ಆದಿಕಾರಣ ರುದ್ರ, ವಿಷ್ಣು, ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಸೂರ್ಯಸ್ವರೂಪ ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ." "ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸೂರ್ಯ ಮಂಡಲದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಪ್ರಾತಃ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಸಂಧ್ಯಾ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಈ ಶ್ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿ ನಮಸ್ಕರಿಸಬೇಕು; ಭಕ್ತನಿಗೆ ಏನೂ ಅಸಾಧ್ಯವಲ್ಲ, ಅವನು ದೃಢವಾಗಿ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ." "ಅದಕ್ಕಾಗಿ, ಧರ್ಮ, ಕಾಮ, ಅರ್ಥ, ಮೋಕ್ಷಕ್ಕಾಗಿ, ಸದಾ ಸೂರ್ಯರೂಪ ಶಿವನನ್ನು ಮನ, ಕ್ರಿಯೆ, ವಾಕ್ಕಿನಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು." ಮಹೇಶ್ವರನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಾ, ಪರಮ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿ, ನಂತರ ಅಂತರಧಾನರಾದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯರಿಗೆ ಪೂಜಾಧಿಕಾರವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ದೇವತೆಗಳು ದೇವಾಧಿದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಬಂದಂತೆ ಮರಳಿದರು. ಬಹು ಕಾಲದ ನಂತರ, ಆ ಶಾಸ್ತ್ರವು ಅಂತರಗತವಾದಾಗ, ಮಹೇಶ್ವರಿ ತನ್ನ ಪತಿಯ ಮಡಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರು. ದೇವಿಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಚಂದ್ರಭೂಷಿತ ದೇವರು ಕೈ ಎತ್ತಿ, ಪರಮ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಬೋಧಿಸಿದರು. ಪರಮೇಶ್ವರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ, ಆ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಅಗಸ್ತ್ಯ ಗುರು, ದಧೀಚಿ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದವರು. ಅವನು ತ್ರಿಶೂಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಯುಗಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಗೆ ಅವತರಿಸಿ, ಭಕ್ತರ ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಜ್ಞಾನ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಾನೆ. Ṛbhu, Satya, Bhārgava, Aṅgirā, Savitṛ, ದ್ವಿಜಾತಿಗಳು, Mṛtyu, Śatakratu, Vasiṣṭha, Sārasvata, Tridhāmā, Trivṛta, Śatatejas, Dharma, Nārāyaṇa, Svara, Rakṣa, Āruṇi, Kṛtaṃjaya, Bharadvāja, Gautama, Vācaḥsravā, Sūkṣmāyaṇi, Tṛṇabiṃdu, Kṛṣṇa, Śakti, Śākteya, Jātūkarṇya, Hari, Kṛṣṇadvaipāyana—ಈ ಎಲ್ಲಾ ಯೋಗಾಚಾರ್ಯರು, ವ್ಯಾಸ ಅವತಾರಗಳು, ಶ್ರೇಷ್ಟರು. ಲಿಂಗ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ, ದ್ವಾಪರ ಯುಗದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸನ ಅವತಾರಗಳು ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ರತದವರು; ಯೋಗಗುರುಗಳ ಅವತಾರಗಳು, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಯ ಶಿಷ್ಯರು ಕೂಡ. ತಲಾ ತಲಾ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನ ಶಿಷ್ಯರು ನಾಲ್ವರು, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳು; ಅವರ ಶಿಷ್ಯರು, ಶಿಷ್ಯಶಿಷ್ಯರು ನೂರಾರು, ಸಾವಿರಾರು. ಅವರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಶಿವನ ಆಜ್ಞೆ, ಸಮಾನ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿ, ಭಾಗ್ಯವಂತರು ಗಂಭೀರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನ ಮಹಾ ಲೀಲೆ, ದೇವತೆಗಳ ಸ್ತುತಿ, ಶಾಸ್ತ್ರದ ಪ್ರಸಾರ ಮತ್ತು ಭಕ್ತರ ಮುಕ್ತಿಯ ಕಥೆ ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾಗಿ ಹರಡುತ್ತದೆ.