શિવપુરાણમ્
Partial text — Vidyeśvara and Vāyavīya Saṃhitās only
મન્નાભિકમલાજ્જાતઃ પુત્રસ્ત્વં ભાષસે વૃથા એવં હિ વદતોસ્તત્ર મુગ્ધયોરજયોસ્તદા
મારા નાભિમાંથી ઉગેલા કમળમાંથી જન્મેલો તું મારો પુત્ર છે, છતાં વ્યર્થ બોલે છે. એ રીતે, એ બે મોઢા અને અજેય ત્યાં બોલી રહ્યા હતા.
અહમેવ બરો ન ત્વમહં પ્રભુરહં પ્રભુઃ પરસ્પરં હંતુકામૌ ચક્રતુઃ સમરોદ્યમમ્
'માત્ર હું મહાન છું, તું નથી; હું સ્વામી છું, તું નથી.' એમ કહી, બંને એકબીજાને મારવા યુદ્ધ માટે તયાર થયા.
યુયુધાતે ઽમરૌ વીરૌ હંસપક્ષીંદ્રવાહનૌ વૈરંચ્યા વૈષ્ણવાશ્ચૈવં મિથો યુયુધિરે તદા
એ બંને અમર વીર, હંસ અને સુપરણના વાહન પર ચઢીને લડવા લાગ્યા; એ રીતે, બ્રહ્મા અને વિષ્ણુના અનુયાયીઓ પણ પરસ્પર યુદ્ધ કરવા લાગ્યા.
તાવદ્વિમાનગતયઃ સર્વા વૈ દેવજાતયઃ દિદૃક્ષવઃ સમાજગ્મુઃ સમરં તં મહાદ્ભુતમ્
ત્યારે, બધા દેવતાઓ પોતાના વિમાનમાં બેઠા, એ અદ્ભુત યુદ્ધ જોવાની ઇચ્છાથી ત્યાં એકઠા થયા.
ક્ષિપંતઃ પુષ્પવર્ષાણિ પશ્યંતઃ સ્વૈરમંબરે સુપર્ણવાહનસ્તત્ર ક્રુદ્ધો વૈ બ્રહ્મવક્ષસિ
આકાશમાં સ્વચ્છંદપણે પુષ્પવર્ષા કરતા, ત્યાં સુપરણવાહન વિષ્ણુ બ્રહ્માના છાતી પર ગુસ્સે થયા.
મુમોચ બાણાનસહાનસ્ત્રાંશ્ચ વિવિધાન્બહૂન્ મુમોચા ઽથ વિધિઃ ક્રુદ્ધો વિષ્ણોરુરસિ દુઃસહાન્
પછી ક્રોધિત બ્રહ્માએ અનેક બાણો અને વિવિધ ભયાનક શસ્ત્રો વિષ્ણુના છાતી પર છોડ્યા.
બાણાનનલસંકાશાનસ્ત્રાંશ્ચ બહુશસ્તદા તદાશ્ચર્યમિતિ સ્પષ્ટં તયોઃ સમરગોચરમ્
તે સમયે તેણે અગ્નિ જેવાં પ્રખર બાણો અને શસ્ત્રો છોડ્યા; એમ બંનેના યુદ્ધનું દૃશ્ય અદ્ભુત હતું.