ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಒಬ್ಬ ಭಕ್ತನು ಶಿವಲಿಂಗ ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡುವಾಗ, ಒಂದು ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಅದರ ಪೀಠವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಬಾಣನಿಂದ ಮಾಡಿದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ. ಲಿಂಗವನ್ನು ತಯಾರಿಸುವ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಮಾಣವು ಹನ್ನೆರಡು ಅಂಗುಲಗಳಾಗಿರಬೇಕು. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದರೆ ಫಲವೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡಿದರೆ ದೋಷವಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಅಂಗುಲವೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದರೂ ಅದೇ ನಿಯಮ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲು, ಪ್ರावीಣ್ಯದಿಂದ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಕಟ್ಟಬೇಕು; ದೇವತೆಗಳ ಗುಂಪುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆ ದೇವಾಲಯದೊಳಗೆ ಸುಂದರವಾದ ಮತ್ತು ಬಲವಾದ ಗರ್ಭಗುಡಿಯಿರಬೇಕು, ಅದು ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರಬೇಕು. ಆ ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ದಿಕ್ಕುಗಳ ಬಾಗಿಲುಗಳಲ್ಲಿ ನವರತ್ನಗಳನ್ನು ಅಲಂಕಾರವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು—ನೀಲಮಣಿ, ಪದ್ಮರಾಜ, ಪವಳ, ಸ್ಫಟಿಕ ಮತ್ತು ಪಚ್ಚೆಹಣನು ಕೂಡ. ಮುತ್ತು, ಪವಳ, ಗೊಮೇಧಿಕ ಮತ್ತು ವಜ್ರ—ಈ ನವರತ್ನಗಳು ಮುಖ್ಯವಾದವು. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮಹತ್ವಪೂರ್ಣ ವಸ್ತುವನ್ನು ವೇದವಿಧಾನಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ, ಲಿಂಗವನ್ನು ಪಂಚಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಅಗ್ನಿಗೆ ಹಲವು ಹೋಮಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ನನಗೂ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಗುರು ಮತ್ತು ಉಪಾಧ್ಯಾಯರನ್ನು ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಮತ್ತು ಬಯಸಿದ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಗೌರವಿಸಬೇಕು; ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಕೂಡ. ಯಾರು ಧನವನ್ನು ಕೋರುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗಾಗಿಯೂ—ಅವರು ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಅಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿರಲಿ—ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು—ಚರಾಚರಗಳನ್ನು, ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಜೀವಿಗಳನ್ನು—ಸಂತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು. ಒಂದು ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಬಂಗಾರ ಮತ್ತು ನವರತ್ನಗಳಿಂದ ತುಂಬಬೇಕು. ಸದ್ಯಾದಿ ಬ್ರಹ್ಮಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿ, ಪರಮಮಂಗಳದೇವರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಓಂಕಾರ ಮಹಾಮಂತ್ರವನ್ನು ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಉಚ್ಚರಿಸಬೇಕು. ಆ ನಂತರ, ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೀಠದೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸಬೇಕು; ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಪೀಠವನ್ನು ಬಲವಾದ ಗಂಧದಿಂದ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಜೋಡಿಸಬೇಕು. ಇದೇ ರೀತಿ, ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಶುಭಕರವಾದ ಬೇರವನ್ನು ಕೂಡ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು; ಈ ಬೇರವನ್ನು ಉತ್ಸವಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬಹುದು, ಪಂಚಾಕ್ಷರಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಈ ಬೇರವನ್ನು ಗುರುಗಳಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ ಸದಾಚಾರಿಗಳು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಲಿಂಗ ಮತ್ತು ಬೇರ ಎರಡನ್ನೂ ಪೂಜಿಸಿದರೆ ಶಿವಪದವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು. ಪುನಃ, ಇದನ್ನು ಎರಡು ವಿಧಗಳೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ: ಸ್ಥಾವರ ಮತ್ತು ಜಂಗಮ. ಸ್ಥಾವರವು ಲಿಂಗವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ—ಮರಗಳು, ಗುಡಿಗಳು, ಮುಂತಾದವು. ಜಂಗಮವು ಲಿಂಗವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ—ಹುಳುಗಳು, ಕೀಟಗಳು ಮುಂತಾದವು. ಸ್ಥಾವರಗಳಿಗೆ ಸೇವೆ, ಜಂಗಮಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ—ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಶಿವಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ಪೀಠವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ಶಿವಲಿಂಗವು ಶುದ್ಧ ಚೈತನ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಹೇಗೆ ಶಂಕರನು ಉಮಾದೇವಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿ ನಿಂತಿರುವನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಲಿಂಗವು ಸದಾ ಪೀಠವನ್ನು ಧರಿಸಿ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಮಹಾಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ನಂತರ, ಅದನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಧ್ವಜಾರೋಹಣ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧಿಗಳಂತೆ. ಹೀಗೆ, ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು—ಅದು ನೇರವಾಗಿ ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಅಥವಾ, ಅದು ಜಂಗಮ ಲಿಂಗವಾದರೆ, ಹದಿನಾರು ಉಪಚಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಯಾವುದು ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆಯೋ, ಅದನ್ನು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ—ಆವಾಹನೆ, ಆಸನ, ಅರ್ಘ್ಯ, ಪಾದ್ಯ, ಮತ್ತು ಇತರ ಉಪಚಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ನಂತರ, ಆಚಮನ, ಅಭಿಷೇಕ, ಅಲಂಕಾರ, ವಸ್ತ್ರ, ಗಂಧ, ಹೂವು, ಧೂಪ, ದೀಪ, ಮತ್ತು ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಆರತಿ, ತಾಂಬೂಲ, ನಮಸ್ಕಾರ, ಮತ್ತು