વીરભદ્રના રૂપમાં, ભગવાનના હાથમાં ઊંચકાયેલું વજ્રકાયમ ચમકતું હતું, તેમના વાળ વીજળીની જેમ પ્રજ્વલિત થતા, મુખ વિશાળ અને ભયાનક દાંતોથી ભરેલું, અને પેટ વિશાળ હતું. તેમની જીભ પણ વીજળી જેવી તેજસ્વી, હોઠ નીચે લટકી રહેલા, ગર્જના મેઘ અને મહાસાગર જેવી ભયંકર, વાઘની ખાલ ધારણ કરેલી, અને તેમના શરીર પરથી રક્ત ધારા વહેતી હતી. તેમના કાનનાં કુંડળો ગોળ ગોળ ઘૂમતાં, બંને ગાલને સ્પર્શતા, શિખર પર શ્રેષ્ઠ દેવમસ્તકોની માળા શોભતી હતી. તેઓ મહાન સોનેરી આભૂષણોથી શોભિત, યુદ્ધ સમયે ઘંટાવાળી પાયલ અને કંકણ પહેરેલા, વક્ષસ્થળ પર તેજસ્વી રત્નો અને મુક્તામાળાથી આચ્છાદિત હતા. તેમની પરાક્રમ મહા શરભ, વાઘ કે સિંહ જેવી, અને ચાલ નશામાં ગરજતા મહાર્થ હાથી જેવી ગૌરવભરી હતી. તેમનું તેજ શંખ, ચામર, ચમેલી, ચંદ્ર કે કમળના દંડ જેવું, અને તેઓ હિમાલયના શિખરો પર પડેલા હિમ જેવા શ્વેત અને જીવંત દેખાતા. અગ્નિમાળા તેમને ઘેરી રહી, તેજસ્વી મુક્તામણિઓથી શોભતા, તેઓ પ્રલયકાળના અગ્નિ સમાન તેજથી પ્રકાશમાન હતા. આવી દિવ્ય મૂર્તિ ધરાવીને, તેઓ જમીન પર ઘૂંટણે બેઠા, હાથ જોડીને નમન કર્યું અને દેવોના સ્વામી ગણેશજીની બાજુએ વિનમ્રતાપૂર્વક ઉભા રહ્યા. પછી, ક્રોધથી, મહાદેવની મહાશક્તિ ભદ્રકાળીનું સર્જન કર્યું, જે તેમની સાક્ષી બની સાથે રહી. વીરભદ્ર અને ભદ્રકાળીને જોઈને, શંકર ભગવાને આશીર્વાદ રૂપે કહ્યુ: "સર્વે મંગલમય થાઓ." ત્યારબાદ, તેઓ બંને મહેશ્વર પાસે નમ્રતાપૂર્વક પુછે છે: "હે મહાદેવ, અમને શું કરવાનું આદેશ આપો?" ત્યારે ત્રિપુરદાહક ભગવાન, પાર્વતીજી પ્રત્યેના પ્રેમથી, ગૂંજી ઉઠતા સ્વરે વીરભદ્રને કહે છે: "તુ અને ભદ્રકાળી, તરત જ પ્રચેતસપુત્ર દક્ષનું યજ્ઞ વિનાશ કરો. આ તારો કાર્ય છે, હે ગણપતિ." "હું પણ, ભદ્રકાળી સાથે, રૈભ્ય મુનિની આશ્રમમાં રહી, હે ગણપતિ, તારા પરાક્રમનું સાક્ષી બનીશ." ત્યારબાદ તેઓ કહે છે કે, ગંગાના દ્વાર પાસે કણખલાના વૃક્ષો મેરુ અને મન્દાર પર્વત જેવી શોભા ધરાવે છે. એ વિસ્તારમાં દક્ષનું યજ્ઞ ચાલી રહ્યું છે; વિલંબ કર્યા વિના એ યજ્ઞનો વિઘ્ન કરો. ભગવાનના આ વચન પછી, હિમાલયપુત્રી દેવી પાર્વતી ભદ્રકાળીને માતૃસ્નેહથી જોઈ, ગાય પોતાના વાછરડાને જે રીતે જુએ છે એમ, ભદ્રકાળીને હળવે હળવે વાસ લે છે અને મમતા સાથે મસ્તક ચુમે છે, પછી મૃદુ અને મીઠા શબ્દોમાં કહે છે: "પ્રિય ભદ્રે, તું મહાભાગ્યશાળી અને પરાક્રમી છે, મારા રોષના નિવારણ માટે તારો અવતાર થયો છે." "દક્ષ યજ્ઞમાં તત્પર રહી ભગવાન યજ્ઞપતિને આમંત્રિત કર્યા વિના યજ્ઞ કરી રહ્યો છે. એથી, હે ગણપતિ, દુશ્મનતાથી એના યજ્ઞનો વિનાશ કર." "મારા આદેશે, હે ભદ્રે, યજ્ઞના સૌભાગ્યને દુર્ભાગ્યમાં ફેરવી દે અને યજમાન દક્ષને ભદ્રકાળી સાથે સંહાર." શિવ અને પાર્વતીના આ આશ્ચર્યજનક આદેશ પ્રાપ્ત કરીને, ભદ્રે નમ્રતાથી માથું ઝુકાવ્યું અને પ્રસ્થાનની તૈયારી કરી. પછી, દેવાધિદેવ, ક્રોધથી ભરેલા, વીરભદ્ર સ્વરૂપે, જે ભૂતગણોના નિવાસસ્થાનમાં નિવાસ કરે છે અને દેવીના રોષના નિવારક છે, પ્રગટ થયા. તેમના ચામડીના રોમકુપોમાંથી રોમજ નામના મહાન ગણો ઉત્પન્ન કર્યા અને જમણા હાથમાંથી કરોડો ભયાનક રૂપવાળા ગણો ઉત્પન્ન કર્યા. તેમના પગ, ઊરુ, પીઠ, બાજુ, ચહેરા, કંઠ, ગુપ્તાંગ, પગના ગોઢા, શિખર, ગળા, મુખ અને પેટમાંથી અનેક અન્ય પ્રાણીઓ ઉત્પન્ન કર્યા. એ મહાન ગણેશ્વરો સાથે સમગ્ર જગત, સર્વત્ર, સર્વ દિશામાં વ્યાપી ગયું. બધા ગણો પાસે હજાર હાથ, દરેક હાથમાં હજાર શસ્ત્રો; બધા રુદ્રના અનુયાયી અને રુદ્ર સમાન તેજ ધરાવતા. તેઓ ત્રિશૂલ, ભાલા, ગદા, પરશુ, ખોપરી અને પથ્થર ધારણ કરતા, કાળાગ્નિ રુદ્ર સમાન, ત્રિનેત્ર અને જટાધારી હતા. એમણેમાંથી અનેક, સિંહ પર આરૂઢ થઈ, આકાશમાંથી ગર્જના કરતાં, મેઘ જેવા ધ્વનિ સાથે ઉતર્યા—ભદ્રના પુત્રો. આવા મહાન પ્રાણીઓથી ઘેરાયેલા, વીરભદ્ર ભગવાન અનેક પ્રલયાગ્નિ સાથે જોડાયેલા કલાભૈરવ જેવા તેજથી પ્રકાશિત થયા. એમના વચ્ચે, મહાન વૃષભ પર આરૂઢ, વૃષભધ્વજ ભગવાન, પૂજ્ય ભદ્ર, વાદળ વચ્ચે બ્રહ્મા જેવી શોભા સાથે આગળ વધ્યા. ભદ્ર, ભસ્મ સમાન તેજસ્વી, વજ્રસ્ફટિક સમાન શ્વેત છત્રી અને ચામર ધારણ કરીને વૃષભ પર આરૂઢ થયા. ભદ્રના બાજુએ ભસ્મધારી ભગવાન શોભતા, જેમ પર્વતરાજ હિમાલય વિશ્વગુરુના બાજુએ શોભે છે તેમ. ભદ્ર પણ ચામર હલાવતો, કુમુદ ચંદ્ર જેવી શાંતિ સાથે, અને ત્રિશૂળધારી ભગવાન પણ તેજસ્વી દેખાતા. ભદ્રના આગળ, ભાનુ નામના તેજસ્વી દેવ, સોનાના અને રત્નોના આભૂષણોથી શોભિત, શુદ્ધ અને શુભ શંખ ફૂંકતા, જેના ધ્વનિથી પૃથ્વી ધ્રુજાઈ ઉઠી. દૈવી ઢોલ વગાડાયા, આકાશમાં દિવ્ય ધ્વનિ ગુંજી ઉઠી અને હજારો વાદળોથી પુષ્પવર્ષા થવા લાગી. પવનમાં મહકતા, મધથી ભરેલા પુષ્પોની સુગંધ ભરી, તેઓના માર્ગને સુગંધિત કરતા, મૃદુ પવન વહી રહ્યો હતો. બધા ગણેશ્વરો યુદ્ધના ઉન્માદ અને ગર્વથી ભરાયા, આગળ વધ્યા. એ સમયે, ભદ્ર, પોતાના સહયોગીઓ વચ્ચે, ત્ર્યંબક ભગવાન જેમ અંબિકા સાથે રુદ્રગણોમાં શોભે છે તેમ, તેજસ્વી દેખાયા. એ જ ક્ષણે, મહાબાહુ વીરભદ્ર, પોતાના મહાગણો સાથે, દક્ષના યજ્ઞમંડપમાં પ્રવેશ્યા, જે હવે યુદ્ધભૂમિ બની ગયો હતો.