ભગવાનની કથાઓ જ્યાં વર્ણવાઈ રહી હોય, ત્યાં અન્ય વિષયોની ચર્ચા કરવી પુણ્યશાળી લોકો યોગ્ય માનતા નથી; તેથી હું પણ વધારે વિસ્તૃત વાત કરવાનું ઇચ્છતો નથી. તેમ છતાં, ભગવાનની મહિમા સમજાવવા માટે અહીં સર્જન અને અન્ય ઘટનાઓની પણ વાત કરવામાં આવી છે. હવે તમે પૂછો છો કે દક્ષની પુત્રી દેવી દક્ષાયણી, પોતાનું એ રૂપ ત્યજીને, પ્રાચીન સમયમાં કેવી રીતે હિમવંત અને મેના ની પુત્રી બની? અને મહાન આત્મા દક્ષાએ કેવી રીતે રુદ્રની નિંદા કરી? ભવની નિંદા થવાનો કારણ શું હતું? તથા ભવના શ્રાપથી, દક્ષા ચક્ષુષમનુ અને તેના પૂર્વ મનુ વચ્ચે કેવી રીતે જન્મ્યા? તો હવે હું તમને દક્ષાની કથા કહું છું—તેની ઉશ્કેરાયેલા મનની, પાપી અને ઉદ્દંડ વર્તનથી દેવતાઓ અને ઋષિઓને થયેલી અપમાનની. એક વખત બધા દેવતાઓ, અસુરો, સિદ્ધો અને શ્રેષ્ઠ ઋષિઓએ હિમાલયની ચોટી પર જઈને ઈશાન ભગવાનના દર્શન કરવા માટે એકત્રિત થયા. એ સમયે દેવ અને દેવી, દિવ્ય સિંહાસન પર બેસીને, ત્યાં આવેલા દેવતાઓ અને દ્વિજ ઋષિઓને દર્શન આપી રહ્યા હતા. ત્યારબાદ દક્ષ પણ અમર દેવતાઓ સાથે ત્યાં પહોંચ્યા, પોતાના જમાઈ હર અને પુત્રી સતીને જોવા માટે. પણ ભગવાને, દક્ષા અને દેવી હાજર હોવા છતાં, પોતાની મહત્ત્વભાવના કારણે, ત્યાં આવેલા અન્ય દેવતાઓને ખાસ માન આપ્યું નહીં. દક્ષાએ દેવીના પરમ સ્વરૂપને ઓળખ્યું નહીં અને તેને માત્ર પોતાની પુત્રી તરીકે જ જોયા, તેથી તેની અંદર દુશ્મનાવટ જન્મી. એ દુશ્મનાવટ અને ભાગ્યના વશમાં થઈને, દક્ષાએ—even yagya માટે દક્ષિત થયા હોવા છતાં—ભવને બોલાવ્યા નહીં અને દેવી પ્રત્યે પણ દ્વેષ રાખ્યો. પછી દક્ષાએ અનેક વિશિષ્ટ યજ્ઞો કર્યા, દરેક અલગથી કરવામાં આવ્યા. નારદથી આ યજ્ઞોની વાત સાંભળી, રુદ્રાણી દેવી રુદ્ર પાસે ગઈ અને પિતાના યજ્ઞના સમારંભની માહિતી આપી. એ સમયે, એક દિવ્ય વિમાન પ્રગટ થયું, જે સર્વ દિશામાં મુખાવાળો, શુભ ચિહ્નોથી યુક્ત, ચઢવા માટે સરળ અને અતિ મનોહર હતું. તે તપતા સોનાની જેમ તેજસ્વી, વિવિધ રત્નોથી શોભિત, મુક્તાની છતીઓથી ઢંકાયેલું અને ફૂલો તથા આભૂષણોથી સુશોભિત હતું. તેનો આખો માળખો શુદ્ધ સોનાનું, આસપાસ રત્નજડિત સ્તંભો, હીરાના પગથિયા અને મોતીના દરવાજા હતા. ફૂલોની ચાદરો પાથરેલી, રંગબેરંગી રત્નોથી શોભિત સિંહાસન, હીરાની જાળીઓ અને નિર્વિકાર રત્નમય ભૂમિ હતી. વિમાનના આગળ સુંદર રત્નમય દંડ, મહાન વૃષભનું ચિહ્ન અને વાદળ જેવું શુદ્ધ ધ્વજ હતું. રત્નજડિત કવચ અને શોભાયમાન દંડ ધરાવતાં સેવકો દ્વારા તેનું મુખ્ય દ્વાર સુરક્ષિત હતું—એવી કે કોઈ તેને જીતે નહીં. અંદર અનેક વિધેય સ્ત્રીઓ, જેમને વાદ્ય વગાડવામાં, ગીત ગવામાં, વાંસળી અને વિણા વગાડવામાં કુશળતા હતી, અને તેઓ સૌ મનોહર વસ્ત્ર અને વાણીથી યુક્ત હતી. મહાદેવી પોતાના પ્રિય મિત્રોના સંગાથે એ વિમાને આરોહણ કરી; તેમના માટે રત્નમય દંડવાળો સુંદર પંખો ફરકાવવામાં આવ્યો. બે શુભ રુદ્રકન્યાઓએ દેવીને પંખો કરી, અને એ બે વચ્ચે દેવીનું મુખ ચમકી ઉઠ્યું. એ બે, હંસની જેમ સ્પર્ધા કરતી, અને તેમના વચ્ચે ચંદ્રની જેમ તેજસ્વી, કમળસમાન છત્રી, ફૂલોની વેણી સાથે દેવીના મસ્તક પર શોભતી હતી. એ તેજસ્વી છત્રી, મોતીની માળાથી ઘેરાયેલ, પ્રેમથી ભરપૂર, દેવીના મુખ પર તેજ પાથરતી હતી. ઉપર, અમૃતકુંભના ચક્ર અથવા ચંદ્રની જેમ, સુંદર અને સ્મિતવાળી દેવી આગળ બેસી હતી. સુયશા નામની એક, પાશા-દાંડીના રમતમાં દેવીને આનંદ આપતી હતી; દેવીના શુભ રત્નમય પગપેટા ત્યાં હતાં. તેને પોતાના ઉર પર રાખીને, તેણે દેવીની સેવા કરી; બીજી એક, સુવર્ણકાય અને તેજસ્વી, ચમકતું દર્પણ ધરાવતી હતી. એક સેવિકા પાંખો ધરાવતી, બીજી બીટેલના ડબ્બા ધરાવતી; એક મનોહર કન્યાએ રમવા માટે સુંદર કપડું પકડી રાખ્યું. એકે સુગંધિત અને આનંદદાયક ફૂલો લાવ્યા; બીજી, કમળનેત્રવાળી, આભૂષણ માટેનું ડબ્બું લાવી. એકે શુભ, સુંદર રીતે તૈયાર કરેલું લેપ લગાવ્યું; અન્યોએ પણ પોતપોતાની યોગ્ય સેવાઓ આપી. આ રીતે, મહાદેવીને ચારેબાજુથી ઘેરીને, સર્વે સેવિકાઓએ તેમની સેવા કરી; એ બધામાં પરમ દેવી ખૂબજ તેજસ્વી જણાઈ. તારા નામની સેવિકાઓ વચ્ચે, દેવી શરદઋતુના અર્ધચંદ્ર જેવી લાગતી હતી. પછી, શંખના ધ્વનિ પછી, મહાન મૃદંગ વગાડવામાં આવ્યો; પછી મીઠા સંગીત સાધનો, તાળી સાથે, વગાડવામાં આવ્યા. સૈંકડો નાગારા અવાજ કર્યા, જે અવાજ વગર પણ ગુંજતા હતા; દેવસેનાના અગ્રણી, શસ્ત્રધારી અને તેજસ્વી, હાજર હતા. એ સમયે હજારો અને આઠસો આગળ વધ્યા; તેઓમાં વૃષભારૂઢ ભગવાન, ગુરુ હાથી પર બેઠેલા શિક્ષક જેવા, આગળ વધ્યા. દેવસેનાના મહાન નાયક, સોમાનંદીશ્વર દ્વારા પૂજિત, આગળ વધ્યા; સ્વર્ગમાં દિવ્ય મૃદંગ વગાડાયા, વાદળોએ દિવ્ય આનંદ આપ્યો. બધા ઋષિઓ નૃત્ય કરવા લાગ્યા, સિદ્ધ યોગીઓ આનંદિત થયા; છત ઉપર વાદળોએ પુષ્પવર્ષા કરી. પછી, અન્ય દેવસેનાઓ સાથે, પરમ દેવી પિતાના ઘરમાં, ક્ષણમાત્રમાં, સર્વ માર્ગે પ્રવેશી ગઈ. તેણે જ્યારે પ્રવેશ કર્યો, ત્યારે દક્ષાને ક્રોધ આવ્યો, કારણ કે તે પોતાની અપમાનની કારણ હતી; છતાં, તેણે તેને પોતાની અન્ય પુત્રીઓ કરતાં પણ વિશેષ માન આપી, પૂજાવિધી કરી.