శుభం కేతుముఖో హంతుం యయౌ జంభో వినాయకమ్ । హాసం పాతాలకేతుశ్చ భృంగీశం రోమకంటకః
శుభుడు, కేతుముఖుడు జంభుడిని, వినాయకుడిని సంహరించేందుకు వెళ్లారు. హాసుడు, పాతాళకేతువు, భృంగీశుడు, రోమకంటకుడు కూడా యుద్ధానికి వచ్చారు.
యుయుధుః కోటిశో రుద్రగణా దైత్యాః పరస్పరమ్ । పశ్యతోరుభయోస్తత్ర స్వామినోరితి తే యుధి
రుద్రుని గణాలు, దానవులు కోటికోటిగా పరస్పరం యుద్ధం చేశారు. ఆ యుద్ధాన్ని ఇరు పక్షాల నాయకులు చూస్తూ ఉన్నారు.
దృఢప్రహారిణో జఘ్నుర్గణా దైత్యాః శరైరథ । నందీ ముమోచ తాన్బాణాన్మహాసారో యథా నగే
దుర్బలంగా ముట్టే దైత్య గణాలు బాణాలతో యుద్ధం చేశారు. నంది వారిపై బాణాలను కొండపై పడే భారీ జలపాతం లాగ వదిలాడు.
తతః సంపూరయామాస ముఖం శుంభస్య పత్రిభిః । యథా పర్ణచయైర్వాతో మందరస్యేవ కందరమ్
ఆ తర్వాత నంది తన బాణాలతో శుంభుని ముఖాన్ని నింపేశాడు. అది గాలి కొండ గుహలో ఆకుల గుత్తులను నింపినట్టు ఉండింది.
శుంభోఽథ కార్ముకం త్యక్త్వా రథాత్తం ప్రత్యధావత । ఉత్పాట్య చ గిరిం తేన జఘాన హృది నందినః
అప్పుడే శుంభుడు తన విల్లు వదిలేసి రథం నుంచి దిగి వచ్చాడు. ఒక కొండను పీకి, దానితో నందిని ఛాతీలో కొట్టాడు.
నందినో హృదయం భిత్త్వా చూర్ణయిత్వా రథం రణే । పపాత భూమౌ స గిరిర్వజ్రం ప్రాప్య గిరిం యథా
నందికి ఛాతీ చీల్చి, యుద్ధంలో అతని రథాన్ని కూడా పగలగొట్టి, ఆ కొండం వజ్రాయుధంతో కొట్టిన కొండలా నేలపై పడిపోయింది.
మూర్చ్ఛాం ప్రాప్య క్షణాత్సంజ్ఞాం వేగవాన్స పలాయితః । మహాకాలో నిశుంభేన ముద్గరేణ హతో హృది
అతడు క్షణం మూర్చిపోయి, వెంటనే స్పృహ వచ్చి వేగంగా పారిపోయాడు. మహాకాళుని, నిశుంభుడు గొప్ప గదతో ఛాతీలో కొట్టాడు.
ఆగత్య దైత్యం గదయా జఘాన ముకుటోపరి । తత్ప్రహారమచింత్యాథ నిశుంభోఽపి మహాబలః
వచ్చి, దైత్యుడిని గదతో కిరీటంపై బలంగా కొట్టాడు. ఆ దెబ్బను మహాబలుడు నిశుంభుడికూడా ఊహించలేకపోయాడు.
తం గృహీత్వా చరణయోర్మహాకాలం మహాబలః । భ్రామయిత్వా కరతలాచ్చిక్షేప చ ననాద చ
ఆ మహాబలుడు మహాకాళుని కాళ్లతో పట్టుకుని, గిరగిరా తిప్పి, చేతిలోనుంచి విసిరేశాడు. ఆ సమయంలో గట్టిగా అరవాడు.
స తద్వక్త్రానిలం పీత్వా ననాద రుధిరారుణః । పుష్పదంతః శైలరోమ్ణా చాహతో ముష్టినా ముఖే
అతడు ఆ నోటి గాలిని లోపలికి పీల్చి, రక్తవర్ణంగా అరవాడు. పుష్పదంతుడిని, శైలరోమణి తన ముష్టితో ముఖంలో కొట్టాడు.
