ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಗಹನವಾದ ತಪಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿಯು ಮತ್ತು ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಜೀವನದ ವಿವಿಧ ಹಂತಗಳನ್ನು ಮೀರಿ, ಪಾವಿತ್ರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮತ್ತು ಪಾಪವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದರು. ವೇದಾಂತದ ಈ ಪರಮ ಗುಪ್ತಿಯನ್ನು, ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೋಧಿಸಲಾದುದನ್ನು, ನಾನು ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯವೈಭವದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮದವರ ಬಾಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಶಾಂತಚಿತ್ತವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ, ದುಶೀಲನ ಮಗನಿಗೆ ಅಥವಾ ಅಯೋಗ್ಯ ಶಿಷ್ಯನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ನೀಡಬಾರದು. ಯಾರಿಗೆ ದೇವರ ಮೇಲೂ, ಗುರುವಿನ ಮೇಲೂ ಪರಮ ಭಕ್ತಿ ಇದೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮರಿಗೆ ಈ ಅರ್ಥಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಸಾರವನ್ನು ಕೇಳು: ಶಿವನು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನೂ ಆತ್ಮವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಇರುವವನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವವನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಲಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಹಿಂಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಕಾಲದಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕಾಲದಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಕಾಲವನ್ನು ಮೀರಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಏನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಶಾಶ್ವತ ಸೃಷ್ಟಿ-ಲಯ ಚಕ್ರವು ಅವನೊಳಗೆ ಅಡಗಿದ್ದು, ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಸೂಚನೆಗಳಿಂದ ಚಕ್ರದಂತೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ. ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಹರಿಯು, ರುದ್ರನು ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳು ಹಾಗೂ ದಾನವರು, ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಗತಿಯನ್ನೇ ಹೊಂದುತ್ತಾರೆ; ತಮ್ಮ ಮೂಲವನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅವನು ಭೂತ, ವರ್ತಮಾನ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ವಯಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಪರಮ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವವನು ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕನು. "ಈ ಧನ್ಯ ಕಾಲನು ಯಾರು? ಅವನು ಯಾರ ಮೇಲೆ ಆಳುತ್ತಾನೆ? ಯಾರೂ ಅವನ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಒಳಗಿಲ್ಲವೋ?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನ ರೂಪವು ಕಾಲದ ವಿಭಾಗಗಳಿಂದ—ಕಾಷ್ಠಾ, ನಿಮೇಷ ಮತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿಯಿಂದ—ಮಾಪನವಾಗುತ್ತದೆ; ಅವನನ್ನು 'ಕಾಲ', ಮಹೇಶ್ವರನ ಪರಮ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಶಕ್ತಿಯೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದ ದೇವರ ಶಕ್ತಿ, ಆಜ್ಞೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಚಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತದೆ; ಇದು ವಿಶ್ವವನ್ನು ಆಳುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಮೋಕ್ಷವು, ಆ ಪರಮಾತ್ಮನ ಭಾಗಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿದ್ದು, ಕಾಲವೆಂಬ ಮಹಾತ್ಮನಿಂದ ಹೊರಟು ಬರುವ ಎದೆಗೆ ಬಿದ್ದ ಚಿಂಚುಗಳಂತೆ ಹೊರಗೋಳುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಈ ಜಗತ್ತು ಕಾಲದ ಶಕ್ತಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿದೆ; ಅದು ಕಾಲವನ್ನು ಆಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಲವು ಶಿವನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದೆ, ಆದರೆ ಶಿವನು ಕಾಲದ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಶಿವನ ಅಪ್ರತಿಹತ ಶಕ್ತಿ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಕಾಲದ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ. ಯಾವ ವಿಶೇಷ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಕಾಲವನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗಬಹುದು? ಯಾರಿಗೂ ಕಾಲದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಳುವವರೂ ಕಾಲದ ಗಡಿಯನ್ನು ದಾಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ; ಸಮುದ್ರಗಳು ತಮ್ಮ ದಡವನ್ನು ದಾಟುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಯಾರು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು ಜಗತ್ತನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರೂ ಕಾಲವನ್ನು ಜಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಬದಲಾಗಿ ಕಾಲವೇ ಅವರನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತದೆ. ಆಯುರ್ವೇದವನ್ನು ತಿಳಿದ ವೈದ್ಯರೂ, ಪುನರ್ಜೀವನ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ಮರಣವನ್ನು ಜಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಕಾಲವನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಯು ಐಶ್ವರ್ಯ, ಸೌಂದರ್ಯ, ಸ್ವಭಾವ, ಶಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಕುಲವನ್ನು ಯೋಚಿಸಿದರೂ, ಕಾಲವು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಬೇರೆದೇನು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ದೇವರು ಸುಖಕರ, ದುಃಖಕರ, ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷಿತವಲ್ಲದ ಘಟನೆಗಳ ಮೂಲಕ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಬೇರ್ಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬನು ದುಃಖಪಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಇನ್ನೊಬ್ಬನು ಸಂತೋಷವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ; ಇದು ಕಾಲದ ಅದ್ಭುತ, ಗ್ರಹಿಸಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಸ್ವಭಾವ. ಯುವಕನು ವೃದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಬಲಿಷ್ಠನು ದುರ್ಬಲನಾಗುತ್ತಾನೆ, ಐಶ್ವರ್ಯವಂತನು ಬಡವನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಕಾಲವು ವಿಚಿತ್ರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಉತ್ತಮ ಕುಲ, ಸ್ವಭಾವ, ಶಕ್ತಿ, ಕೌಶಲ—all these are not enough for accomplishment, for Time cannot be obstructed. ಸಂಗೀತ, ಗಾನದಿಂದ ಸುತ್ತಿರುವವರಿಗೂ, ಪರರ ಆಹಾರದಿಂದ ಬದುಕುವ ಬಡವರಿಗೂ ಕಾಲವು ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಔಷಧಿಗಳು ಮತ್ತು ರಸಾಯನಗಳು, ಸರಿಯಾಗಿ ನೀಡಿದರೂ, ಕಾಲಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಫಲ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಸೂಕ್ತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದರೆ, ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ಕಾಲದ ಮೊದಲು ಸಾಯುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಹುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ಕಾಲದ ಮೊದಲು ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ಕಾಲದ ಮೊದಲು ಸಂತೋಷ ಅಥವಾ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಯಾವುದೂ ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಲದಿಂದ ಗಾಳಿ ತಂಪಾಗುತ್ತದೆ; ಕಾಲದಿಂದ ಮೋಡಗಳಿಂದ ಮಳೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ; ಕಾಲದಿಂದ ಉಷ್ಣತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ; ಕಾಲದಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಕಾಲವೆಲ್ಲವೂ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ; ಕಾಲದಿಂದ ಪಾಕ್ಷಿಕವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ; ಕಾಲದಿಂದ ಪಾಕ್ಷಿಕವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಕಾಲದಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಲೋಕವು ಪುನಃ ಜೀವಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಯಾರು ಆತ್ಮವನ್ನು ಕಾಲವೆಂದು ತಿಳಿದು, ಕಾಲದ ಆತ್ಮವನ್ನು ಮೀರಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಕಾಲದ ಪಾರವಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ—ಅವನು ಕಾಲವಲ್ಲ, ಬಂಧನವಲ್ಲ, ಮೋಕ್ಷವಲ್ಲ; ಅವನು ಪುರುಷನಲ್ಲ, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲ; ಅವನು ಅನೇಕ, ಅದ್ಭುತ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಪರಮೇಶ್ವರ. ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಯಾವ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ? ಮತ್ತು ಕಾಲದ ಪರಮ ಗಡಿ ಯಾವುದು, ಅದು ಹೇಗೆ ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ? ಇಲ್ಲಿ, ಜೀವನದ ಮೊದಲ ಘಟಕವನ್ನು 'ನಿಮೇಷ' ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ—ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚುವ ಕ್ಷಣ; ಕಾಲದ ಗಡಿ, ಎಣಿಸಿ, ಮಾಪನ ಮಾಡಿದಾಗ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಮೀರುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ನಿಮೇಷವು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚುವಿಕೆಯಾಗಿದೆ; ಹದಿನೈದು ನಿಮೇಷಗಳು ಒಂದು ಕಾಷ್ಠಾ ಆಗುತ್ತದೆ. ಮೂವತ್ತು ಕಾಷ್ಠಾಗಳು ಒಂದು ಕಲಾ; ಮೂವತ್ತು ಕಲಾಗಳು ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತ; ಮತ್ತು ಮೂವತ್ತು ಮುಹೂರ್ತಗಳು ಒಂದು ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ತಿಂಗಳು, ಎರಡು ಪಕ್ಷಗಳಿಂದ, ಮೂವತ್ತು ದಿನ-ರಾತ್ರಿಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಪಿತೃಗಳ ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು—ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಶುಕ್ಲ ಪಕ್ಷಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಆ ತಿಂಗಳೊಂದಿಗೆ, ಆರು ತಿಂಗಳು ಒಂದು ಅಯನ; ಎರಡು ಅಯನಗಳು ಒಂದು ವರ್ಷ; ಈ ಲೋಕದ ಮಾಪನದಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ವರ್ಷವನ್ನು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ ದೇವತೆಗಳ ದಿನ-ರಾತ್ರಿ: ದಕ್ಷಿಣಾಯನ ರಾತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದು, ಉತ್ತರಾಯನ ದಿನವಾಗಿದೆ. ದೇವತೆಗಳ ತಿಂಗಳು ಮೂವತ್ತು ದಿನ-ರಾತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದು, ದೇವತೆಗಳ ವರ್ಷ ಹನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳುಗಳಾಗಿದೆ. ಇಂತಿ, ಕಾಲದ ಮಹತ್ವ, ಅವನ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮತ್ತು ಅವನ ಮಾಪನದ ಕ್ರಮವನ್ನು ಮಹರ್ಷಿಗಳು ವಿವರಿಸಿದರು, ಕಾಲ ಮತ್ತು ಶಿವನ ಪರಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಾರಿದರು.