తతస్తాన్సకలాన్శ్రాంతాన్ధనం దత్వా ప్రసాదజమ్ । నివార్య విప్రానాహూయ స్వప్నం దృష్టం న్యవేదయత్ । తం స్వప్నం బ్రాహ్మణాః శ్రుత్వా తామూచుః శాస్త్రపారగాః
ఆ తర్వాత, అలసిపోయిన వారందరికీ దానం ఇచ్చి, బ్రాహ్మణులను పంపించి, మళ్లీ పిలిపించి, తాను చూసిన స్వప్నాన్ని వివరించింది. ఆ స్వప్నాన్ని విన్న పండిత బ్రాహ్మణులు ఇలా అన్నారు—
ద్విజా ఊచుః - దేవి దుఃస్వప్నమత్యుగ్రమచింత్యం భయదాయకమ్ । దేహి దానం ద్విజాతిభ్యో హ్యచింత్య భయనాశకమ్
బ్రాహ్మణులు అన్నారు — "అమ్మా, ఇది భయంకరమైన, ఊహించలేని చెడు స్వప్నం. బ్రాహ్మణులకు దానం ఇవ్వు; అలాంటి దానం భయాన్ని తొలగిస్తుంది."
ధేనుర్వాసాంసి రత్నాని గజాంశ్చాభరణాని చ । బ్రాహ్మణాః పరిసంతుష్టాః సిషిచుస్తాం నృపస్త్రియమ్
ఆమె గోవులు, వస్త్రాలు, రత్నాలు, ఏనుగులు, ఆభరణాలు ఇచ్చింది. బ్రాహ్మణులు సంతోషంతో రాజకుమార్తెను అభిషేకించారు.
అభిషిక్తాపి సా వృందా జ్వరేణ పరితప్యతే । విసృజ్య విప్రప్రవరాన్ప్రాసాదమగమత్తదా
అభిషేకం చేసినా వృందా జ్వరంతో బాధపడింది. ప్రముఖ బ్రాహ్మణులను పంపించి, ఆ తరువాత ప్రాసాదానికి వెళ్లింది.
తత్ర స్థితాపి స్వపురం దదృశే దీప్తమంగలా । తతః స్వకర్మణా రాజన్నాకృష్టా హరిణా తు సా
అక్కడ నిలబడి, తన నగరాన్ని మంగళకరంగా ప్రకాశించడాన్ని చూసింది. అయినా, రాజా, తన కర్మ వల్ల ఆమె హరిదేవుని వైపు ఆకర్షితురాలైలేదు.
న శశాక గృహే స్థాతుం తతో రాజ్ఞీ వనం యయౌ । రథమశ్వతరీయుక్తం స్మరదూతీసఖీవహమ్
ఇంట్లో ఉండలేక, రాణి తన స్నేహితురాలు స్మరదూతితో పాటు, కుఱ్ఱగాడిదలు లాగే రథంలో అడవికి వెళ్లింది.
సమారుహ్య క్షణాత్తన్వీ ప్రాప్తా సౌభాగ్యకాననమ్ । నానావృక్షసమాయుక్తం నానాపక్షిగణాన్వితమ్
తక్కువ సమయంలోనే, సన్నగా ఉన్న ఆమె రథంపై ఎక్కి, ఎన్నో చెట్లు, విభిన్న పక్షులతో నిండిన సౌభాగ్యవనాన్ని చేరింది.
పుష్పప్రస్రవణోపేతం స్వర్గనారీవిభూషితమ్ । మందానిలప్రవేశోఽస్తి యత్ర నాన్యస్య కస్యచిత్
పుష్పాలు విరజిల్లే, స్వర్గనారిలా అలంకరించబడిన, మృదువైన గాలి ప్రవహించే, ఇతరులు ప్రవేశించలేని ఆ వనాన్ని చూసింది.
వనం వృందారికా దృష్ట్వా సస్మార పతిమాత్మనః । కథం జాలంధరం వీరం ద్రక్ష్యామి ప్రాప్తమగ్రతః
ఆ వనాన్ని చూసి, వృందా తన భర్తను గుర్తు చేసుకుంది: 'నా వీరుడు జాలంధరుడు నా ముందుకు ఎప్పుడు వస్తాడో?' అని ఆలోచించింది.
సా తత్ర న సుఖం లేభే వివేశాన్యతమం వనమ్ । సఖీరథసమాయుక్తా విష్ణుమాయావిమోహితా
అక్కడ ఆమె ఆనందాన్ని పొందలేక, స్నేహితులతో, రథంతో మరో అడవిలోకి వెళ్లింది. విష్ణుమాయ వల్ల మాయలో పడిపోయింది.
తతో విలోకయామాస విపినం తరుసంకులమ్ । ఉరుపాషాణసంరుద్ధం కురంగాక్షీ భయావహమ్ 6.14.
తర్వాత, వృందా పెద్ద పెద్ద రాళ్లతో ఆడవిని, చెట్లతో నిండిన భయంకరమైన అడవిని చూసింది. ఆ మృగనయనకు అది భయాన్ని కలిగించింది.
సింహవ్యాఘ్రభయాకీర్ణంశృగాలవ్యాలసేవితమ్ । ద్రుమైః స్పృశచ్ఛిఖాకాశైర్గుహాసు ధ్వాంతపూరితమ్
ఆ అడవి సింహాలు, పులుల భయంతో నిండి, నక్కలు, అడవి జంతువులతో ముట్టడి చేయబడింది. చెట్లు ఆకాశాన్ని తాకుతూ, గుహల్లో చీకటి వ్యాపించింది.
వనం విలోక్య సా భీమం చకితా చపలేక్షణా । స్మరదూతీం సఖీం వృందా జగాద రథవాహినీమ్ । రథం ప్రేషయ మే శీఘ్రం స్మరదూతి గృహం ప్రతి
ఆ భయంకరమైన అడవిని చూసి, భయంతో పెద్ద పెద్ద కళ్లతో వృందా, తన స్నేహితురాలు, రథవాహకురాలు స్మరదూతిని ఇలా అడిగింది: 'స్మరదూతి, రథాన్ని త్వరగా ఇంటికి పంపు.'
స్మరదూతిరువాచ- నాహం జానామి దిగ్భాగం న యామి క్వ రథం సఖి । శ్రాంతా అశ్వ్యః ప్రవర్తంతే మార్గశ్చాత్ర న విద్యతే
స్మరదూతి చెప్పింది— "నాకు దిక్కు తెలియదు, సఖీ, రథాన్ని ఎటు తీసుకెళ్లాలో కూడా తెలియదు. గుర్రాలు అలసిపోయాయి, ఇక్కడ దారి లేదు."
ప్రేరితో దైవకేనాపి స్యందనో యాతు యత్ర చ । అత్ర కోపి చ మాంసాదో భక్షయిష్యతి నాన్యథా
దైవం కూడా ప్రేరేపించినా, ఈ రథం దాని విధి ఏదైతే ఉందో అక్కడికే పోవాల్సిందే. ఇక్కడ ఎవరో మాంసం తినే వాడే నన్ను తినిపోతాడు, వేరే మార్గం లేదు.
ఇత్యుక్తా సా ద్రుతతరా రథం శీఘ్రమవాహయత్ । స రథో వేగతః ప్రాప్తో యత్ర సిద్ధా ముదాన్వితాః
అలా చెప్పిన వెంటనే ఆమె రథాన్ని చాలా వేగంగా నడిపించింది. ఆ రథం ఆనందంతో ఉన్న సిద్ధుల దగ్గరకు బలంగా చేరింది.
తత్ర సిద్ధాశ్చ దృశ్యంతే కాననం చ భయావహమ్ । న యత్ర ప్రబలో వాయుర్న శబ్దః పక్షిణామపి
అక్కడ సిద్ధులు కనబడుతున్నారు, భయంకరమైన అడవి కూడా ఉంది. అక్కడ బలమైన గాలి వీయదు, పక్షుల శబ్దం కూడా వినిపించదు.
న చ తేజః ప్రకాశోఽస్తి న జలం ప్రదిశో దిశః । తత్ర ప్రాప్తరథస్యాపి లక్షణేఽభూద్విపర్యయః
అక్కడ వెలుగు లేదు, ప్రకాశం లేదు, నీరు లేదు, దిక్కులు కూడా కనిపించవు. అక్కడ రథానికి సాధారణంగా ఉండే లక్షణాలు కూడా మారిపోయాయి.
అశ్వతర్యో న హేషంతే న చ శబ్దశ్చ నేమిజః । న చలంతి పతాకాస్తా ఘంటికా న క్వణంతి చ
అశ్వాలు హీనకారణంగా అరవలేదు, చక్రాల శబ్దం లేదు. పతాకాలు కదలలేదు, గంటలు మోగలేదు.
న స్వనంతి మహాఘంటా ధ్వజస్తంభే నివేశితాః । విలోక్యైవంవిధం ప్రాహ తత్ర వృందా సఖీం ప్రతి
ధ్వజస్తంభాలపై ఉన్న పెద్ద గంటలు కూడా మోగలేదు. అలాంటి పరిస్థితిని చూసి వృందా తన స్నేహితురాలితో మాట్లాడింది.