ವಿಸರ್ಜನೆ ಕೂಡ ಮಾಡಬೇಕು; ಅಥವಾ ಅರ್ಘ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ನಂತರ, ನೈವೇದ್ಯವನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ನಂತರ, ಸದಾ ಶಕ್ತಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕ, ನೈವೇದ್ಯ, ನಮಸ್ಕಾರ, ಮತ್ತು ತೀರ್ಥವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು—ಎಲ್ಲವೂ ಶಿವಪದವನ್ನು ಪಡೆಯಲು. ಲಿಂಗವು ಮಾನವ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿರಲಿ, ವೇದೋಕ್ತವಾಗಿರಲಿ, ದೈವಿಕವಾಗಿರಲಿ, ಸ್ವಯಂಭೂವಾಗಿರಲಿ, ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತವಾಗಿರಲಿ, ಅಥವಾ ಅಪೂರ್ವವಾಗಿರಲಿ—ಯಾವುದೇ ಲಿಂಗವನ್ನೂ ಸಮರ್ಪಕ ಉಪಚಾರಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಯಾವುದೇ ಪೂಜಾಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರೂ, ಯಾವುದೋ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮತ್ತು ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದರೆ, ಶಿವಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಲಿಂಗದರ್ಶನ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಿದರೂ ಕೂಡ ಶಿವಪದ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಮಣ್ಣಿನಿಂದ, ಗೋಮಯದಿಂದ, ಹೂವುಗಳಿಂದ, ಶೇವಂತಿಯಿಂದ, ಅಥವಾ ಹಣ್ಣಿನಿಂದ—even with jaggery, fresh butter, ashes, or cooked rice—ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಂಗವನ್ನು ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ತಯಾರಿಸಿ, ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಬೆರಳಿನ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ಇತರ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ; ಲಿಂಗಪೂಜೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಂದಿಗೂ ನಿರ್ಬಂಧವಿಲ್ಲ. ಶಿವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವವನು; ಅಥವಾ ಲಿಂಗವನ್ನು ದಾನಮಾಡುವುದರಿಂದ, ಅಥವಾ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪಟ್ಟಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಫಲ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶಿವಭಕ್ತನಿಗೆ ಲಿಂಗವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಅದು ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಅಥವಾ ಸದಾ ಪ್ರಣವವನ್ನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬಹುದು. ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬಹುದು—ಇದು ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗಿದೆ. ಜಪಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುವ ಪ್ರಣವವನ್ನು 'ಮ'ಕಾರದಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ, ಮಾನಸಿಕ ಜಪವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು; ಉಪಾಂಶು ಜಪವನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಮಾಡಬಹುದು; ಈ ಪ್ರಣವವೇ ಬಿಂದು ಮತ್ತು ನಾದದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ನಂತರ, ಪಂಚಾಕ್ಷರಮಂತ್ರವನ್ನು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಜಪಿಸಬೇಕು; ಅಥವಾ ಪ್ರತಿಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ—ಇದು ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಪ್ರಣವವನ್ನು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ ಜಪಿಸುವ ಮಂತ್ರವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ; ಗುರುನಿಂದ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆದು ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ಕುಂಭಾಭಿಷೇಕ, ಮಂತ್ರದೀಕ್ಷೆ, ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರ ಸ್ಥಾಪನೆ—ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಸತ್ಯನಿಷ್ಠ, ಶುದ್ಧಮನಸ್ಸುಳ್ಳ, ಪಾಂಡಿತ್ಯವಂತ ಗುರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯನು. ದ್ವಿಜರಿಗೆ 'ನಮಃ' ಅನ್ನು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಬೇಕು; ಇತರರಿಗೆ 'ನಮಃ' ಅನ್ನು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಬೇಕು; ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಇಚ್ಛೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ 'ನಮಃ' ಅನ್ನು ಸೇರಿಸಬಹುದು. ಕೆಲವರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ 'ನಮಃ' ಅನ್ನು ಆರಂಭದಲ್ಲೇ ಸೇರಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಾರೆ. ಐದು ಕೋಟಿ ಜಪ ಮಾಡಿದವನು ಸದಾ ಶಿವನಿಗೆ ಸಮಾನನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಲಕ್ಷ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಿದರೂ ಅಥವಾ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಿದರೂ, ಬ್ರಹ್ಮಾದಿಗಳ ಸ್ಥಾನವನ್ನು—ಒಂದು, ಎರಡು, ಮೂರು, ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ಕೋಟಿ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ—ಪಡೆಯಬಹುದು. ಅಥವಾ, ಲಕ್ಷ ಅಕ್ಷರಗಳ ಜಪವು ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗಿದೆ; ಸಾವಿರದ ಸಾವಿರವನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಸಾವಿರದಿಂದ ಗುಣಿಸಿ, ಒಂದು ದಿನದಲ್ಲೇ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬಹುದು. ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದರೆ ಸಿದ್ಧಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿ, ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗಾಯತ್ರಿಯನ್ನು ಎಂಟು ಸಾವಿರ ಎಂಟು ಬಾರಿ ಜಪಿಸಬೇಕು. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಸದಾ ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಶಿವಪದವನ್ನು ನೀಡುವ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು; ನಿಯಮ ಪಾಲಿಸಿ ವೇದಮಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ತೋತ್ರಗಳನ್ನು ಜಪಿಸಬೇಕು. ಹೀಗೆ, ಈ ವಿಧಾನದಂತೆ ಲಿಂಗ ಸ್ಥಾಪನೆ, ಪೂಜೆ, ಜಪ, ಮತ್ತು ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ, ಭಕ್ತನು ಪರಮ ಶಿವಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.