શિવપુરાણમ્

પાર્વતીજીના આશ્રમમાં એક વાઘે આશ્રય લીધો હતો. પાર્વતીજી કહે છે: “તમે આ વાઘને જોયો છે? તેણે મારા આશ્રમને દુષ્ટો પાસેથી રક્ષણ આપ્યું છે. તેનું મન માત્ર મારી ઉપર સ્થિર છે, અને તે મને જ અર્પિત છે; તેના રક્ષણ કરતા મને કંઈ વધુ પ્રિય નથી. તેથી, પ્રેમથી, શંકર તેને ગણોના અધિપતિનો પદ આપશે અને તે મારા અંતઃપૂરમાં નિવાસ કરશે. તેને નેતા બનાવીને, હું મારા સાથીઓ સાથે બહાર જઈ શકી છું.” પાર્વતીના શબ્દો સાંભળી બ્રહ્માજી હસે છે, અને નિર્દોષ દેખાતી દેવી તરફ સ્મિત કરે છે: “હે દેવી, વન્ય પ્રાણીઓ તો ક્રૂર હોય છે; તું ક્યાં છે તારી શુભ દયા? જે ઝેરયુક્ત સાપના મોઢામાં સીધો અમૃત રેડે છે? એ રાત્રિમાં ફરતો દુષ્ટ, વાઘણ સાથે, ગાય અને તપસ્વી બ્રાહ્મણોનો ભક્ષણ કરે છે. તે જે સ્વરૂપ ઈચ્છે તે ધારણ કરે છે, અને પોતાની ઇચ્છા મુજબ તેમને સંતોષ આપે છે; પાપી કર્મના ફળ તો ભોગવવા જ પડે. આવા દુષ્ટ આત્માઓ માટે દયાનો શું ઉપયોગ? અને દેવી, જેનું સ્વરૂપ અશુદ્ધ છે, તેના માટે તારો શું અભિપ્રાય?” પાર્વતી જવાબ આપે છે: “તું જે કહે છે, તે સાચું છે; તે ખરેખર એવો જ છે. છતાં, તેણે મારી પાસે આશ્રય લીધો છે, તેથી તેને ત્યજી શકાતો નથી. તું તેના ભક્તિ વિશે જાણ્યા વિના તેના ભૂતકાળના કર્મો કહ્યા છે; જો તે ભક્ત છે, તો તેના પાપ有什么? ભક્ત ક્યારેય નાશ પામતો નથી. સારા કર્મ પણ તારી આજ્ઞાથી થાય છે; તું અજન્મા, પ્રાચીન જ્ઞાન અને પરમ દેવી છે. બધાના બંધન અને મુક્તિ તારા પર આધાર રાખે છે; તારા વિના કઈ ક્રિયા પરમ શક્તિ પામે? તું એકલી અનેક શક્તિઓ ધરાવે છે; જીવો કરે કે ન કરે, તારા વિના કઈ ક્રિયાકારક કંઈ કરી શકે? વિષ્ણુ, હું, અને અન્ય—દેવ, દાનવ, ભૂત—તેમના ક્ષેત્રની પ્રાપ્તિ માત્ર તારી આજ્ઞાથી જ થાય છે. અનંત બ્રહ્મા, વિષ્ણુ, શિવ ગયા અને આવશે, બધા તારી આજ્ઞાને અનુસરે છે. હે દેવીઓની દેવી, તારી પૂજા કર્યા વિના—even among the highest—ચારે પુરુષાર્થ પ્રાપ્ત થઈ શકતા નથી. બ્રહ્માની સ્થિતિ અને સ્થાવર જીવના અવસ્થાનો તુરંત બદલાઈ શકે છે; પુણ્ય અને પાપ તારા દ્વારા જ નિર્ધારિત થાય છે. તું શિવની આદિ, શાશ્વત શક્તિ છે, પરમ આત્મા, જે સમગ્ર બ્રહ્માંડને આધાર આપે છે—ન શરૂ, ન મધ્ય, ન અંત. વિશ્વના ગતિ માટે તું સ્વરૂપ ધારણ કરે છે. તેથી, આ વાઘ—even though it has done evil—તારી કૃપાથી પરમ સિદ્ધિ પામી શકે છે; શું અડચણ છે?” બ્રહ્માજી દ્વારા પોતાની પરમ સ્વરૂપની યાદ અપાઈ, ગૌરી austeritiesમાંથી પાછી ખેંચાય છે. ત્યારબાદ, બ્રહ્મા દેવીને વિદાય આપે છે અને અદૃશ્ય થાય છે; દેવી પોતાની માતા મેનાને અને પિતા હિમવતને જોઈ છે. દેવી વંદન કરે છે, અને પોતાના માતા-પિતાને સંતાડે છે, જે વિયોગ સહન કરી શકતા નથી; penanceને પ્રિય ગૌરી પછી જંગલના આશ્રમ તરફ જાય છે. વિયોગના દુઃખમાં, તેની આંખોમાંથી ફૂલો જેવાં આંસુ વહે છે, અને ઝાડની ડાળીઓ પર બેઠાં પક્ષીઓ પણ કરુણ અવાજે રડવા લાગે છે. અનેક રીતે વ્યથિત અને ઉદ્વેગથી, પોતાનાં સાથીઓ સાથે પતિના દર્શન માટે આતુર થઈ, ગૌરી બોલે છે. પાર્વતી, પ્રેમથી, વાઘને પોતાના બાળક જેવો રાખે છે, અને તેના શરીરની તેજથી દશ દિશાઓ પ્રકાશિત થાય છે. ત્યારબાદ ગૌરી મંદર પર્વત પર જાય છે, જ્યાં તેમના પતિ, મહાન ભગવાન, સર્વ વિશ્વના સર્જક, પાલક અને સંહારક, નિવાસ કરે છે. પર્વતકન્યા ગૌરી, now radiant and divine, મંદર પર પ્રવેશ કરે છે—કેવી રીતે તેણે પોતાના પતિ સતીને, સજ્જ, દર્શન કર્યું? જે સમયે દેવી પ્રવેશ કરે છે, ભગવાન ગણેેશોને મહેલના દ્વાર પર જોઈને શું કરે છે, અને તેઓ શું કરે છે? આ પરમ આનંદ શબ્દોમાં વર્ણવી શકાયો નથી, કારણ કે પ્રેમથી જન્મેલી ભાવના તો હૃદયને જ પકડી લે છે. દ્વારપાલો ઉત્સાહથી, દેવીના આગમનની આતુરતા સાથે, ચિંતિત થઈ, તેને અંદર પ્રવેશ આપે છે; અને દેવી અંદર ભગવાનને નિહાળે છે. મહેલમાં મુખ્ય ગણો દ્વારા દેવotion અને પ્રેમથી સન્માનિત થઈ, ગૌરી ત્રયંબકને વંદન કરે છે. bowing positionમાંથી ઊઠી પણ નથી, ત્યાં પરમ ભગવાન બંને હાથથી તેને અભિમાનથી ભેગા કરે છે. ભગવાન તેને પોતાના ગોદમાં બેસાડવા ઈચ્છે છે, પણ દેવી સોફા પર બેસે છે; તો, ભગવાન ધીમે ધીમે, હસતી દેવીને ગોદમાં બેસાડે છે. હસતી, અને આંખો ઉઘાડી, ભગવાન તેને નિહાળે છે, અને પ્રથમ વાર્તાલાપ માટે આતુર થઈ, બોલે છે: “હે સુંદર, એ સમય પસાર થઈ ગયો છે, જેમાં ગુસ્સાથી કોઈ ઉપાય મળતો નહોતો. તારા મનથી—even by your own will—સમય ચાલ્યો નહોતો, તું રંગ પણ બદલી નહોતો; તારો સ્વભાવ મારા મનને પકડી લીધો છે, હે સુંદર ભ્રૂવાળી, અને મને ચિંતામાં મૂક્યો છે. એ પરમ ભાવ કેવી રીતે ભૂલાઈ ગયો, જ્યારે આપણા સંકલ્પના મિલનથી, મનની અશુદ્ધિનું કોઈ કારણ જ નથી? જો, સામાન્ય લોકોની જેમ, આપણાં વચ્ચે કોઈ અસંતોષનું કારણ હોય, તો એવી વસ્તુ તો ચાલતી-અચલ જગતમાં ક્યાંય નથી.” આ રીતે, પાર્વતી અને મહાદેવના મિલન, પ્રેમ અને દયાની વાત, દેવો, ગણા અને બ્રહ્માંડના સત્યમાં, ધીરે ધીરે, શ્રદ્ધા અને ભક્તિથી વહે છે.