શિવપુરાણના આ પવિત્ર શ્લોકોમાં એક અદભુત વાર્તા રજૂ થાય છે, જેમાં "ૐ" શબ્દના મહાત્મ્ય અને શિવ-શક્તિના દિવ્ય સંબંધને સ્પષ્ટ કરવામાં આવ્યો છે. ૐ એ શિવનું ઉચ્ચારિત નામ છે, એ જ પરમાત્મા છે. "શિવ" અને "રુદ્ર" જેવા અનેક નામોમાં, "ૐ" સર્વોચ્ચ માનવામાં આવે છે. જ્યારે કોઈ "ૐ" નો જપ કરે છે, ત્યારે એ શંભુનો ભાવ વ્યક્ત કરે છે અને એના જપથી પરમપ્રાપ્તિ નિશ્ચિત છે—આમાં કોઈ શંકા નથી. તેથી શાસ્ત્રજ્ઞ અને વિદ્વાન લોકો એકाक्षરી ભગવાનને "ૐ" તરીકે ઓળખે છે, જ્યાં શબ્દ અને અર્થની એકતા છે. વેદોના મસ્તકમાં "ૐ" ના ચાર અંગો જણાવવામાં આવ્યા છે: 'અ', 'ઉ', 'મ' અને નાદ. 'અ' એ ઋગ્વેદ છે, 'ઉ' યજુર્વેદ છે, 'મ' સામવેદ છે અને નાદ અથર્વવેદ છે. 'અ' એ મહાબીજ, રજસ અને ચાર મુખવાળા સર્જક છે; 'ઉ' એ પ્રકૃતિ, ગર્ભ, સત્વ અને રક્ષક હરિ છે; 'મ' એ પુરુષ, બીજ, તમસ અને વિનાશક હર છે; અને નાદ એ ગુણ અને ક્રિયાથી પરે, પરમેશ્વર શિવ છે. આ ત્રણ અક્ષરોમાં સમગ્ર જગતનો ભાવ સમાયેલો છે, અને અર્ધ અક્ષરે શિવના સ્વરૂપને પ્રકાશિત કરે છે. એથી પર કંઈ નથી, ન નાના છે, ન મોટા; જેમ આકાશમાં વૃક્ષ ઊભું હોય, તેમ સર્વ જગત પરમપુરુષ દ્વારા વ્યાપિત છે. શિવની શક્તિ સ્વયંસિદ્ધ છે, એનું જ્ઞાન અનન્ય છે, જે સૂર્યની કિરણોની જેમ અનેક સ્વરૂપે પ્રકાશિત થાય છે. એની અનંત શક્તિઓ—ઇચ્છા, જ્ઞાન, ક્રિયા અને અન્ય—માયાથી ઉદ્ભવતી છે, જેમ અગ્નિમાંથી ચિંગારીઓ ઉડે છે. એ શક્તિમાંથી સદાશિવ, ઈશ્વર, વિદ્યેશ્વર, અવિદ્યેશ્વર, પુરુષ અને પરમ પ્રકૃતિ પણ જન્મે છે. મહાકારણથી લઈને વિશેષ સુધી, અને અસ્તિત્વના દરેક રૂપ એ શક્તિના પ્રભાવ છે. એ શક્તિ સર્વવ્યાપી, સુક્ષ્મ અને જાગૃતિના સારરૂપ છે; અને એ શક્તિના ધારક શિવ છે, જે ચંદ્રથી સજ્જ છે. શિવ જ જાણવાનું છે, શિવ જ જ્ઞાન છે, શિવ જ વિવેક અને પરંપરા છે; જ્યારે શક્તિ સ્થિરતા, દૃઢતા અને જ્ઞાન, ઇચ્છા તથા ક્રિયાની શક્તિ છે. આજ્ઞા, પરમ બ્રહ્મ, બંને પ્રકારના જ્ઞાન—ઉચ્ચ અને નીચા—શુદ્ધ જ્ઞાન અને કળા, બધું એ શક્તિમાંથી જન્મે છે. માયા, પ્રકૃતિ, જીવ, પરિવર્તન, અસત્ય અને સત્ય—જે કંઈ છે, એ બધું એ શક્તિથી વ્યાપિત છે. એ દેવી પોતાની માયાથી સમગ્ર સૃષ્ટિને, ચળતી અને અચળ, સરળતાથી ભ્રમિત કરે છે અને પોતાના રમણથી મુક્તિ પણ આપે છે. એ શક્તિ સાથે શિવ, સૃષ્ટિના ૨૭ રૂપોમાં, સમગ્ર બ્રહ્માંડમાં વ્યાપી છે અને સ્થિર છે; તેથી અહીં મુક્તિ પ્રાપ્ત થાય છે. એક વખત, બ્રહ્મજ્ઞાની મુક્તિની ઈચ્છા ધરાવતા ઋષિઓ, જેઓ શંકામાં હતા, વિચાર કરવા