ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಶಿವನು ಸತ್ತ ಮತ್ತು ಅಸತ್ತ ಎರಡರಿಗೂ ಅಧಿಪತಿ ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ, ಆತನಿಗೆ "ಭಾವ-ಅಭಾವಗಳ ಸ್ವಾಮಿ" ಎಂಬ ಹೆಸರಿದೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಶಿವನು ನಾಶವಾಗುವ ಮತ್ತು ನಾಶವಲ್ಲದ—ಇದು ಎರಡೂ ಆಗಿರುವುದಲ್ಲದೆ, ಎರಡಕ್ಕೂ ಮೀರಿರುವವನು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನಾಶವಾಗುವವರು; ನಾಶವಲ್ಲದು ಎಂದರೆ ಶಾಶ್ವತವಾದ, ಸ್ಥಿರವಾದದ್ದು. ಈ ಎರಡೂ ಪರಮೇಶ್ವರನ ರೂಪಗಳು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವು ಆತನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿವೆ. ಈ ಎರಡರಲ್ಲಿ ಶಿವನು ಪರಮ, ಶಾಂತ, ಮತ್ತು ನಾಶವಾಗುವ-ನಾಶವಲ್ಲದ ಎರಡಕ್ಕೂ ಮೀರಿರುವವನು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅವನು ಸಮೂಹ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿ ಎರಡೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಎರಡರ ಕಾರಣವೂ ಹೌದು. ಕೆಲವರು ಶಿವನು ಪರಮ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಸಮೂಹವನ್ನು ಅವ್ಯಕ್ತ, ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಎರಡು ರೂಪಗಳು ಪರಮೇಶ್ವರನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ; ಅವು ಕಾರಣಗಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಶಿವನು ಪರಮ ಕಾರಣ. ಕಾರಣದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದವರು, ಅವನು ಸಮೂಹ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ವರ್ಗ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸಾರ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ವರ್ಗ ಎಂದರೆ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವದು; ವ್ಯಕ್ತಿ ಎಂದರೆ ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪ, ಗುಂಪು ಮತ್ತು ವರ್ಗದ ಆಧಾರ. ವರ್ಗ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಶಿವನ ಆದೇಶದಿಂದ ನಡೆಯುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹಾದೇವನು ವರ್ಗ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಶಿವನು ಮೂಲಪ್ರಕೃತಿ, ಪುರುಷ, ವ್ಯಕ್ತ, ಕಾಲ—ಇವುಗಳ ಸಾರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಮೂಲಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂದು, ಪುರುಷನನ್ನು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ವ್ಯಕ್ತವು ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಕಾಲವು ಫಲಗಳ ಲೋಕದ ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಏಕಮಾತ್ರ ಕಾರಣ. ಶಿವನು ಅಧಿಪತಿ, ನಿಯಂತ್ರಕ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಆರಂಭ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯ ನೀಡುವವನು; ಅವನು ಸ್ವತಂತ್ರ, ಅವಿಭಕ್ತ, ಅವ್ಯಾಜ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೂಲಪ್ರಕೃತಿ, ಪುರುಷ, ವ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಕಾಲ—ಇವುಗಳ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದವನು ಅವುಗಳ ಕಾರಣ, ಅಧಿಪತಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ—ಮಹೇಶ್ವರ. ಕೆಲವರು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ವಿಶ್ವಪುರುಷ ಮತ್ತು ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನು ಲೋಕಗಳ ಕಾರಣ, ವಿರಾಟ್ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮ. ಕವಿಗಳು ಶಿವನನ್ನು ಅಂತರ್ಯಾಮಿ ಮತ್ತು ಪರಾತ್ಮ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಇತರರು ಅವನನ್ನು ಬುದ್ಧಿ, ಪ್ರಕಾಶ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು "ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಿತಿ" ಎಂದು, ಇತರರು "ಸೌಮ್ಯ" ಎಂದು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು "ತಾಯಿ", "ಮಾಪನ", "ಮಾಪಿತ", "ಬುದ್ಧಿ" ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ಕರ್ತಾ, ಕ್ರಿಯೆ, ವಸ್ತು, ಉಪಕರಣ, ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಇತರರು ಅವನು ಜಾಗೃತ, ಸ್ವಪ್ನ, ಸುಷುಪ್ತಿಯ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಿತಿ, ಇತರರು ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಿತಿಗೂ ಮೀರಿರುವವನು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಗುಣರಹಿತ, ಇತರರು ಗುಣಸಂಪನ್ನ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಬಂಧಿತ, ಇತರರು ಬಂಧನ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಸ್ವತಂತ್ರ, ಇತರರು ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ಭಯಾನಕ, ಇತರರು ಸೌಮ್ಯ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಆಸಕ್ತ, ಇತರರು