స్మరదూతి క్వ యాస్యామో వ్యాఘ్రసింహభయం వనమ్ । న గృహే న సుఖం రాజ్యే మమ జాతం వనే సఖి
స్మరదూతి! మనం ఎక్కడికి వెళ్లాలి? ఈ అడవిలో పులులు, సింహాల భయం ఉంది. నాకు ఇంట్లోనూ, రాజ్యంలోనూ సుఖం లేదు, సఖీ! ఈ అడవిలో మాత్రమే ఆనందం ఉంది.
స్మరదూతిరువాచ- శృణుష్వ దేవి పశ్య త్వం పురః శైలోఽతిదారుణః । దృష్ట్వాగ్రతో న గచ్ఛంతి తురంగ్యో భయవిహ్వలాః
స్మరదూతి ఇలా చెప్పింది — దేవీ! విను, ముందు చూడు, ఎంత భయంకరమైన కొండ ఉంది. దాన్ని చూసి, గుర్రాలు భయంతో ముందుకు పోవడం లేదు.
తస్యాస్తద్వచనం శ్రుత్వా సంత్రస్తా సా నృపాంగనా । దృష్ట్వా హారం స్వకంఠస్థం స్యందనాచ్ఛీఘ్రముత్థితా
ఆ మాటలు విన్న రాజకుమార్తె భయపడింది. తన మెడలో ఉన్న హారాన్ని చూసి, వెంటనే రథం నుండి లేచి నిలబడింది.
ఏతస్మిన్నంతరే ప్రాప్తో రాక్షసో భీషణాకృతిః । త్రిపాదః పంచహస్తశ్చ సప్తనేత్రోఽతిదారుణః
అంతలో అక్కడికి ఒక భయంకరమైన రాక్షసుడు వచ్చాడు. అతనికి మూడు కాళ్లు, ఐదు చేతులు, ఏడు కళ్ళు ఉన్నాయి, చాలా భయానకంగా ఉన్నాడు.
పింగలో వ్యాఘ్రకర్ణశ్చ సింహస్కంధస్తథాననః । విహంగేశసమాః కేశా లంబంతే రుధిరారుణాః
అతడు పింగళవర్ణంలో, పులి చెవులు, సింహపు భుజాలు, ముఖం కలిగి ఉన్నాడు. అతని జుట్టు పక్షిరాజు వలె పొడవుగా, రక్తవర్ణంగా వేలాడుతోంది.
తం దృష్ట్వా పద్మకోశాంగీ సహసా సభయాభవత్ । నేత్రే కరాభ్యామాచ్ఛాద్య చకంపే కదలీవ సా
ఆ రాక్షసుడిని చూసి, పద్మాకోశాలాంటి అవయవాలు ఉన్న ఆమె ఒక్కసారిగా భయపడింది. చేతులతో కన్నులు మూసుకుని, అరటి చెట్టు వలె వణికింది.
ప్రతిహారీ ప్రతోదం తు త్యక్త్వా రాజ్ఞీమభాషత । భీతాం మాం త్రాహి దేవి త్వమయం ధావతి భక్షితుమ్
ప్రతిహారిణి తన చేతిలో ఉన్న కొరడాను వదిలేసి రాణిని ఇలా అడిగింది — దేవీ! నేను భయంతో ఉన్నాను, నన్ను రక్షించు. అతను నన్ను తినడానికి పరుగెడుతున్నాడు.
ఏతస్మిన్నంతరే ప్రాప్తో రాక్షసో రథసంనిధౌ । రథముత్క్షిప్య హస్తేన భ్రామయంశ్చాశ్వినీయుతమ్
అంతలో ఆ రాక్షసుడు రథం దగ్గరకు వచ్చాడు. ఒక్క చేతితో రథాన్ని ఎత్తి, గుర్రాలతో పాటు తిప్పాడు.
సా రాజ్ఞీ పతితా భూమౌ మృగీ వ్యాఘ్రభయాదివ । స్మరదూతీ తరోర్మూలే ఛిన్నాశోకలతా యథా
రాణి భయంతో ఉన్న జింక వలె నేలపై పడిపోయింది. స్మరదూతి చెట్టు వేరుల దగ్గర, తెగిన అశోకలత వలె పడిపోయింది.
తతస్తాశ్చాశ్వినీః సర్వాః భక్షయామాస రాక్షసః । తేన రాజ్ఞీ ధృతా హస్తే సింహేనైణవధూరివ
తర్వాత ఆ రాక్షసుడు అన్ని గుర్రాలను తినేశాడు. తర్వాత రాణిని తన చేతిలో పట్టుకుని, సింహం జింకను పట్టుకున్నట్టు పట్టుకున్నాడు.