గదయా శైలరోమాణం హత్వా భూమౌ న్యపాతయత్ । తం దృష్ట్వా పతితం భూమౌ గిరికేతుర్మహాబలః
తన గదతో శైలరోమణిని కొట్టి నేలపై పడగొట్టాడు. అతడు భూమిపై పడిపోతున్నదాన్ని చూసి, మహాబలుడు గిరికేతు—
పుష్పదంతం మహాభీమం ముద్గరేణ వ్యపోథయత్ । పుష్పందంతోఽథ ఖడ్గేన గిరికేతోః శిరోఽఛినత్
భయంకరుడైన పుష్పదంతుడిని ముద్గరంతో కొట్టాడు. వెంటనే పుష్పదంతుడు ఖడ్గంతో గిరికేతువుకు తల నరికేశాడు.
గృహీత్వా చర్మ ఖడ్గం చ గిరికేతోరధావత । శిరస్తం ప్రాహ కిం యాసి మాం త్యక్త్వా సమరార్థినమ్
గిరికేతువు తలపట్టును, ఖడ్గాన్ని తీసుకుని ముందుకు పోయాడు. ఆ తల, 'నన్ను వదిలేసి పోతున్నావా? యుద్ధం కోరుతున్న నన్ను ఎందుకు విడిచిపోతున్నావు?' అని అడిగింది.
శిరోహీనే చ కాయేఽస్మిన్కిం తు ధావన్న లజ్జసే । ఇత్యుక్తే శిరసా తేన కబంధేన తు పాదయోః
'నా శరీరానికి తల లేకుండా పోయింది. అయినా నువ్వు పరుగు తీస్తున్నావు. నీకు సిగ్గు లేదా?' అని ఆ తల అన్నది. వెంటనే ఆ శిరరహిత శరీరం అతని కాళ్లను పట్టుకుంది.
విధృతః పుష్పదంతశ్చ కుక్షౌ తీక్ష్ణాసినాచ్ఛినత్ । నిశ్చక్రామాసురః కుక్షేః శతశీర్షో మహాబలః
పుష్పదంతుడు అలా బలంగా పట్టుబడగా, తన పదునైన ఖడ్గంతో కడుపు చీల్చాడు. ఆ కడుపులోంచి శతశీర్షుడు అనే మహాబలుడు అసురుడు బయటకు వచ్చాడు.
ద్విశతాక్షిసమాయుక్తః శతద్వయభుజాకులః । భ్రమత్తస్య శిరో రాజన్కబంధోపాంతమాగమత్
అతనికి రెండు వందల కళ్ళు, రెండు వందల చేతులు ఉండేవి. అతని తల తిరుగుతూ, ఆ శిరరహిత శరీరానికి దగ్గరగా వచ్చింది, ఓ రాజా!
తచ్ఛిరః ప్రాప్తమాలోక్య పుష్పదంతోఽసినాచ్ఛినత్ । తతో భూకంపనో నామ జ్వరో దైత్యో భయావహః
ఆ తల వచ్చిందని చూసి, పుష్పదంతుడు ఖడ్గంతో దాన్ని నరికేశాడు. వెంటనే భయంకరమైన భూకంపన అనే జ్వరం అనే దైత్యుడు అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యాడు.
పుష్పందంతస్తదా తత్ర ద్వాభ్యాం రాజన్విమర్దితః । జ్వరేణ తేన చ క్లిష్టో దుఃసహేనాతివేగినా
ఆ సమయంలో, పుష్పదంతుడు ఇద్దరిచేత దాడికి గురయ్యాడు, ఓ రాజా! ఆ భూకంపన అనే భయంకరమైన, తట్టుకోలేని వేగవంతమైన జ్వరంతో బాధపడ్డాడు.
త్యక్త్వా శివగణః సంఖ్యం కంపమానో గిరిం యయౌ । కోలాహలో మహాధన్వీ మాల్యవంతం శరైస్త్రిభిః
శివగణాలను వదిలేసి, కంపించుతూ పర్వతం వైపు వెళ్లాడు. గొప్ప విలువిద్వాంసి కోలాహలుడు, మాల్యవంతుని మీద మూడు బాణాలు వదిలాడు.
వివ్యాధ స్కంధయోర్భాలే మాల్యవాంశ్చ తతోఽసురమ్ । బాణాహతో మాల్యవతా శస్త్రైర్నానావిధైః శితైః
అతడు మాల్యవంతుని భుజాలు, నుదుటిలో బాణాలతో గాయపరిచాడు. వెంటనే మాల్యవంతుడు కూడా బాణాల దెబ్బతో, వివిధ పదునైన ఆయుధాలతో అసురుని గాయపరిచాడు.
కోలాహలః ప్రహృతవాన్దర్శయన్నాత్మలాఘవమ్ । సోఽపి హేతి వ్యథాం త్యక్త్వా మాల్యవాంశ్చ గణాగ్రణీః
కొలాహలుడు తన తేలికను చూపిస్తూ దెబ్బకొట్టాడు. అతనూ, గణాల నాయకుడైన మాల్యవాన్, ఆయుధం వల్ల కలిగిన బాధను వదిలేశాడు.
గిరిం గృహీత్వా తేనాజౌ కోలాహలమథాహనత్ । నిశ్చక్రామ జ్వరస్తస్మాజ్జ్వలనో నామ భీషణః
పోరులో కొలాహలుడు ఒక కొండను తీసుకుని మాల్యవాన్ను కొట్టాడు. ఆ సమయంలో అతని నుండి జ్వలనం అనే భయంకరమైన జ్వరం బయటకు వచ్చింది.
త్రిశీర్షో నవహస్తశ్చ నవపాదోఽతిపింగలః । స జ్వరో మోహయామాస మాల్యవంతం స్వతేజసా
ఆ జ్వరం మూడు తలలు, తొమ్మిది చేతులు, తొమ్మిది కాళ్లు కలిగి, చాలా పింగళంగా ఉండి, తన తేజంతో మాల్యవాన్ను మోహింపజేసింది.
మాల్యవాన్సమరం త్యక్త్వా పరాక్రాంతో గిరిం యయౌ । చండిర్భయానకేనాజౌ పాశేన హృదయే హతః
మాల్యవాన్ యుద్ధాన్ని వదిలేసి ధైర్యంగా కొండవైపు వెళ్లాడు. చండీరు యుద్ధంలో భయపాటు పాశంతో హృదయంలో బలంగా తగిలాడు.
హయో వినిర్గతస్తస్మాత్క్షిప్తః సోఽపి చ సాగరే । కార్త్తికేయో రణే రాహుం శితైర్బాణైః సమాహనత్
అతనిలోంచి గుర్రం బయటకు వచ్చి సముద్రంలో పడిపోయింది. కార్తికేయుడు యుద్ధంలో రాహును పదునైన బాణాలతో కొట్టాడు.
ఆచ్ఛాద్య శరజాలైశ్చ శీఘ్రం శక్తిం ముమోచ హ । ఆపతంతీం మహాశక్తిం జ్వలంతీమివ తేజసా
వేగంగా బాణాల వర్షంతో అతన్ని కప్పి, ఒక గొప్ప శక్తిని విడిచాడు. ఆ మహాశక్తి తేజంతో మండుతూ దూసుకొచ్చింది.
దృష్ట్వా రాహుః ఖముత్పత్య కరాభ్యాం జగృహే ద్రుతమ్ । స తాం శక్తిం గృహీత్వా తు వినద్యోచ్చైః పునః పునః
దాన్ని చూసిన రాహు ఆకాశంలోకి ఎగిరి తన చేతులతో ఆ శక్తిని త్వరగా పట్టుకున్నాడు. ఆ శక్తిని పట్టుకుని మళ్లీ మళ్లీ గట్టిగా అరవసాగాడు.
స్వర్భానుః శిరసోనోపి తస్య శక్త్యా జఘాన తమ్ । వక్షస్యభిహతే శక్త్యా తద్దేహాన్నిర్గతా సరిత్
స్వర్భాను ఆ శక్తితో అతని తలపై కొట్టాడు. ఆ శక్తి అతని ఛాతీపై తగిలినప్పుడు, అతని శరీరంలోంచి ఒక నది బయటకు వచ్చింది.
తయా సంప్లావితః పుత్రో మహాదేవస్య సంయుగే । కథంచిత్సా నదీ రుద్ధా సమం పూరో గిరిం యయౌ
ఆ నదితో మహాదేవుని కుమారుడు యుద్ధంలో మునిగిపోయాడు. ఏదో విధంగా ఆ నది ఆగిపోయి, ఆ ప్రవాహంతో కలిసి అతను కొండవైపు వెళ్లాడు.
శ్రుత్వార్ణవజో జ్వరతః కటకకదంబస్య కర్కశం విరుతమ్ । సుస్వరవచనవిదగ్ధం తమపి చ కోకిలాపతిం న సస్మార
సముద్రంలో పుట్టిన జ్వరం, కడంబ కోటలోంచి గట్టిగా అరవడం విని, మధురమైన మాటల్లో నిపుణుడైన అతడు, కోకిలల అధిపతిని కూడా గుర్తు చేసుకోలేదు.