ನಿರಾಸಕ್ತ. ಕೆಲವರು ಅವನು ನಿರಾಕ್ರಿಯ, ಇತರರು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಲ್ಲ, ಇತರರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ಸ್ಥಿರ, ಇತರರು ಅಸ್ಥಿರ; ಕೆಲವರು ಅವನು ನಿರಾಕಾರ, ಇತರರು ಸाकार ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ಅದೃಶ್ಯ, ಇತರರು ದೃಶ್ಯ; ಕೆಲವರು ಅವನು ವಿವರಣೆಗೊಳ್ಳುವ, ಇತರರು ಅವ್ಯಾಖ್ಯೇಯ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಶಬ್ದಸ್ವರೂಪ, ಇತರರು ಶಬ್ದಾತೀತ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ, ಇತರರು ಚಿಂತನೆಗಿಂತ ಮೀರಿರುವವನು; ಕೆಲವರು ಅವನು ಜ್ಞಾನ, ಇತರರು ಚೈತನ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ತಿಳಿಯಬಹುದಾದುದು, ಇತರರು ತಿಳಿಯಲಾಗದ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಪರಮ, ಇತರರು ಅವನು ಪರಮ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ, ಅನೇಕ ವಿಧಗಳಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ವಿವರಣೆಗೊಂಡ Shivaನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು, ಋಷಿಗಳು ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳ ವೈವಿಧ್ಯದಿಂದ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾರರು. ಆದರೆ, ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗಿರುವವರು, ಶಿವನು ಪರಮ ಕಾರಣ ಎಂಬುದನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಬಂಧನದಿಂದ, ಜೀವನು ಈ ಸಂಸಾರ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ದುಃಖಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ, ಚಕ್ರದ ಅಂಚು ತಿರುಗುವಂತೆ ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ. ಅಜ್ಞಾನಿ ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪವನ್ನು ತೊರೆದಾಗ, ಅವನು ನಿರ್ಮಲ, ಸಮತೆಯ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಅಣು ಆತ್ಮನ bondage ಶಿವನಿಂದ ಅಲ್ಲ; ಅದು ಮಾತ್ರ ಮಾಯೆ ಅಥವಾ ಪ್ರಕೃತಿ ಅಥವಾ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿದ್ದು, ಅಹಂಕಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ bondage ಇಲ್ಲ, ಚಿತ್ತದ bondage ಇಲ್ಲ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ bondage ಇಲ್ಲ; ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಅಥವಾ ಸ್ಥೂಲಭೂತಗಳಿಂದ bondage ಇಲ್ಲ, ಏನು ಇಲ್ಲ. ಕಾಲ ಅಥವಾ ಅದರ ವಿಭಾಗಗಳು, ಜ್ಞಾನ ಅಥವಾ ವಿಧಿ, ಆಸಕ್ತಿ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷ—ಇವುಗಳ bondage ಅನಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಶಂಭುವಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಧಾರ, ಶುಭ-ಅಶುಭ ಕ್ರಿಯೆಗಳ bondage, ಫಲ, ಸುಖ-ದುಃಖ bondage ಇಲ್ಲ. ಅವನು ಇಚ್ಛೆಗಳಿಂದ, ಕ್ರಿಯೆಯ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ, ಅನುಭವಗಳಿಂದ, ಅನುಭವ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ, ಮೂರು ಕಾಲಗಳ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದ bondage ಇಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಕಾರಣ, ಕರ್ತಾ, ಆರಂಭ, ಅಂತ್ಯ, ಮಧ್ಯ—ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ; ಕ್ರಿಯೆ, ಉಪಕರಣ, ವಸ್ತು, ಫಲ—ಇವುಗಳ ಅವನು ಇಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತ ಅಥವಾ ಶತ್ರು, ನಿಯಂತ್ರಕ ಅಥವಾ ಪ್ರೇರಕ, ಗುರು ಅಥವಾ ರಕ್ಷಕ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಥವಾ ಸಮಾನ—ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ neither birth nor death, neither desired nor undesired; neither injunction nor prohibition, neither liberation nor bondage. ಅನುಷ್ಠಾನವಿಲ್ಲದ ಯಾವ ಅಪಶಕುನವೂ ಅವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಇಲ್ಲ; ಎಲ್ಲ ಶುಭವು ಸದಾ ಇದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಶಿವನು ಪರಮ ಆತ್ಮ. ಆ ಶಿವನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಅಚಲವಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು "ಅಚಲ" ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾನೆ. ಸಂಪೂರ್ಣ ಜಗತ್ತು—ಚಲನೆ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರತೆ—ಶಿವನಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನು "ಸರ್ವರೂಪ" ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದವನು ಎಂದಿಗೂ ಮೋಹಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಶರ್ವ, ರುದ್ರ, ಪರಮ, ಮಹಾಪುರುಷ, ಹಿರಣ್ಯಬಾಹು, ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ, ಹಿರಣ್ಯಾಧಿಪತಿ, ಅಧಿಪತಿ—ಈ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.