ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಯದು ವಂಶದವರೇ, ಒಂದು ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಿಂದ ಶಿವನಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವವರು ಇದ್ದರೆ, ಆದರೆ ಅವರ ಪುರಾತನ ಕರ್ಮಗಳ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಫಲವು ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಪುನಃ ಪುನಃ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಬೇಕು; ಏಕೆಂದರೆ ಇಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಏನು ಸಾಧಿಸಲು ಕಷ್ಟವಲ್ಲ. ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು—ಚಲಿಸುವದು ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾದದು—ಇದು ದೇವಾದೇವನ ರೂಪವೇ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಬಂಧನಗಳ ಭಾರದಿಂದ ಬಂಧಿತರಾದವರು ಇದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಪರಮ, ಅವಿಭಕ್ತ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ಆ ಒಂದನ್ನು ಅನೇಕವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಪರಮೇಶ್ವರನು ಬ್ರಹ್ಮಣದ ಹೀನರೂಪ ಮತ್ತು ಉನ್ನತರೂಪ ಎರಡೂ ಆಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅವನು ಬ್ರಹ್ಮಣ ಸ್ವರೂಪ, ಆದಿ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯವಿಲ್ಲದ ಮಹಾದೇವ, ಅತ್ಯುನ್ನತನು. ಹೀನ ಬ್ರಹ್ಮಣವು ಪಂಚಭೂತಗಳು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು, ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತು ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ಉನ್ನತ ಬ್ರಹ್ಮಣವು ಚೈತನ್ಯ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿದೆ. ಅದರ ಮಹತ್ವದಿಂದ ಅಥವಾ ಅದು ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿಸಲು ಕಾರಣವಾಗುವುದರಿಂದ, ಅದನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮಣ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಈ ಎರಡು ಬ್ರಹ್ಮಣ ರೂಪಗಳು ಬ್ರಹ್ಮಣಾಧಿಪತಿಯು, ಸ್ವಾಮಿ—ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನ ರೂಪ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಚೈತನ್ಯ ಎಂದು, ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅಚೈತನ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಈ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತು ಪರಮಗುರುವಿನ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಈ ಜಗತ್ತು ಅವನ ಸ್ವರೂಪವೇ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅವನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದೆ. ಮಾಯೆಯನ್ನು ಜ್ಞಾನ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಶಿವನ ಪರಮರೂಪವನ್ನು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ವಸ್ತುಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಿಕ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಜ್ಞಾನವೆಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಭೇದಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪರಮ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದರ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ವಾಸ್ತವಿಕವಲ್ಲದದು 'ಅಸತ್' ಎಂದು ವೇದವನ್ನು ವಿವರಿಸುವವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಶಿವನು ಎರಡರ ಸ್ವಾಮಿಯು ಆಗಿದ್ದರಿಂದ, ಅವನು ಸತ್ ಮತ್ತು ಅಸತ್‌ನ ಅಧಿಪತಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವನು ಕ್ಷರ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರ, ಮತ್ತು ಎರಡಕ್ಕೂ ಅತೀತನು ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಕ್ಷರವಾಗಿದ್ದಾರೆ; ಅಕ್ಷರವು ಬದಲಾಗದದು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಈ ಎರಡೂ ಪರಮೇಶ್ವರನ ರೂಪಗಳು, ಅವನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿವೆ. ಈ ಎರಡು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ, ಶಿವನು ಪರಮ, ಶಾಂತ, ಕ್ಷರ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರ ಎರಡಕ್ಕೂ ಅತೀತನು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅವನು ಸಮಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಷ್ಟಿ, ಮತ್ತು ಎರಡರ ಕಾರಣ. ಕೆಲವರು ಶಿವನು ಪರಮ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಸಮಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅವ್ಯಕ್ತ ಎಂದು, ವ್ಯಷ್ಟಿಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಎರಡು ರೂಪಗಳು ಅವನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ; ಅವುಗಳು ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಶಿವನು ಪರಮ ಕಾರಣ. ಕಾರಣದ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಅವನು ಸಮಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಷ್ಟಿಯ ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ವರ್ಗ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸತ್ವ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ವರ್ಗವು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಿರುವದು; ವ್ಯಕ್ತಿಯು ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪ, ಗುಂಪು ಮತ್ತು ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿರುವದು. ವರ್ಗಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗಿವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ವರ್ಗ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ರೂಪ ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಶಿವನು ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿ, ಪುರುಷ, ವ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಕಾಲದ ಸತ್ವ ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ; ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿ ಎಂದು, ಪುರುಷನನ್ನು ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ವ್ಯಕ್ತವು ಇಪ್ಪತ್ತ್ಮೂರು ತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಕಾಲವು ಫಲಗಳ ಜಗತ್ತಿನ ಪರಿವರ್ತನೆಗೆ ಏಕೈಕ ಕಾರಣ. ಅವನು ಸ್ವಾಮಿ, ಅಧಿಪತಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ, ಪ್ರೇರಕ ಮತ್ತು ಸಂಹಾರಕ; ಅವನು ಉದಯ ಮತ್ತು ಲಯದ ಏಕೈಕ ಕಾರಣ, ಸ್ವತಂತ್ರ ಮತ್ತು ಅಜನ್ಮನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿ, ಪುರುಷ, ವ್ಯಕ್ತ ಮತ್ತು ಕಾಲದ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವನು ಅವನ ಕಾರಣ, ಅಧಿಪತಿ ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಕಾರ—ಮಹೇಶ್ವರ. ಕೆಲವರು ಸ್ವಾಮಿಯನ್ನು ವಿಶ್ವಪುರುಷ ಮತ್ತು ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಹಿರಣ್ಯಗರ್ಭನು ಲೋಕಗಳ ಕಾರಣ, ವಿರಾಟ್ ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮ. ಕವಿಗಳು ಶಿವನನ್ನು ಅಂತರ್ಯಾಮಿ ಮತ್ತು ಪರತತ್ತ್ವ ಎಂದು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಬುದ್ಧಿ, ಪ್ರಕಾಶ ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಸೌಮ್ಯ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ತಾಯಿ, ಪ್ರಮಾಣ, ಪ್ರಮಿತ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ಕರ್ತ, ಕ್ರಿಯೆ, ವಸ್ತು, ಉಪಕರಣ ಮತ್ತು ಕಾರಣ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಜಾಗೃತ, ಸ್ವಪ್ನ ಮತ್ತು ಸಸುಪ್ತಿ ಸ್ಥಿತಿಗಳ ಆತ್ಮ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂದು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ನಾಲ್ಕನೇಗೆ ಅತೀತ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಗುಣರಹಿತ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಗುಣಸಂಪನ್ನ ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಬಂಧಿತ ಎಂದು, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಸ್ವತಂತ್ರ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಅಸ್ವತಂತ್ರ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ಭಯಾನಕ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಸೌಮ್ಯ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಆಸಕ್ತ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಅನಾಸಕ್ತ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ನಿರಾಕ್ರಿಯ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಇಂದ್ರಿಯರಹಿತ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಇಂದ್ರಿಯಸಂಪನ್ನ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ಸ್ಥಿರ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಅಸ್ಥಿರ; ಕೆಲವರು ಅವನು ನಿರಾಕಾರ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಸाकार ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ಅದೃಶ್ಯ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ದೃಶ್ಯ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಹೇಳಬಹುದಾದ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಹೇಳಲಾಗದ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಶಬ್ದಸ್ವರೂಪ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಶಬ್ದಕ್ಕಿಂತ ಅತೀತ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ಚಿಂತನೆಯಿಂದ ರೂಪಿತ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಚಿಂತನೆಗೆ ಅತೀತ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಜ್ಞಾನ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಚೈತನ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಅವನು ತಿಳಿಯಬಹುದಾದ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ತಿಳಿಯಲಾಗದ; ಕೆಲವರು ಅವನು ಪರಮ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಅವನು ಅನ್ಯ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ, ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಪರಮೇಶ್ವರನ ನಿಜ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಂದ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪರಮೇಶ್ವರನಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗಿರುವವರು, ಅವರು ಶಿವನನ್ನು, ಪರಮ ಕಾರಣವನ್ನು, ಸುಲಭವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನು ಈ ಸಂಸಾರ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ, ಚಕ್ರದ ಅಂಚು ತಿರುಗುವಂತೆ. ಅಜ್ಞಾನಿಯು ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ನಿರ್ಮಲನಾಗಿ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಮತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅಣು ಆತ್ಮನ bondage ಶಿವನಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಅಥವಾ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಅಥವಾ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರ ರೂಪದಲ್ಲಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನ bondage ಇಲ್ಲ, ಚೈತನ್ಯದ bondage ಇಲ್ಲ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ bondage ಇಲ್ಲ; ಸೂಕ್ಷ್ಮತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ bondage ಇಲ್ಲ, ಸ್ಥೂಲತತ್ತ್ವಗಳಿಂದ bondage ಇಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ bondage ಇಲ್ಲ. ಈ ರೀತಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನ ಅನಂತ ಸ್ವರೂಪ, ಅವನ ನಿಯಂತ್ರಣ, ಅವನ ಕಾರಣತ್ವ, ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಶರಣಾಗಿರುವವರ ಮುಕ್ತಿಯ ಕಥೆಯನ್ನು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾರೆ.