ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುರಾಣದ ವರ್ಣನೆಯ ಪ್ರಕಾರ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಸ್ವಭಾವವೇ ಅವರ ಅನುಭವಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಸ್ವಭಾವವು ಕಾರ್ಯನಿಷ್ಠರಾದವರಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುವ ಫಲವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಬೆಂಕಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶ ಮಾಡಿದಾಗ ಚಾರಕಾಲು ಕರಗುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಚಿನ್ನ ಮಾತ್ರ ಕರಗುತ್ತದೆ; ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಶುದ್ಧವಾದವರ ಅಪವಿತ್ರತೆ ಪಕ್ವವಾಗಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ, ಶಿವಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು ಸ್ವತಃ ತನ್ನಿಂದಲೇ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಸದಾ ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ಕರ್ತೃನಿಂದ ಮಾತ್ರ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಶಿವನು ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಶುದ್ಧನಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುವ ವಿಶ್ವದಾತ; ಆದರೆ, ಅಪವಿತ್ರ ಸ್ವಭಾವ ಹೊಂದಿರುವವರು 'ವ್ಯಕ್ತಿಜೀವ' ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಈ ಜೀವಿಗಳು ನಿಯಮಾನುಸಾರ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದರು; ಆದರೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳೆಂದರೆ, ಶಿವನು ಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಮಾಯೆಗೆ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದರೆ ಅವನು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಈ ಬಂಧನವು ವ್ಯಕ್ತಿಜೀವಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ, ಶಿವನಿಗೆ ಅಲ್ಲ; ಕಾರಣ, ಅಪವಿತ್ರತೆ ವ್ಯಕ್ತಿಜೀವದ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲೇ ಇದೆ, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದದ್ದು ಅಲ್ಲ. ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರೆ, ಅದು ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಆದರೆ, ಈ ಕಾರಣವು ತನ್ನದೇ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿದೆ. ಆತ್ಮದ ತತ್ವವು ಒಂದೇ ಆದರೂ, ಕೆಲವರು ಬಂಧಿತರು, ಕೆಲವರು ಮುಕ್ತರು; ಬಂಧಿತರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು ಲಯ ಮತ್ತು ಭೋಗದ ಅಧಿಕಾರದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ಜ್ಞಾನ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಇತರಗಳಲ್ಲಿ ಭೇದ ಹೊಂದಿದ್ದು, ಮೇಲ್ದರ್ಜೆಯವರು ಅಥವಾ ಕೆಳದರ್ಜೆಯವರು; ಕೆಲವರು ದೇಹಧಾರಿಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ. ದೇಹಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ, ಕೆಲವರು ಮಾರ್ಗಗಳ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ಶಿವರು; ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಹೇಶ್ವರರು ಮತ್ತು ರುದ್ರರು; ಕೆಳ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇತರರು. ಮಾಯೆಯ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಮೂರು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಆತ್ಮ ಕೆಳ ಭಾಗದಲ್ಲೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ, ಆಂತರ್ಯಾತ್ಮ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮೇಲೆ ಪರಮಾತ್ಮನ ಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ; ಬ್ರಹ್ಮಾ, ವಿಷ್ಣು, ಮಹೇಶ್ವರರು ಅಲ್ಲಿರುವ ಪರಮಾತ್ಮನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಕೆಲವು ವಸುಗಳು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ. ಕೆಲವರು ಆಂತರ್ಯಾತ್ಮನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಆತ್ಮನ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ; ಶೈವರು ಶಾಂತಿ ಮೀರಿ ಇರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಮಹೇಶ್ವರರು ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ. ಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ರೌದ್ರರು, ಸ್ಥಾಪನೆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವೈಷ್ಣವರು, ವಿಲಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮಾ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು. ಎಂಟು ಮುಖ್ಯ ದೈವಿಕ ಜನ್ಮಗಳು ಅತ್ಯುನ್ನತ, ಮಾನವ ಜನ್ಮ ಮಧ್ಯಮ, ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಕೆಳದರ್ಜೆಯವರು; ಈ ಐದು ಜನ್ಮಗಳು ಒಟ್ಟು ಹದಿನಾಲ್ಕು ಆಗುತ್ತವೆ. ಮೇಲ್ದರ್ಜೆ ಅಥವಾ ಕೆಳದರ್ಜೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು, ಸಂಸಾರಾತ್ಮನ ಅಪವಿತ್ರತೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಮುಕ್ತರಲ್ಲಿ ಅಪವಿತ್ರತೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು, ಮೊದಲಿಗೆ ಅಪಕ್ವ, ನಂತರ ಪಕ್ವ. ಅಪವಿತ್ರತೆ ಕೂಡ ಅಪಕ್ವ ಅಥವಾ ಪಕ್ವವಾಗಿದ್ದು, ಸಂಸಾರದ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಅಪಕ್ವದಲ್ಲಿ ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಕೆಳದರ್ಜೆ, ಪಕ್ವದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮೇಣ ಮೇಲ್ದರ್ಜೆ. ಬಂಧಿತ ಆತ್ಮಗಳು ಮೂರು ಪ್ರಕಾರ: ಒಂದೆ, ಎರಡು, ಅಥವಾ ಮೂರು ಅಪವಿತ್ರತೆಗಳೊಂದಿಗೆ; ಒಂದರ ಅಪವಿತ್ರತೆ ಹೊಂದಿರುವವರು ಅತ್ಯುನ್ನತ, ಎರಡರವರು ಮಧ್ಯಮ, ಮೂರರವರು ಅತ್ಯಂತ ಕೆಳದರ್ಜೆಯವರು. ಮೂರು ಅಪವಿತ್ರತೆಗಳಿರುವವರು, ಎರಡು ಮತ್ತು ಒಂದರ ಅಪವಿತ್ರತೆಗಳಿರುವವರಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಈ ವಿಭಿನ್ನ adjuncts ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಭೇದ ಕಲ್ಪಿಸಲಾಗಿದೆ. ಒಂದೆ, ಎರಡು, ಮೂರು ಅಪವಿತ್ರತೆಗಳಿರುವ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಶಿವನು ಒಬ್ಬನೇ ಅಧೀನಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ಶಿವನಲ್ಲದ ಸ್ವಭಾವವೂ ಶಿವನಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ರುದ್ರರು ವಿಶ್ವವನ್ನು ಅಧೀನಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ರುದ್ರನಲ್ಲದವರನ್ನೂ; ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡದಿಂದ ಮಹಾ ಭೂಮಿವರೆಗೆ, ನೂರಾರು ರುದ್ರರು ಮತ್ತು ಇತರರು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಮಾಯೆಯವರೆಗೆ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಭಾಗವನ್ನು ಅಮರಾಧಿಪತಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರರು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅಂಗುಲದಿಂದ ಅತಿದೂರವರೆಗೆ. ಮಹಾಮಾಯಾ ಅಂತ್ಯವರೆಗೆ ಸ್ವರ್ಗಗಳನ್ನು ವಾಯು ಮತ್ತು ಇತರ ಲೋಕಾಧಿಪತಿಗಳು ಅಧೀನಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿರುವ, ಅವಲಂಬನ ಇಲ್ಲದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿರುವವರು ಕೂಡ ಹಾಗೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ನೇರವಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗದ ದೇವತೆಗಳು, ಮಧ್ಯಭಾಗದವರು, ಭೂಮಿಯವರು; ದೇವತೆಗಳು ದೇವತೆಗಳ ವ್ರತಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಮೂರು ಅಪವಿತ್ರತೆಗಳಿಂದ, ಅಪಕ್ವ ಮತ್ತು ಪಕ್ವವಾಗಿ, ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ, ಸಂಸಾರದ ರೋಗವು ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ರೋಗಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಔಷಧಿ—ಜ್ಞಾನ; ಬೇರೆ ಇಲ್ಲ. ಶಂಭು, ಶಿವ, ಪರಮ ಕಾರಣ, ಈ ಔಷಧಿಯನ್ನು ನೀಡುವವನು. ಶಿವನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಬಂಧನದಿಂದ ದೂರಗೊಳಿಸಲು ಶಕ್ತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವರಿಗೆ ನೋವು ಉಂಟುಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಇಡೀ ಸತ್ವಜಗತ್ತು ನೋವಿನಿಂದ ಕೂಡಿದೆ; ನೋವು ನೋವಲ್ಲದಂತೆ ಹೇಗೆ ಆಗಬಹುದು? ಸ್ವಭಾವವು ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ರೋಗಿಯು ವೈದ್ಯನಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಔಷಧಿಯಿದ್ದರೂ ಮಾತ್ರ ಆರೋಗ್ಯವಂತರಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ, ವೈದ್ಯನು ಔಷಧಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ, ರೋಗಿಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಶಿವನು ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ದುಃಖಪಡುವ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳಿಂದ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ವೈದ್ಯನು ರೋಗಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲ, ಶಿವನು ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲ; ಈ ಭೇದವು ಶಿವನ ದೋಷವಲ್ಲ. ನೋವು ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಇರುವುದರಿಂದ, ಶಿವನು ಅದರ ಕಾರಣ ಹೇಗೆ ಆಗಬಹುದು? ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಪವಿತ್ರತೆ ಅವರ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುವದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಆ ಅಪವಿತ್ರತೆ ಸಂಸಾರದ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು, ಜಡವಾದ ಮಾಯೆಯಂತೆ, ಸ್ವತಃ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಶಿವನ ಸಾನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆ ಲೋಹವು ಚುಂಬಕದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುತ್ತೋ, ಹಾಗೆಯೇ, ಅಪವಿತ್ರತೆ ಶಿವನ ಸಾನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಾನಿಧ್ಯವು ಸದಾ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದು, ತೆಗೆದುಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಶಿವನು, ಅಧಿಪತಿ, ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಸದಾ ಅಜ್ಞಾತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿಯಲ್ಲೆ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯವೂ ಶಿವನಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಎಲ್ಲವೂ ಅವನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿದ್ದು, ಅವನು ಮೋಹಿತನಲ್ಲ. ಅವನ ಶಕ್ತಿ, ಆದೇಶ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿದೆ; ಆದರೂ, ಅವನು ದೋಷದಿಂದ ಮುಕ್ತ. ಅವನು ಸ್ವಾಮಿ, ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಮೊದಲನೇ ಅಧಿಪತಿ; ಅವನ ಅಧಿಪತ್ಯದಿಂದ ಆದೇಶ ಬರುತ್ತದೆ, ಆದರೂ, ಅವನು ದೋಷದಿಂದ ಮುಕ್ತ. ಯಾರು ಮೋಹದಿಂದ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಆದರೂ, ಅವನ ಶಕ್ತಿಯ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಅವನು ದೋಷದಿಂದ ಮುಕ್ತ. ಇನ್ನು, ಆಕಾಶದಿಂದ ಈ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿಬಂದವು: "ಸತ್ಯ, ಓಂ, ಅಮೃತ, ಮೃದು"—ಇವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡವು.