ઋષિઓના આશ્રમ નજીક, ત્રિનેત્ર ધારી મહાદેવ અને અંબિકા સાથે, શક્તિશાળી ભાનુકંપાના ભયાનક પરાક્રમને નિહાળી રહ્યા હતા. એ સમયે, મહાસેનાના નાયક, જે મહાવીર હતા, બ્રહ્મા પાસેથી પ્રાપ્ત દિવ્ય રથ પર આરૂઢ થયા. બ્રહ્મા પોતે એ ઉત્તમ રથના સારથિ બન્યા, અને એ રીતે શુભતા વધીને, રુદ્રની જેમ, દુશ્મન શહેરોના શત્રુની જેમ, એ મહાસેનાના નાયક માટે પણ શુભતા ફેલાઈ. પછી, શક્તિશાળી ભાનુકંપાએ, ચંદ્રની જેમ તેજસ્વી શંખ પોતાના મોઢે રાખી, જોરથી ફૂંકી, અને એ અવાજ સાંભળતા, જે વાદ્યના તાર તૂટવાના અવાજ જેવો હતો, દેવતાઓના પેટમાં રહેલા અગ્નિ ડરથી ભભૂકી ઉઠ્યો. એક ક્ષણે, દિશાઓ યક્ષ, વિધ્યાધર, નાગ રાજા અને સિદ્ધોથી ભરાઈ ગઈ, બધા યુદ્ધના દર્શન માટે ઉત્સુક હતા. પછી, મેઘ જેવો શ્યામ નારાયણ, પોતાના શારંગ ધનુષ્યમાંથી, hostsના વृषભ પર તીક્ષ્ણ બાણોની ઝાપટ વરસાવી. વિષ્ણુના એ શક્તિપ્રદર્શનને જોઈ, અને શત-શત બાણોની વરસાદ જોઈ, ભદ્રએ વિજયી ધનુષ્ય અને હજાર બાણો હાથમાં લીધા. એ દિવ્ય, ભયાનક ધનુષ્યને ધીમે ધીમે ખેંચતાં, જાણે ભગવાન પોતે મેરુ પર્વતને ધનુષ્ય તરીકે ખેંચે છે, તેમ લાગ્યું. ધનુષ્ય ખેંચતા જ, એક મહા અવાજ ઊઠ્યો, અને એ અવાજથી પૃથ્વી કંપી ઉઠી. પછી, hostsના તેજસ્વી, પરાક્રમી નેતાએ, ઝેરથી ભરેલા સાપ જેવો તેજસ્વી, ભયાનક બાણ હાથમાં લીધો. બાણ ખેંચતા, તેની ભુજ, ક્વિવર અને મોઢા સાથે જોડાયેલી, જાણે સાપ પોતાના બિલમાંથી બહાર આવે છે, તેવી દેખાઈ. એ ક્ષણે, હાથમાં ઊંચે કરેલો બાણ, જાણે મોટા સાપે દંતથી કટેલો નાના સાપ, એ રીતે તેજસ્વી લાગ્યો. પછી, ભદ્રે, રુદ્રના પરાક્રમથી ભરપૂર, ઘન અને શક્તિશાળી બાણથી, ક્રોધથી, અવિનાશી વિષ્ણુના મસ્તકમાં ભેદ કર્યો. મસ્તક પર ઘા લાગતા, પૂર્વે અપમાનિત થયેલા વિષ્ણુ, hostsના નાયક પર, જેમ સિંહ પર સાંઢ ક્રોધ કરે, તેમ રાગી થયા. પછી, ક્રૂર મુખ સાથે, વીજળી જેવો મહા બાણ hostsના રાજાના સાપ સમાન ભુજમાં ભેદ કર્યો. પછી, વિરભદ્રે, પોતાની શક્તિથી, દસ હજાર સૂર્ય જેટલો તેજસ્વી બાણ, hostsના રાજાની ભુજ પર, જલદીથી છોડ્યો. પછી, વિષ્ણુએ ફરીથી ભદ્રને ઘા કર્યો, અને ભદ્રે પણ વિષ્ણુને ઘા કર્યો; આ રીતે, બ્રાહ્મણો, બંનેએ એકબીજાને બાણોથી આક્રમણ કર્યું. બન્ને શત્રુઓએ જલદીથી બાણો છોડતા, એક ભયાનક અને રોમાંચક યુદ્ધ શરૂ થયું. એ યુદ્ધ જોઈ, આકાશમાં દેવતાઓએ "હાય!" કહીને, મોટો શોર મચાવ્યો. પછી, ભદ્રે, અગ્નિના જ્વાળાની જેમ તેજસ્વી બાણથી, વિષ્ણુના મહા ઉર પર ઘા કર્યો. એ બાણ, ઝડપથી પડતાં, વિષ્ણુ ભારે પીડામાં પડી, ચકિત થઈ, જમીન પર પડી ગયા. થોડીવારમાં, હરિએ જ્ઞાન પાછું મેળવ્યું, અને પછી, બધા દિવ્યાસ્ત્રો ભદ્ર પર છોડ્યા. વિષ્ણુ, બાણોની સેના ના સ્વામી, એ બધા બાણોને ભયાનક પ્રતિબાણોથી તરત જ પરાવર્તિત કર્યા. પછી, વિષ્ણુએ, ક્રોધથી આંખ લાલ કરીને, પોતાના નામથી ચિહ્નિત એક બાણ hostsના નાયક પર છોડ્યો; પણ ભદ્રે, પોતાના ઉત્તમ "ભદ્રાહ્વય" બાણથી એ બાણને પ્રતિબાણ કર્યો. એ બાણ લક્ષ્ય સુધી પહોંચે એ પહેલાં, ભદ્રે તેને એક પળમાં શત ટુકડા કરી નાખ્યો; પછી, એક બાણથી શારંગ ધનુષ્યને કાપી નાખ્યું, અને બે બાણોથી ગરુડના પાંખો કાપી નાખ્યા. એ બધું એક પળમાં થયું, અને અદભુત લાગ્યું. પછી, યોગ શક્તિથી, વિષ્ણુએ પોતાના શરીરમાંથી ભયાનક દિવ્ય પ્રાણીઓ ઉત્પન્ન કર્યા. એ હજારો પ્રાણીઓ, હાથમાં શંખ, ચક્ર અને ગદા લઈને, ભદ્ર પર દોડ્યા; પણ ભદ્રે, શંકર જેમ ત્રિપુરા શહેરોને દગ्ध કર્યા, તેમ, એક ક્ષણે એ બધાને દગ्ध કરી નાખ્યા. ભદ્રે, પોતાના આંખમાંથી નીકળેલા અગ્નિથી, એ બધાને દગ्ध કર્યા; પછી, વિષ્ણુ વધુ રાગી થયા, અને જલદીથી ચક્ર ઊંચું કર્યો. એ સમયે, વિષ્ણુએ ચક્ર ફેંકવા તૈયારી કરી; પણ hostsના નાયક, જાણે હસતા, effortlessly એ ભયાનક, અદ્વિતીય ચક્રને સ્થિર બનાવી દીધું. ચક્ર અચળ થઈ ગયું. વિષ્ણુએ એ છોડવા ઇચ્છ્યું, પણ શક્યા નહીં; જાણે શ્વાસ ફૂલી, એક હાથમાં ચક્ર સાથે ઊંચા થયા. એ રીતે, વિષ્ણુ થાકેલા, અચળ, પથ્થર જેવા, નિષ્ક્રિય થઈ, જાણે જીવ વગરના, કે સાંઢના શિંગ વગરના. જેમ સિંહ પોતાના દાંત બતાવે, તેમ વિષ્ણુ ઊભા રહ્યા; એ સ્થિતિમાં વિષ્ણુને જોઈ, ઇન્દ્ર અને અન્ય દેવતાઓ, hostsના નાયક દ્વારા ઉદ્ભવિત થઈ, સિંહ સામે સાંઢની જેમ, યુદ્ધ માટે દોડી આવ્યા. શસ્ત્રો લઈને, રાગી અને યુદ્ધ માટે તૈયાર, તેઓ આગળ વધ્યા; પણ ભદ્રે, તેમને હરી wild beastsની જેમ, તુચ્છ સમજ્યા. એ વિર, રુદ્રના સ્વરૂપ, પસંદગીના યોદ્ધાઓથી ઘેરાયેલા, ભયાનક, ગર્જન સાથે હસ્યા, અને નિર્ભય, અપ્રતિમ ઊભા રહ્યા. એ રીતે, શતમુખના જમણા હાથમાં, વજ્ર સાથે, ઘા કરવા તૈયાર, જાણે વજ્રથી શોભિત લાગ્યા. અન્ય દેવતાઓના હાથ, લોહીથી સ્નાત, પણ નિષ્ક્રિય, જેમ આળસુઓના, તેમ, યુદ્ધમાં આગળ વધતાં, તેમના પ્રયત્નો નિષ્ફળ રહ્યા. એ રીતે, hostsના ભગવાન દ્વારા, તેમની તમામ તેજસ્વિતા અવરોધિત થઈ, અમર દેવતાઓ યુદ્ધમાં hostsના નાયક સામે ઊભા રહી શક્યા નહીં. ડરથી, કઠોર અંગો લઈને, તેઓ ભાગી ગયા; યુદ્ધના ઘમાસાણમાં, hostsના પરાક્રમ અને તેજથી, તેઓ વિસ્મિત થઈ, પોતાના સ્થાન પર ઊભા રહ્યા.