పురోధసం చ ధర్మజ్ఞం జ్ఞానవంతం తపస్వినమ్ । జాతూకర్ణం ప్రణమ్యాదౌ వినయాన్వితకంధరః
వినయంతో తలవంచి, ముందుగా జ్ఞానవంతుడైన, తపస్సులో నిష్ణాతుడైన, ధర్మాన్ని తెలిసిన పురోహితుడు జాతూకర్ణుని నమస్కరించాడు.
దివోదాస ఉవాచ-। కథయస్వ ప్రసాదేన కిమేతస్యాహి పాతకమ్ । దివ్యాదేవ్యాస్తు మే పుత్ర్యా యదేతచ్చేష్టితం కృతమ్
దివోదాసుడు ఇలా అన్నాడు— 'మీ దయతో చెప్పండి, ఈ అమ్మాయికి ఏదైనా తప్పు ఉందా? నా కుమార్తె దివ్యదేవి ఏ పని చేసింది?'
జాతూకర్ణ ఉవాచ-। తస్యాస్తు చేష్టితం వీర దివ్యాదేవ్యా వదామ్యహమ్ । పూర్వజన్మకృతం సర్వం తన్మే నిగదతః శృణు
జాతూకర్ణుడు ఇలా అన్నాడు— 'ఓ వీరా! దివ్యదేవి చేసిన కార్యాలను నేను చెబుతాను. ఆమె గతజన్మలో చేసిన వాటిని నేను వివరంగా చెబుతాను, వినండి.'
ఆస్తే వారాణసీ పుణ్యా నగరీ పాపనాశినీ । తస్యామాస్తే మహాప్రాజ్ఞః సువీరో నామ నామతః
పాపాలను నశింపజేసే పవిత్రమైన వారాణసి అనే నగరం ఉంది. ఆ నగరంలో సువీరుడు అనే మహాజ్ఞాని నివసించేవాడు.
వైశ్యజాత్యాం సముత్పన్నో ధనధాన్యసమాకులః । తస్య భార్యా మహాప్రాజ్ఞ చిత్రానామ సువిస్మృతా
ఆయన వైశ్యకులంలో జన్మించి, ధనం ధాన్యాలతో సమృద్ధిగా ఉండేవాడు. అతని భార్య మహాజ్ఞానంతో ప్రసిద్ధురాలైన చిత్రా అనే ఆమె.
కులాచారం పరిత్యజ్య దురాచారేణ వర్తతే । న మన్యతే హి భర్తారం రౌద్రకృత్యే చ వర్తతే
ఆమె కుటుంబ ఆచారాలను వదిలిపెట్టి, చెడ్డ మార్గంలో నడిచింది. భర్తను గౌరవించకుండా, క్రూరమైన పనులు చేసేది.
పుణ్యకార్యవిహీనా తు పాపం చరతి దుర్మతిః । భర్తారం భర్త్సతే నిత్యం స్వైరిణీ కలహప్రియా
పుణ్యకార్యాలు చేయకుండా, చెడు ఆలోచనలతో పాపాలు చేసేది. భర్తను ఎప్పుడూ దుర్భాషలాడుతూ, స్వేచ్ఛగా తిరుగుతూ, కలహానికి ఆసక్తిగా ఉండేది.
నిత్యం పరగృహే వాస నిరతా భ్రమతేఽధికమ్ । పరచ్ఛిద్రం సమాపశ్యేద్దుష్టాభూతేషు సర్వదా
ఎప్పుడూ పరగృహాల్లో ఉండి, ఎక్కువగా తిరుగుతూ ఉండేది. చెడ్డ స్వభావంతో, ఎప్పుడూ ఇతరుల లోపాలను వెతికేది.
సాధునిందారతా పాపా బహుహాస్యకరీ సదా । కుసంగతిరతా వాచా దురాచారజనప్రియా
పాపాత్మురాలు, మంచి వారిని నిందించడంలో ఆనందపడేది. ఎప్పుడూ ఎక్కువగా నవ్వుతూ, చెడ్డవారి సాంగత్యాన్ని ఇష్టపడేది. దుర్వర్తన గలవారిని మాటలతో సంతోషపెట్టేది.
ధూర్తాధర్మజనద్వేషకరీ చానృతభాషిణీ । విజ్ఞాయైవం సువీరోఽస్యా ఉపయేమే తతోఽపరామ్
దుర్మార్గులను ద్వేషించి, అబద్ధాలు చెప్పేది. ఇలాంటి స్వభావంతో ఉండగా, సువీరుడు మరో భార్యను చేసుకున్నాడు.
తయా నవీనయా వీరో భార్యయా సహితోఽనిశమ్ । యథాసుఖం స బుభుజే విషయాన్మనసః ప్రియాన్
ఆ కొత్త భార్యతో సువీరుడు రాత్రింబవళ్లు తనకు ఇష్టమైన విషయాలను ఆనందంగా అనుభవించేవాడు.
