బ్రాహ్మణ ఉవాచ- తూష్ణీంభావో మయా కార్యో గచ్ఛ త్వం శీఘ్రమగ్రతః । ఇత్యుక్తా బ్రాహ్మణేనాసౌ మనసేదమచింతయత్
బ్రాహ్మణుడు ఇలా అన్నాడు — నేను మౌనంగా ఉండాలి. నువ్వు త్వరగా ముందుకు పో. బ్రాహ్మణుడు ఇలా చెప్పగానే, ఆమె మనసులో ఇలా ఆలోచించింది.
అనేన సంగమో మహ్యం యథాభూయాత్తథావిధి । రోదనం తు కరిష్యామి తథా యాస్యతి సాంత్వితుమ్
మనిద్దరి కలయిక నా కోరిక మేరకు జరగాలి. నేను ఏడుస్తూ ఉంటే, అతను నన్ను ఓదార్చడానికి వస్తాడు.
మాం చ సాంత్వయితుం ప్రాప్తో మాం సముత్థాపయిష్యతి । అహముత్తిష్ఠమానైవ దోర్లతాకంఠసంగినీ
అతను నన్ను ఓదార్చేందుకు వచ్చి నన్ను లేపేందుకు ప్రయత్నిస్తాడు. నేను లేచేటప్పుడు నా చేతులను అతని మెడ చుట్టూ తిప్పుకుంటాను.
కుచయుగ్మేన తద్గాత్రం స్పర్శయంతీ విమూర్చ్ఛితా । గతభానాం హి మాం దృష్ట్వా నిషణ్ణః స్వయమేవ సః
చేతులు అతని మెడ చుట్టూ వేసి, నా వక్షోజాలను అతని శరీరానికి తాకిస్తూ, నేను అపస్మారంలో ఉన్నట్టు నటిస్తాను. నన్ను అజ్ఞానంగా చూసి, అతను కూడా పక్కనే కూర్చుంటాడు.
ఉత్సంగే మామకం దేహం నిధాస్యతి ద్విజాగ్రణీః । అచేతనేవ వసనమపాస్య రుదతీవ చ
ఆ బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడు నా శరీరాన్ని తన మడిలో పెట్టుకుంటాడు. నేను చైతన్యం లేనట్టు, వస్త్రాన్ని విడిచిపెట్టి, ఏడుస్తున్నట్టు నటిస్తాను.
సుస్నిగ్ధం రోమరహితం పక్వాశ్వత్థదలాకృతి । దర్శయిష్యామి తత్స్థానం కామగేహం సుగంధి చ
నాకు ఉన్న మృదువైన, రోమాలు లేని, పండిన అశ్వత్థ పత్రం ఆకారంలో ఉన్న, సుగంధమైన, కామానికి నిలయమైన ఆ భాగాన్ని అతనికి చూపిస్తాను.
మయైవ విలుఠంత్యాంగే తస్య వస్త్రమపాస్యతే । విలుప్యమానసం తస్య కరిష్యే స్వవశం ద్విజమ్
నేను శరీరాన్ని తిరుగుతూ ఉంటే, అతని వస్త్రాన్ని తీసేస్తాను. అతన్ని ఆకర్షిస్తూ, ఆ బ్రాహ్మణుడిని నా వశంలోకి తెచ్చుకుంటాను.
అదృష్టౌ యాదృశం చిత్తం దృష్టౌ నైతాదృశం భవేత్ । దర్శనే యాదృశం చిత్తం సంలాపే నైవ తాదృశమ్
ఎవరూ చూడని చోట మనసు ఎలా ఉంటుందో, చూస్తున్నప్పుడు అలాగే ఉండదు. చూస్తున్నప్పుడు మనసు ఎలా ఉంటుందో, మాట్లాడుతున్నప్పుడు అలాగే ఉండదు.
సంలాపే యాదృశం చిత్తం హాస్యోక్తౌ నైవ తాదృశమ్ । హాస్యోక్తౌ యాదృశం చిత్తం స్పర్శనే నైవ తాదృశమ్
మాట్లాడుతున్నప్పుడు మనసు ఎలా ఉంటుందో, నవ్వుతూ మాట్లాడేటప్పుడు అలాగే ఉండదు. నవ్వుతూ మాట్లాడేటప్పుడు మనసు ఎలా ఉంటుందో, తాకేటప్పుడు అలాగే ఉండదు.
స్పర్శనే యాదృశం చిత్తం యోనిదృష్టౌ న తాదృశమ్ । తద్దృష్టౌ యాదృశం చిత్తం యోనిస్పర్శే న తాదృశమ్
తాకేటప్పుడు మనసు ఎలా ఉంటుందో, ఆ భాగాన్ని చూస్తున్నప్పుడు అలాగే ఉండదు. చూస్తున్నప్పుడు మనసు ఎలా ఉంటుందో, తాకేటప్పుడు అలాగే ఉండదు.
బాహుమూలకుచద్వంద్వ స్వయోనిస్పర్శదర్శనాత్ । కస్య న స్ఖలతే చేతో రేతః స్కన్నం చ నో భవేత్
చేతి మూలం, వక్షోజాలు, స్వయోని వంటి భాగాలను చూస్తే లేదా తాకితే, ఎవరి మనసు తడబడదు? ఎవరి వీర్యం జారదు?
దధీచ ఉవాచ- ఇతి సంచింత్య మనసా క్షత్రియా గృహమభ్యగాత్ । స్వగృహద్వారమాసాద్య మందం మందం రురోద వై
దధీచి ఇలా అన్నాడు — ఇలా తన మనసులో ఆలోచించి, ఆ క్షత్రియ స్త్రీ తన ఇంటికి వెళ్లింది. ఇంటి ద్వారం వద్దకు వచ్చి, మెల్లగా ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.
చిరం కాలం చ రుదితం బ్రాహ్మణః కరుణానిధిః
ఆమె చాలా సేపు ఏడుస్తూ ఉండగా, దయామయుడైన బ్రాహ్మణుడు —
స్త్రీబాలవృద్ధాతుర రాజయోగినాం విషాగ్నితోయాద్రి నిపాతనాదినా । దుఃఖస్య చైవోద్ధరణం ప్రశస్యతే కూపస్యదానేన సమం వదంతి
స్త్రీలు, పిల్లలు, వృద్ధులు, రోగులు, రాజులు, యోగులు, విషం, అగ్ని, నీరు, పర్వతం నుంచి పడిపోవడం వంటివాటివల్ల బాధపడేవారిని రక్షించడం, బాధను తొలగించడం, బావి ఇవ్వడానికీ సమానంగా గొప్పదిగా చెప్పబడింది.
ఇత్థం విచార్య విప్రోఽసౌ శుచిర్భూతః ప్రసన్నధీః । తస్యాః సమీపమగమత్తామువాచ తతో ద్విజః
ఇలా ఆలోచించి, పవిత్రమైన, స్పష్టమైన మనస్సుతో ఉన్న ఆ బ్రాహ్మణుడు ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, ఆమెతో మాట్లాడాడు.
అలం శోకేన మహతా ఇహాముత్ర విరోధినా । శరీరశోషణం హ్యేతచ్చిత్తవిధ్వంసనం తథా
ఈ లోకంలోనూ, పరలోకంలోనూ హానికరమైన ఈ గొప్ప శోకాన్ని ఇక చాలించు. ఇది శరీరాన్ని ఎండబెట్టేస్తుంది, మనస్సును కూడా నాశనం చేస్తుంది.
త్యజ శోకమిమం బాలే న చార్థః శోచితేన వై । శోకస్య కారణం కిం వా యేనేత్థం రుద్యతే త్వయా
బాలికా, ఈ బాధను వదిలిపెట్టు. బాధపడటం వల్ల ఏ ప్రయోజనం లేదు. నీవు ఇలా ఏడుస్తున్నదానికి అసలు కారణం ఏమిటి?
దధీచ ఉవాచ- ఏవముక్తా ద్విజేనాథ న సా కించిదువాచ హ । మూర్చ్ఛితేవాపతద్భూమౌ తమదృష్ట్వేవ వీక్షతే
దధీచి ఇలా చెప్పగా, ఆమె ఒక్క మాట కూడా చెప్పలేదు. అతన్ని చూస్తూ, ఊపిరి ఆగినట్టు నేలపై పడిపోయింది.
తామథోత్థాపయామాస బ్రాహ్మణః పరమార్థవిత్ । ఉత్థితోత్థాపితా తేన నిపపాత పునః పునః
అప్పుడు పరమార్థాన్ని తెలిసిన బ్రాహ్మణుడు ఆమెను లేపాడు. లేపినప్పటికీ, ఆమె మళ్లీ మళ్లీ పడిపోతూనే ఉంది.
పతితాం పతితాం విప్రో నిషద్యోత్థాప్య తాం పునః । అంకమారోపయామాస ప్రమమార్జ విలోచనే
ఆమె పదే పదే పడిపోతుంటే, బ్రాహ్మణుడు కూర్చుని మళ్లీ లేపాడు. తన మడిలో కూర్చోబెట్టి, ఆమె కన్నీళ్లను తుడిచాడు.
