తత్ర నారాయణపురం సూర్యకోటిసమప్రభమ్ । స రామ మునివర్యాస్తు తం దృష్ట్వా విస్మయం యయుః
అక్కడ నారాయణపురి ఉంది, అది కోట్ల సూర్యుల్లా ప్రకాశిస్తోంది. రాముడు, గొప్ప మునులు దాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయారు.
కిమేతదితి చాచింత్య నః ప్రవేశః కథం భవేత్ । కిమేష ప్రలయాగ్నిః స్యాన్మాయయా పరమాత్మనః
'ఇది ఏమిటి? మనం ఎలా లోపలికి వెళ్ళగలం? ఇది పరమాత్మ యొక్క మాయ వల్ల ఏర్పడిన ప్రళయాగ్ని అయి ఉండవచ్చా?' అని వారు ఆలోచించారు.
కింవా నో మరణం త్వద్య ఉత శ్రేయో భవిష్యతి । ఇతి చింతాకులేష్వేవ స రామేషు మునిష్వథ
'ఇప్పుడు మనకు మరణం వస్తుందా, లేక ఇంకేదైనా మేలైనది జరుగుతుందా?' అని ఆలోచనలతో రాముడు, మునులు కలవరపడ్డారు.
శంభురాహ శృణుష్వాద్య రాఘవైతద్వదామి తే । ప్రకల్పితా మయా మాయా త్వత్కృతే నైతదద్భుతమ్
అప్పుడు శంభుడు, 'రాఘవా, విను, నేను నీకోసం ఈ మాయను సృష్టించాను. ఇది ఆశ్చర్యంగా ఏమీలేదు' అని అన్నాడు.
నారాయణీయమేతత్తు పరమం ధామ భాస్వరమ్ । ఉష్ణశీతాద్యవిచ్ఛేద్యం జ్ఞానగమ్యం న చాక్షుషమ్
ఇది నారాయణుని లోకం, అత్యంత ప్రకాశవంతమైన పరమధామం. దీనిని వేడి, చలి తాకలేవు; జ్ఞానంతో మాత్రమే చేరవచ్చు, కన్నులతో కాదు.
తత్తు పూజయతశ్చోర్ధ్వం పశ్య బ్రహ్మపురోగమాన్ । దిక్షు సర్వాసు చ మునీన్పశ్య పూజయతోఽమలాన్
నీవు పూజ చేస్తూ పైకి చూడు, బ్రాహ్మణులలో ప్రముఖులను చూడు. అన్ని దిక్కులలో పవిత్రమైన మునులను పూజిస్తూ చూడవచ్చు.
చతురో నిగమాన్పశ్య స్తువతః పరమం పదమ్ । యోగినః సనకాద్యాస్తు యోగమాస్థాయ యత్నతః
నీవు పరమపదాన్ని స్తుతిస్తూ ఉండగా, నలుగు వేదాలను చూడు. సనకాది యోగులు యోగాన్ని పట్టుకుని ప్రయత్నంతో ధ్యానం చేస్తున్నారు.
ధ్యాయంతి పరమం తేజస్తదిదం పశ్య రాఘవ । అముం చ రోమశం పశ్య ప్రదక్షిణనమస్క్రియాః
పరమ తేజస్సును ధ్యానించు, రాఘవా, ఇది చూడు. రోమశుడు ప్రదక్షిణ నమస్కారాలు చేస్తూ ఉన్నాడని చూడు.
కుర్వాణం కోటికోటీశ్చ వాలఖిల్యాన్మునీశ్వరాన్ । లక్ష్మ్యాదిసర్వవనితా పూజ్యమానం పరం పదమ్
వేలకొద్దీ వాలఖిల్య మునులతో పాటు, లక్ష్మీతో సహా అన్ని మహిళలు పూజిస్తున్న పరమపదాన్ని చూడు.
సాకారం చ నిరాకారం బ్రహ్మ యత్పరికీర్తితమ్ । అజ్ఞానినో న పశ్యంతి పశ్యంతి జ్ఞానచక్షుషః
ఆ బ్రహ్మను, రూపంతోనూ, రూపరహితంగా కూడా వర్ణిస్తారు. అజ్ఞానులు దాన్ని చూడలేరు, జ్ఞానదృష్టి ఉన్నవారు మాత్రమే చూస్తారు.
శంభువాక్యాదతః సర్వే పూజయామాసురచ్యుతమ్ । గిరికర్ణీం చ తులసీం మల్లికాం మారుతం తథా
శంభుడు చెప్పిన వెంటనే అందరూ అచ్యుతుని, అలాగే గిరికర్ణి, తులసి, మల్లిక, గాలిని పూజించారు.
నీలోత్పలైరంబుజైశ్చ కృష్ణాస్ఫుటజలైరపి । పూజయంతో మహాత్మానో మహాత్మానం జనార్దనమ్
నీలకమలాలు, అంబుజాలు, నల్లని స్వచ్చమైన నీళ్లతో మహాత్ములు జనార్దనుని భక్తితో పూజించారు.
నారదం ఖేఽథ దదృశుర్జటిలం సవిపంచికమ్ । నారాయణపదాఘోషం లంబకూర్చోపవీతినమ్
ఆకాశంలో జటాజూటంతో, వీణను పట్టుకుని, నారాయణుని పాదధ్వని పాడుతూ, వేలాడే కూచుతో, యజ్ఞోపవీతంతో ఉన్న నారదుడు కనబడాడు.
స చాపి మనసా దధ్యౌ క ఏష ఇతి నారదః । స పపాత ప్రభోః పాదే శంభోరానందనిర్భరః
ఆ నారదుడు మనసులో 'ఇతడు ఎవరు?' అని ఆలోచించాడు. ఆనందంతో నిండిపోయి, శంభువు పాదాలకు నమస్కరించాడు.
శైవీం పంచాక్షరీం విద్యాం జజాప మనసా మునిః । ధన్యోఽస్మ్యనుగృహీతోఽస్మి జన్మాద్యసఫలం మమ
ఆ ముని మనసులోనే శైవ పంచాక్షరీ మంత్రాన్ని జపించాడు. 'నేను ధన్యుడను, భగవంతుని కృపకు పాత్రుడను, నా జన్మ ఫలించిందని' అనుకున్నాడు.
బ్రహ్మాదివంద్యం చాగమ్యం జ్ఞాతవానస్మి తే పదమ్ । నారదం తమథ ప్రాహ శంభుర్మైవం వదేతి హి
బ్రహ్మాదులందరూ పూజించే, అందరికీ అందని నీ స్థితిని నేను తెలుసుకున్నాను. అప్పుడు శంభుడు నారదునితో, 'అలా చెప్పవద్దు' అన్నాడు.
యథా చ మాం న జానంతి తథా మే కురు వర్తనమ్ । గచ్ఛ శీఘ్రం హరిం బ్రూహి మమాగమనమల్పతః
'ఎవరూ నన్ను గుర్తించని విధంగా నువ్వు కూడా నన్ను చూడాలి. త్వరగా వెళ్లి హరివారికి నా రాక ఆలస్యమవదని చెప్పు' అన్నాడు.
అథ స త్వరయా గత్వా సర్వం వ్యజ్ఞాపయద్ధరిమ్ । అథ సత్వరయా విష్ణోరాదాయార్ఘోదకం శుభమ్
అతడు వేగంగా వెళ్లి హరివారికి అన్నీ వివరంగా చెప్పాడు. వెంటనే విష్ణువు పవిత్రమైన అర్ఘ్యజలాన్ని తీసుకున్నాడు.
కమలాసహితో యోగీ కోటికోటిసమావృతః । నిర్యయౌ నారదం హస్తే గృహీత్వా గరుడధ్వజః
కమలాతో కూడి, కోట్ల కొద్దీ యోగులతో చుట్టుముట్టబడి, గరుడధ్వజుడు నారదుని చేయి పట్టుకుని బయటికొచ్చాడు.
నమోనమో నమోస్త్వస్మై శంకరాయేత్యుదీరయన్ । అర్ఘపాద్యాదినా సర్వాన్పూజయామాస కేశవః
'నమో నమః, శంకరునికి నమస్కారం' అని పలుకుతూ, కేశవుడు పాద్యార్ఘ్యాదులతో వారందరినీ పూజించాడు.