ధర్మాచారేణ పుణ్యాత్మా సత్యపుణ్యమతిః సదా । సత్యయామితయా సత్యా సుమత్యారాధితో బభౌ
ధర్మాన్ని పాటిస్తూ, ఎప్పుడూ సత్యమయమైన పవిత్రమైన మనస్సుతో జీవించేవాడు. సత్యయామిత అనే సద్గుణాలున్న భార్య అతన్ని గౌరవించి, సువీరుడు కీర్తిని పొందాడు.
నిరస్తా తేన సా చిత్రా విచిత్రా వరవర్ణినీ । స్వైరిణీ గుణసంసర్గధర్మవిద్వేషిణీ తతః
ఆయన ఆమెను తిరస్కరించగా, ఆ అద్భుతమైన, అందమైన, మంచి వర్ణం కలిగిన ఆ యువతి, స్వేచ్ఛగా ప్రవర్తిస్తూ, మంచితనాన్ని, సత్సంగతిని ద్వేషించేవారిగా మారింది.
భ్రమతే జారసంయుక్తా ముక్తాచారా గతత్రపా । సా పాపరతసంయుక్తా రక్తా దూతీ వికర్మణి
ఆమె ప్రియులతో కలిసి, ఎటువంటి సంకోచం లేకుండా స్వేచ్ఛగా తిరుగుతూ, పాపకార్యాల్లో మునిగిపోయి, దూతతో మమకారం పెంచుకుని, చెడు పనుల వైపు ఆకర్షితురాలైందీ.
కుశలా కుట్టినీకర్మ కలాసు త్వన్యయోషితామ్ । గృహభంగమసౌ చక్రే వక్రేణ మనసా హితా
ఇతర స్త్రీల కళల్లో, మద్యస్త్రీ పనుల్లో నైపుణ్యం కలిగి, తన స్వార్థం కోసం వక్రమనస్సుతో కుటుంబాలను చెడగొట్టేది.
సాధ్వీం నారీం సమాహూయ పాపవాక్యైశ్చ నోదయేత్ । నర్మలోభకథాకేలి ప్రత్యయోత్పత్తిహేతుభిః
ఒక మంచి స్త్రీని పిలిపించి, పాపపదాలతో, వినోదకథలు, లోభకథలు, ఆటలతో నమ్మకం కలిగించేలా ప్రేరేపించేది.
మనాంసి చాలయేత్పాపా పురుషాణాం చ యోషితామ్ । సాధూనాం సా స్త్రియో భవ్యాః పరేభ్యః ప్రతిపాదయేత్
ఆ పాపాత్మ స్త్రీ, పురుషులూ స్త్రీలూ అందరిలోనూ మనస్సు కలకలం చేయగా, మంచి, గొప్ప స్త్రీలను ఇతరులకు అప్పగించేది.
కారయత్యేవ కపటం ధర్మగ్రామవివర్జనమ్ । ఏవం వర్షశతం భుక్త్వా పశ్చాద్వేశ్యావిధిస్థితా
ఎల్లప్పుడూ మోసాన్ని ఆచరించి, ధర్మమార్గాన్ని వదిలేసి, వంద సంవత్సరాలు ఆనందించి, చివరకు వేశ్యగా మిగిలిపోయింది.
కాలేన నిధనం ప్రాప్తా సతతం పాపనిశ్చయా । జాతా తవ గృహే పుత్రీ దివ్యాదేవీతి సా సుతా
కాలక్రమంలో, ఎప్పుడూ పాపంలో నిశ్చయమై, మరణాన్ని పొందింది; ఆ తరువాత, నీ ఇంట్లో పుట్టి, దివ్యాదేవి అనే పేరుతో నీ కుమార్తెగా జన్మించింది.
సుందరీ రూపసంపన్నా పురా దృష్టేన నోదితా । నారద ఉవాచ-। ఇతి తస్య వచః శ్రుత్వా దివోదాసోఽతివిస్మితః । ఉవాచ రాజా మధురం జాతూకర్ణం మునిం వచః
ఆమె అందంగా, రూపసంపన్నురాలిగా పూర్వజన్మ జ్ఞాపకం లేకుండా ఉండింది. నారదుడు ఇలా చెప్పగా, దివోదాసుడు ఆశ్చర్యపోయి, రాజు మధురంగా జాతూకర్ణ మునికి ఇలా అన్నాడు.
దివోదాస ఉవాచ-। యదీదృశీ సా దురితప్రచారా సదా దురాచారరతా ప్రయాతా । కథం మమశ్రీపతిదైవతస్య మహాకులీనస్య సుతానురూపా
దివోదాసుడు అన్నాడు: ఆమె ఎప్పుడూ పాపకార్యాల్లో, చెడు ప్రవర్తనలో మునిగిపోయినవారైతే, నేను శ్రీపతి, మహాకులంలో పుట్టినవాడిని, దేవతలను ఆరాధించే వాడిని, అలాంటి నాకు ఆమె కుమార్తెగా ఎలా తగినదిగా మారింది?
