ಶಿವಪುರಾಣಮ್

ಓ ಶ್ರದ್ಧಾವಂತರೆ, ಪವಿತ್ರ ಶೈವ ಪುರಾಣದ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ದೇಹದ ವಿವಿಧ ಅಂಗಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ ಮತ್ತು ಪೂಜೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶಿರಸ್ಸು, ನೆತ್ತಿ, ಕಂಠ, ಎರಡೂ ಭುಜಗಳು, ಕೈಗಳು, ಮೂಳಗುರುಗಳು, ಮುಳುಕುಗಳು, ಹೃದಯ, ನಾಭಿ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ, ಇಂತಹ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹಿಂದಿನ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಕೂಡ ಇದೇ ರೀತಿ ಶಿವ, ಶಕ್ತಿ, ರುದ್ರ, ಈಶ ಮತ್ತು ನಾರದರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ವಾಮಾ ಮುಂತಾದ ಒಂಬತ್ತು ದೇವಿಯರು ಸೇರಿ ಹದಿನಾರು ದೇವತೆಗಳಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಜೊತೆಗೆ, ನಾಸತ್ಯ ಮತ್ತು ದಸರ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಅಶ್ವಿನಿಯರು ಕೂಡ ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇನ್ನೂ, ಶಿರಸ್ಸು, ಕೂದಲು, ಕಿವಿಗಳು, ಮುಖ, ಎರಡೂ ಕೈಗಳು, ಹೃದಯ, ನಾಭಿಯ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳು ಮತ್ತು ಎರಡೂ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂಡ ಹದಿನಾರು ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಬಹುದು. ಎರಡೂ ಮೊಣಕಾಲು, ಕಾಲುಗಳು ಮತ್ತು ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೂ ಕೂಡ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು. ಈ ಹದಿನಾರು ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಶಿವ, ಚಂದ್ರ, ರುದ್ರ, ವಿಘ್ನೇಶ ಅಥವಾ ವಿಷ್ಣು ಅವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ, ನಾಭಿಯಲ್ಲಿ ಶಂಭು, ಪ್ರಜಾಪತಿ, ನಾಗ, ನಾಗಕನ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಋಷಿಪತ್ನಿಯರನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಕಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಗರಗಳು ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥಗಳು ಹಾಗೂ ಬೆನ್ನಿನಲ್ಲಿ ವಿಶಾಲತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹೀಗೆ ಹದಿನಾರು ಸ್ಥಾನಗಳ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅಂತೆಯೇ, ಗುಪ್ತಸ್ಥಾನ, ನೆತ್ತಿ, ಎರಡೂ ಕಿವಿಗಳು, ಪರಮಸ್ಥಾನ, ಎರಡೂ ಭುಜಗಳು, ಹೃದಯ ಮತ್ತು ನಾಭಿ—ಈ ಎಂಟು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳು ಹಾಗೂ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪನೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಭಸ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವರು ಈ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನೂ, ಶಿರಸ್ಸು, ಕೈಗಳು, ಹೃದಯ ಮತ್ತು ನಾಭಿ—ಈ ಐದು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಸಮಯ, ಸ್ಥಳ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕನಿಷ್ಠ ತ್ರಿಪುಂಡ್ರವನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು. ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಮೂರು ನೇತ್ರಗಳವನಾಗಿ, ಮೂರು ಗುಣಗಳ ಆಧಾರವಾಗಿ, ಮೂರು ವೇದಗಳ ಮೂಲವಾಗಿ “ಶಿವಾಯ ನಮಃ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ತ್ರಿಪುಂಡ್ರವನ್ನು ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾಕಬೇಕು. ಎರಡೂ ಬದಿಗಳ ಮೇಲೆ “ಈಶಾ” ಎಂಬ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳೊಂದಿಗೆ “ನಮಃ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ತ್ರಿಪುಂಡ್ರವನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು; ಎರಡೂ ಮುಡುಕುಗಳ ಮೇಲೆ ಬೀಜಾಕ್ಷರಗಳೊಂದಿಗೆ ತ್ರಿಪುಂಡ್ರವನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು. ಪಿತೃಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ, ಉಮಾ ಮತ್ತು ಈಶನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎರಡು ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮೇಲೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಬೆನ್ನಿನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ತಲೆಯ ಹಿಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕೂಡ ವಿಧಿಯಂತೆ ತ್ರಿಪುಂಡ್ರವನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು. ಈ ಬಳಿಕ, ಮಹಾತ್ಮ ಶೈನಕನಿಗೆ ಶಿವರೂಪಿಯಾದ ಮಹಾಯೋಗೀಶ್ವರನು ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಗಳ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ: “ಓ ಶೈನಕ, ಈಗ ನಾನು ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಶಿವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದುದು, ಪವಿತ್ರತೆಯ ಪರಮ ರೂಪವಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ನೋಡುವುದರಿಂದ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದರಿಂದ ಅಥವಾ ಜಪಿಸುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಓ ಮಹರ್ಷಿಯೇ, ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಯ ಮಹಿಮೆ ಮೊದಲು ಪರಮಾತ್ಮ ಶಿವನು ದೇವಿಗೆ ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದನು. ‘ಓ ದೇವಿ, ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳು, ಇದು ಭಕ್ತರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ನಿನ್ನ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ ಮಹೇಶಾನಿ ಶಿವನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಓ ಮಹೇಶಾನಿ, ಬಹುಕಾಲದ ಹಿಂದೆ ಸಾವಿರಾರು ದೈವಿಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ತೊಡಗಿತ್ತು. ಲೋಕಗಳ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಕ್ರೀಡಾಪ್ರಯುಕ್ತವಾಗಿ ನನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದನು, ಪರಮೇಶಾನಿ! ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸುಂದರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೀರಿನ ಬಿಂದುಗಳು ಬಿದ್ದವು. ಆ ಅಶ್ರುಬಿಂದುಗಳು ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಮರಗಳಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾದವು. ಆ ಮರಗಳು ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅನುಗ್ರಹವಾಗಬೇಕೆಂದು, ವಿಷ್ಣುಭಕ್ತರಿಗೆ ಹಾಗೂ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಣದ ಜನರಿಗೆ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟವು. ಶಿವನಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯಿಂದ, ನೀರಿನಿಂದ, ಗೌಡದೇಶದಿಂದ, ಮಥುರಾ, ಅಯೋಧ್ಯೆ, ಲಂಕಾ, ಮಲಯಾದ್ರಿ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನಮಾಡಿದನು. ಸಹ್ಯಾದ್ರಿ, ಕಾಶಿ ಹಾಗೂ ಇನ್ನೂ ಹತ್ತು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿಯೂ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಗಳು ಬೆಳೆದು, ಮಹಾಪಾಪಗಳ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಹಾಗೂ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಂಸಿತವಾಗಿವೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯ, ಶೂದ್ರ ಜನರು ತಮ್ಮ ವರ್ಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತಹ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿಧಿಯಾಗಿದೆ. ಬಿಳಿ, ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ತಿಳಿದು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಾವು ಸೇರಿದ ವರ್ಣಕ್ಕೆ ತಕ್ಕ ಬಣ್ಣದ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಭೋಗ ಅಥವಾ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸುವವರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶಿವಭಕ್ತರು, ಶಿವಪಾರ್ವತಿಗಳ ಅನುಗ್ರಹಕ್ಕಾಗಿ ಸದಾ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕು. ನಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಗಾತ್ರದ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು, ಬೋರಿಗಿಂಜಲು ಗಾತ್ರದದು ಮಧ್ಯಮವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಕೇವಲ ಒಂದು ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಧರಿಸುವುದು ಕನಿಷ್ಠ ಕ್ರಮವಾಗಿದ್ದು, ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರು ಅಥವಾ ದುಷ್ಕರ್ಮಿಗಳಿಗೆ ಇದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಬೋರಿಗಿಂಜಲು ಗಾತ್ರದ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಯುಲಿಯೂ, ಅದು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ; ಸುಖ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ನಲ್ಲಿಕಾಯಿ ಗಾತ್ರದ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಎಲ್ಲ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಗುಂಜಾ ಬೀಜದ ಗಾತ್ರದದು ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛಿತ ಫಲಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಎಷ್ಟು ಹಗುರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ; ಪ್ರತಿ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಹತ್ತಿರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಪಾಪನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಧರಿಸುವುದು ವಿಧಿಯಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳ Siddhartharthakke ಇದನ್ನು ಧರಿಸಬೇಕು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಮಾಲೆಯಂತಹ ಶುಭಕರವಾದ, ಫಲಪ್ರದವಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾಲೆ ಇಲ್ಲ. ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಮಣಿಗಳು ಸ್ತ್ರೀಗೊಳಗಾದರೂ, ಗಟ್ಟಿಯಾದರೂ, ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದರೂ, ಮುಳ್ಳುಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವು ಸದಾ ಶುಭಕರವಾಗಿವೆ; ಇಚ್ಛಿತ ಭೋಗ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಹುಳು ತಿನ್ನಿದ, ಮುರಿದ, ಬಿರುಕು ಬಿದ್ದ, ಮುಳ್ಳಿಲ್ಲದ, ಗಾಯವಾದ, ವಿಕೃತವಾದ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು. ಸ್ವಯಂ ರಂಧ್ರವಿರುವ ರುದ್ರಾಕ್ಷಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮಾನವನಿಂದ ತೋಂಡಿದ ರಂಧ್ರವುಳ್ಳದು ಮಧ್ಯಮ. ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಧರಿಸಿದರೆ ಮಹಾಪಾಪಗಳ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ; ನೂರು ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದವರು ರೂಪದಲ್ಲಿ ರುದ್ರನಂತಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹನ್ನೆರಡು ನೂರು ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದರೆ ಅದರ ಫಲವನ್ನು ನೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಐದು ನೂರು ಐವತ್ತಾರು ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಗಳ ಕಿರೀಟವನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ; ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ತನು ಅದನ್ನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ತಯಾರಿಸಬೇಕು.” ಹೀಗೆ, ದೇವತೆಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ, ತ್ರಿಪುಂಡ್ರ ಮತ್ತು ರುದ್ರಾಕ್ಷಿಯ ಮಹಿಮೆ ಈ ಪವಿತ್ರ ಪಾಠಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.