ప్రావేశయదమేయాత్మా నారాయణపురం శుభమ్ । గృహరాజే తతః స్థిత్వా నారాయణ ఉవాచ హ
అపారమైన ఆత్మయైన నారాయణుడు వారిని పవిత్రమైన నారాయణపురిలోకి తీసుకెళ్లాడు. తరువాత రాజభవనంలో కూర్చొని నారాయణుడు మాట్లాడాడు.
కథమేతే సమాయాతాః కోఽయం రాజా మహాయశాః । అమానుషప్రవేశోఽయం బ్రహ్మాద్యైరప్యగోచరః
'ఇవారు ఇక్కడ ఎలా వచ్చారు? ఈ మహాప్రతిష్ఠ గల రాజు ఎవరు? మానవులకు అందని, బ్రహ్మాదులకూ కనిపించని ప్రవేశమిది.'
శంభురువాచ- మునివేషా యథా ప్రాప్తా వయమేతే నృపస్తథా । తవాంశో నృపతిశ్చాయం రామచంద్రః ప్రతాపవాన్
శంభుడు ఇలా అన్నాడు — 'మేము మునుల వేషంలో వచ్చినట్లే, ఈ రాజు కూడా అలా వచ్చాడు. ఈ రామచంద్రుడు నీ స్వయంస్వరూపుడే.'
ఏనాం సంవీక్షితుం పత్నీం తవ కేశవ కాంక్షతి । నారాయణస్తథేత్యుక్త్వా ప్రవిశేత్యాహ రాఘవమ్
'కేశవా, ఇతడు నీ భార్యను దర్శించాలనుకుంటున్నాడు.' నారాయణుడు 'అలా జరుగనీ' అని చెప్పి, రాఘవునికి 'లోపలికి రా' అన్నాడు.
అథ ప్రవిశ్య భవనం లక్ష్మీం వీక్ష్య నమస్య చ । వినయావనతో భూత్వా వాచమాహ సుచారిణీమ్
అతడు భవనంలోకి ప్రవేశించి, లక్ష్మీదేవిని దర్శించి నమస్కరించాడు. వినయంతో నిలబడి, మృదువుగా మాట్లాడాడు.
కృతార్థోఽస్మి న సందేహో వద త్వం కిం తు మన్యసే । శ్రీదేవ్యువాచ- త్వం యువా కామకృష్టశ్చ రూపవానసి రాఘవ
'నాకు సర్వసిద్ధి లభించింది, సందేహం లేదు. కానీ, నువ్వేమనుకుంటావో చెప్పు.' శ్రీదేవి ఇలా అన్నది — 'రాఘవా, నీవు యువకుడవు, మనసు ఆకర్షితుడవు, అందగాడవు.'
సీతా సా చారుసర్వాంగీ తవ పత్నీ తయా భవాన్ । వియుక్తోఽస్తి పురా చాసీదతీవ విరహాకులః
'సీతా, అందమైన అవయవాలతో నీ భార్య. నీవు ఒకప్పుడు ఆమె నుంచి వేరుపడి, విపరీతంగా బాధపడ్డావు.'
మమాపి వద సర్వం తదథవా న చ లప్స్యసి । సహాసాన్యథ వాక్యాని యూనాం చిత్తహరాణి చ
'ఆ సంగతులన్నీ నాకు చెప్పు, లేకపోతే నీవు దానిని పొందలేవు.' ఆమె చిరునవ్వుతో, యువకుల మనసు దోచే మాటలు చెప్పింది.
శ్రుత్వా తు తాని సర్వాణి రామభద్రో యతాత్మవాన్ । నిర్గంతుం కాంక్షతే తత్ర ఆనమ్య తన్ముఖాంబుజమ్
ఆ మాటలు అన్నింటిని విని, ఆత్మనిగ్రహం కలిగిన రాముడు, ఆమె పద్మముఖానికి నమస్కరించి, అక్కడినుంచి వెళ్లాలని అనుకున్నాడు.
స్మరబాణేన పద్మేన సంపీడ్య రఘుశేఖరమ్ । అన్వేవ నిర్యయౌ దేవీ పద్మా పద్మవనప్రియా
ప్రేమబాణమైన పద్మంతో రఘువంశశిరోమణిని ఆకర్షించి, పద్మవనాన్ని ఇష్టపడే పద్మాదేవి కూడా అతని వెంట బయలుదేరింది.