લાગ્યા: "કારણ શું છે? આપણું જન્મ ક્યાંથી થાય છે? કોણ આપણને જીવાડે છે? આપણું આધાર ક્યાં છે? કોણ આપણને સ્થાપિત કરે છે? કોણે આપણને આનંદ-દુ:ખમાં, દિવસ-રાત સતત જાળવે છે? કોણે જગતની અવિચલિત વ્યવસ્થા સ્થાપિત કરી છે?" તેઓએ સમય, ભાગ્ય, તત્વ, પુરુષ, યોગી વગેરે પર વિચાર કર્યો, પણ સમજ્યા કે આ બધું જડ છે; અને આત્મા ચેતન હોય તો પણ આનંદ-દુ:ખ તત્વોથી અને અશક્તિથી આવે છે. ત્યારે, તેઓએ ધ્યાન અને યોગથી એ દિવ્ય શક્તિને અનુભવી, જે બંધનને તોડી શકે છે અને પોતાના ગુણોથી પરિપૂર્ણ છે. એ શક્તિથી તેમના બંધન તૂટી ગયા, અને તેઓએ દિવ્ય દૃષ્ટિથી પરમેશ્વર, શક્તિના ધારક, સર્વ કારણોના કારણને દર્શન કર્યું. એ જ ભગવાન, સમય અને આત્મા સાથે, સર્વ કારણોને આધાર આપે છે અને પોતાની શક્તિથી સર્વને શાસન કરે છે. પછી, કૃપા અને પરમ યોગના સંયોગથી, અને ભક્તિ-યોગ દ્વારા, તેઓ દિવ્ય અવસ્થાને પ્રાપ્ત કરે છે. તેથી, જે લોકો એ શક્તિ સાથે હૃદયમાં શિવને દર્શે છે, તેમને શાશ્વત શાંતિ મળે છે—અન્યને નહીં, એ શાસ્ત્રો કહે છે. શક્તિ અને શક્તિના ધારક વચ્ચે ક્યારેય વિભેદ નથી; બંનેની એકતા દ્વારા બંનેને મુક્તિ મળે છે. મુક્તિ માટે જ્ઞાન અને ક્રિયાની ક્રમસૂચિ નિશ્ચિત છે; જ્યારે કૃપા પ્રાપ્ત થાય છે, ત્યારે એ રૂપ હાથમાં ધરેલા જેવી સ્પષ્ટ થાય છે. ભલે દેવ, દાનવ, પશુ, પક્ષી, તોતા કે કીટ હોય—કૃપાથી કોઈ પણ મુક્તિ પામે છે. ભલે ગર્ભમાં હોય, જન્મે, બાળ, યુવાન, વૃદ્ધ, મૃત્યુશયી, સ્વર્ગમાં કે નરકમાં રહે—કૃપાથી તરત મુક્તિ મળે છે. ભલે પતિત, પુણ્યશીલ, વિદ્વાન કે અજ્ઞાની હોય—કૃપા પ્રાપ્ત થાય એટલે તરત મુક્તિ મળે છે, આમાં કોઈ શંકા નથી. પરમેશ્વર દયાથી અયોગ્ય ભક્તોને પણ કૃપા આપે છે, અને તેમના અનેક દોષો દૂર કરે છે. ભક્તિ કૃપાથી જન્મે છે, અને કૃપા ભક્તિથી; સ્થિતિમાં ભેદ હોય, પણ વિવેકી લોકો તેમાં ગૂંચવાં નથી. આ કૃપા, જે ભોગ અને મુક્તિ આપે છે, એ એક જ જન્મમાં માનવને પ્રાપ્ત નથી થાય. પરમેશ્વર ઘણા જન્મોમાં પુરુષાર્થપૂર્વક, શાસ્ત્ર અને સ્મૃતિ પ્રમાણે, વૈરાગ્ય અને જાગૃતિ ધરાવનારને કૃપા કરે છે. જ્યારે દેવોના દેવ કૃપા કરે છે, ત્યારે પશુમાં પણ "પરમેશ્વર છે, એ મારા છે" એવો ભાવ, અને થોડું જ્ઞાન સાથે ભક્તિ જન્મે છે. વિવિધ શૈવ તપ અને સદ્ગતિથી વ્યક્તિ સંયુક્ત થાય છે; ત્યાં યોગના અભ્યાસથી પરમ ભક્તિ જન્મે છે. આ રીતે શિવપુરાણના આ શ્લોકોમાં "ૐ" ના મહાત્મ્ય, શિવ-શક્તિની અદ્વિતીય એકતા, અને કૃપાથી મળતી ભક્તિ અને મુક્તિનું દિવ્ય વર્ણન થાય છે.