అథ సా మూర్చ్ఛితేవాశు వసనం పరిముచ్య తమ్ । దర్శయంతీ స్తనౌ గుహ్యం బాహుమూలే విలోచనే
ఆమె మూర్చిపోయినట్టు తన వస్త్రాన్ని త్వరగా విప్పి, తన వక్షోజాలు, రహస్య భాగాన్ని, చేతుల మూలంలో ఉన్న కళ్లను చూపించింది.
ఆలంబ్య కంఠే బాహుభ్యాం స్తనాభ్యామస్పృశద్ద్విజమ్ । చంద్రాతపశ్చ విశదో మందమారుతసంభవః
ఆమె తన చేతులతో అతని మెడను పట్టుకుని, వక్షోజాలతో బ్రాహ్మణుడిని తాకింది. ఆ సమయంలో, చల్లని చంద్రకాంతి, మృదువైన గాలి వీచింది.
అథ చింతాపరో విప్రో నైవ కార్యమిదం మమ । పితుర్వా మాతురుచితం పత్యుర్వాథ గురోస్తథా
అప్పుడు బ్రాహ్మణుడు లోతుగా ఆలోచిస్తూ, 'ఇది నా పని కాదు. ఇది తండ్రి, తల్లి, భర్త లేదా గురువు చేయవలసిన పని,' అని అనుకున్నాడు.
అసంబుద్ధస్య మే సర్వం విపరీతం విభాతి వై । అథ కామః సమాయాతో రహస్యే స్థితయోస్తయోః
నాకు అన్నీ తలక్రిందులుగా కనిపిస్తున్నాయి, నేను స్పష్టంగా ఆలోచించలేకపోతున్నాను. ఇద్దరం ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు, కోరిక కలిగింది.
వివ్యాధ నిశితైర్బాణైర్ద్విజం కామో దురాత్మవాన్ । స్మరబాణాతురో విప్రశ్చింతయామాస కాముకః
దుష్టమైన మనసు కలిగిన కాముడు, పదునైన బాణాలతో బ్రాహ్మణుడి మనసును గాయపరిచాడు. కామబాణాల బాధతో బ్రాహ్మణుడు, ఇప్పుడు ప్రేమికుడై, ఆలోచించసాగాడు.
ఇయం సుచారు సర్వాంగీ కామినీవ ప్రదృశ్యతే । నోచేద్యోనిముఖే హ్యస్యాః కథం రోమాంచసంభవః
ఈ స్త్రీ అందమైన అవయవాలతో, కోరికతో ఉన్నవారిలా కనిపిస్తుంది. లేకపోతే, ఆమె రహస్య భాగం వద్ద రోమాలు ఎందుకు నిక్కబొడుస్తున్నాయి?
తదేతస్యాః కుచస్పర్శాత్సర్వం వ్యక్తం భవిష్యతి । ఇతి సంచింత్య మనసా కుచౌ యోనిం ద్విజోఽస్పృశత్
కాబట్టి, ఆమె వక్షోజాలను తాకితే అన్నీ స్పష్టంగా తెలుస్తాయి అని అనుకున్నాడు. ఇలా ఆలోచించి, బ్రాహ్మణుడు ఆమె వక్షోజాలను, రహస్య భాగాన్ని తాకాడు.
సాపి మూర్చ్ఛితరూపేవ మందస్మితముఖాభవత్ । ఆలిలింగ ద్విజం గాఢమాననం చ చుచుంబ హ
ఆమె కూడా మూర్చిపోయినట్టుగా, మృదువైన నవ్వుతో, బ్రాహ్మణుడిని గట్టిగా ఆలింగనం చేసి, అతని ముఖాన్ని ముద్దిచేసింది.
తయోరథ సమాయోగో వర్షాణాం శతమప్యభూత్ । గతే వర్షశతే పశ్చాదేకస్మిన్దివసే ద్విజః
ఇద్దరి కలయిక వంద సంవత్సరాలు కొనసాగింది. వంద సంవత్సరాలు గడిచిన తర్వాత, ఒక రోజు బ్రాహ్మణుడు—
స్నాతుం యయౌ నదీం ప్రాతః సాపి విప్రప్రసంగతః । స్నానం తత్ర తథా చక్రే పురాణం శ్రుతవానథ
ఉదయం నదిలో స్నానం చేయడానికి వెళ్లాడు. ఆమె కూడా బ్రాహ్మణుడితో అనురాగంతో అక్కడే స్నానం చేసింది. పురాణాన్ని వినింది.