సుదుర్ల్లభం రాజకులే విశాలే లేభే చ సా శ్రీమతిజన్మధన్యమ్ । పుణ్యేన కేనాపి మునే పవిత్రే చిత్రా విచిత్రేణ చ కర్మకర్త్రీ
ఆమె రాజవంశంలో అంత గొప్ప, అరుదైన జన్మను ఎలా పొందింది? మునివర్యా, ఆ అద్భుతమైన, విచిత్రమైన కార్యాలు చేసిన ఆమెకు ఏ పుణ్యఫలం వల్ల ఈ పవిత్రమైన ఫలితం దక్కింది?
నారద ఉవాచ-। ఇతి తస్య వచః శ్రుత్వా భూమిపస్య మునిస్తతః । కిఞ్చిద్విహస్య తు ప్రాజ్ఞో వచః సూనృతమబ్రవీత్
నారదుడు అన్నాడు: రాజు మాటలు విని, ఆ ముని కొంత నవ్వుతూ, నిజమైన మాటలు చెప్పాడు.
జాతూకర్ణ ఉవాచ-। చిత్రా విచిత్రసురతైరథ వంచయంతీ ప్రచ్ఛన్నకాముకవిటాన్ధనధీవిహీనాన్ । వేశ్యా బభూవ విషపానమితశ్చరిత్వా కాలేన నాగనగరే మహతి ప్రసిద్ధే
జాతూకర్ణుడు అన్నాడు: చిత్రా, విచిత్రమైన ప్రేమకళలతో, దాచిన ప్రియులు, ధనములేని, జ్ఞానం లేని వారిని మోసం చేస్తూ, వేశ్యగా మారింది. ఆ తరువాత, నాగనగరం అనే పెద్ద పట్టణంలో ప్రసిద్ధురాలైంది.
కోఽపి తత్ర సమాయాతః సాయం విప్రః సమార్దితః । అర్దమానో విశుద్ధాత్మా నగరే నాగసంజ్ఞకే
అక్కడ ఒక సాయంత్రం, బాధతో ఉన్న, పవిత్ర హృదయమున్న ఒక బ్రాహ్మణుడు నాగనగరం అనే పట్టణానికి వచ్చాడు.
అపశ్యన్నపరం స్థానం మూఢశ్చిత్రాగృహం యయౌ । తయా సంమోహితోఽత్యర్థం వేశ్యయా దృష్టియోగతః
ఇంకెక్కడికీ వెళ్ళలేక, అయోమయంగా, చిత్రా ఇంటికి వెళ్లాడు. అక్కడ ఆ వేశ్య తన చూపులతో అతన్ని బాగా ఆకర్షించింది.
పాదసంవాహనస్నానతాంబూలాసనభోజనైః । విలాసైస్తోషితః సోఽపి ఖేదహీనోఽభవత్తదా
పాదసేవ, స్నానం, తాంబూలం, ఆసనం, భోజనం, వినోదాలతో ఆమె అతన్ని సంతృప్తిపరిచింది. అప్పటికి అతనికి అలసట పోయింది.
తతో విచిత్రైః సురతోపచారైరదృష్టబుద్ధ్యైవ తయా స విప్రః । సంసేవితోఽయం రజనీమశేషామవాహయద్భావవిశేషలుబ్ధః
తర్వాత, వివిధ ప్రేమకళలతో, తెలియని మనసున్న ఆ బ్రాహ్మణుడిని ఆమె సేవించింది. ఆమె ప్రేమకు ఆకర్షితుడై, ఆ రాత్రంతా అతను అక్కడే గడిపాడు.
ప్రాతః ప్రయాణాభిముఖః కథంచిదువాచ చిత్రామనురక్తచిత్తః । సంతోషితః స్వైశ్చరితైః స్వకృత్యైర్వచస్తయాచైకధియా తదానీమ్
ఉదయం, ప్రయాణానికి సిద్ధమై, చిత్రాపై మనసు మక్కువతో, తన చర్యలతో సంతృప్తిగా, ఆమెను ఒకే మనసుతో ఇలా అడిగాడు.
బ్రాహ్మణ ఉవాచ-। కార్యః ప్రత్యుపకారస్తే తోషితేన మయా ప్రియే । స్వదృఢం చ నిజం దుఃఖం కథయామ్యవిశేషతః
బ్రాహ్మణుడు అన్నాడు: ప్రియమైనవాడా, నీవు నన్ను సంతోషపరిచినందుకు, నీకు ప్రతిఫలం ఇవ్వాలి. నా బాధను పూర్తిగా, నిస్సందేహంగా చెబుతాను.