గమనాగమనే నిత్యం కరోతి వనగోష్ఠయోః । గోచారణం వయస్యైశ్చ వినాఽసురవిఘాతనమ్
అటు అడవిలో, ఇటు గోపాలకుల ఊళ్లలో, హరి తన స్నేహితులతో కలిసి ఎప్పుడూ ఆవులను మేపుతూ తిరుగుతాడు, రాక్షసులను సంహరించడాన్ని తప్పించి.
కరకీయాభిమానిన్యస్తథా తస్య ప్రియా జనాః । ప్రచ్ఛన్నేనైవ భావేన రమయంతి నిజప్రియమ్
తమ చేతకాయపై గర్వించే వారు, అలాగే హరివారి ప్రియమైన వారు, తమ మనసులోని ప్రేమను గుప్తంగా ఉంచి, తమ ప్రియుడిని ఆనందింపజేస్తారు.
ఆత్మానం చింతయేత్తత్ర తాసాం మధ్యే మనోరమామ్ । రూపయౌవనసంపన్నాం కిశోరీం ప్రమదాకృతిమ్
అక్కడ, వారి మధ్య, మనసులో తాను సుందరమైన, యవ్వనంతో నిండిన, యువతి రూపంలో ఉన్నానని భావించాలి.
నానాశిల్పకలాభిజ్ఞాం కృష్ణభోగానురూపిణీమ్ । ప్రార్థితామపి కృష్ణేన తత్ర భోగపరాఙ్ముఖీమ్
వివిధ కళల్లో నైపుణ్యం కలిగి, కృష్ణుని ఆనందానికి అనుకూలంగా ఉండి, కృష్ణుడు కోరినా కూడా ఆ సుఖాలకు ఆసక్తి లేకుండా ఉండాలి.
రాధికానుచరీం తత్ర తత్సేవనపరాయణామ్ । కృష్ణాదప్యధికం ప్రేమ రాధికాయాం ప్రకుర్వతీమ్
అక్కడ రాధికకు అనుచరురాలిగా, ఆమె సేవలో నిమగ్నంగా ఉండాలి. కృష్ణునికంటే రాధికపై ఎక్కువ ప్రేమ చూపించాలి.
ప్రీత్యానుదివసం యత్నాత్తయోః సంగమకారిణీమ్ । తత్సేవనసుఖాహ్లాదభావేనాతిసునిర్వృతామ్
ప్రతి రోజూ ప్రేమతో ప్రయత్నించి, వారి కలయికకు సహాయపడుతూ, ఆమె సేవలో లభించే ఆనందంలో పరమ సంతృప్తితో ఉండాలి.
ఇత్యాత్మానం విచింత్యైవ తత్ర సేవాం సమాచరేత్ । బ్రాహ్మం ముహూర్త్తమారభ్య యావత్స్యాత్తు మహానిశా
ఈ విధంగా తనను తాను ఆలోచించి, అక్కడ బ్రాహ్మ ముహూర్తం మొదలు రాత్రి చాలా దాకా సేవ చేయాలి.
నారద ఉవాచ- హరేర్దైనందినీం లీలాం శ్రోతుమిచ్ఛామి తత్త్వతః । లీలామజానతా సేవ్యో మనసా తు కథం హరిః
నారదుడు ఇలా అడిగాడు — హరికి రోజూ జరిగే లీలలను నిజంగా వినాలనుకుంటున్నాను. ఆ లీలలు తెలియని వాడు మనసులో హరిని ఎలా సేవించగలడు?
శివ ఉవాచ- నాహం జానామి తాం లీలాం హరేర్నారదతత్త్వతః । వృందాదేవీమితో గచ్ఛ సా తే లీలాం ప్రవక్ష్యతి
శివుడు ఇలా అన్నాడు — నారదా! హరికి సంబంధించిన ఆ లీలలను నేను పూర్తిగా తెలియను. ఇక్కడి నుంచి వృందాదేవిని దగ్గరకు వెళ్లు, ఆమె నీకు ఆ లీలలను వివరంగా చెబుతుంది.
అవిదూర ఇతః స్థానాత్కేశీతీర్థసమీపతః । సఖీసంఘవృతా సాస్తే గోవిందపరిచారికా
ఈ చోటు దగ్గరే, కేశీ తీర్థం పక్కన, తన సఖులతో కలిసి గోవిందుని సేవ చేస్తూ ఆమె ఉంటుంది.
సూత ఉవాచ- ఇత్యుక్తస్తం పరిక్రమ్య హృష్టో నత్వా పునః పునః । వృందాశ్రమం జగామాథ నారదో మునిసత్తమః
సూతుడు ఇలా చెప్పాడు — ఇలా చెప్పిన తర్వాత, నారదుడు ఆనందంగా పలుమార్లు నమస్కరించి, వృందా ఆశ్రమానికి వెళ్లాడు.
వృందాపి నారదం దృష్ట్వా ప్రణమ్య చ పునఃపునః । ఉవాచ చ మునిశ్రేష్ఠ కథమత్రాగతిస్తవ
వృందా నారదుణ్ణి చూసి, మళ్లీ మళ్లీ నమస్కరించి, 'మహామునీ! ఇక్కడికి రావడానికి కారణం ఏమిటి?' అని అడిగింది.
నారద ఉవాచ- త్వత్తో వేదితుమిచ్ఛామి నైత్యకం చరితం హరేః । తదాదితో మమ బ్రూహి యది యోగ్యోఽస్మి శోభనే
నారదుడు ఇలా అన్నాడు — వృందా! నీ నుండి హరికి సంబంధించిన రోజువారీ కార్యాలను తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నాను. నేను యోగ్యుడినైతే, దయచేసి మొదటి నుంచి చెప్పు.
వృందోవాచ- రహస్యమపివక్ష్యామి కృష్ణభక్తోసి నారద । న ప్రకాశ్యం త్వయాప్యేతద్గుహ్యాద్గుహ్యతరం మహత్
వృందా ఇలా చెప్పింది — నారదా! నీవు కృష్ణభక్తుడవు కాబట్టి, రహస్యమైన విషయాన్ని కూడా నీకు చెబుతాను. కానీ ఇది చాలా గొప్ప రహస్యం, నీవు కూడా ఇతరులకు చెప్పకూడదు.
మధ్యే వృందావనే రమ్యే పంచాశత్కుంజమండితే । కల్పవృక్షనికుంజే తు దివ్యరత్నమయే గృహే
అందమైన వృందావన మధ్యలో, యాభై కుఞ్జాలతో అలంకరించబడిన చోట, కల్పవృక్షాల మధ్య ఉన్న దివ్య రత్నాల మేడలో—
నిద్రితౌ తిష్ఠతస్తల్పే నిబిడాలింగితౌ మిథః । మదాజ్ఞాకారిభిః పశ్చాత్పక్షిభిర్బోధితావపి
వారు ఇద్దరూ మంచంపై దగ్గరగా ఆలింగనం చేసుకుని నిద్రపోతుంటారు. తరువాత నా ఆజ్ఞతో పక్షులు జాగృతం చేసినా కూడా—
గాఢాలింగనజానందమాప్తౌ తద్భంగకాతరౌ । న మనః కురుతస్తల్పాత్సముత్థాతుం మనాగపి
దగ్గరగా ఆలింగనం వల్ల కలిగిన ఆనందంలో మునిగి, అది భంగం అవుతుందేమోనని భయంతో, వారు మంచం నుండి లేవాలని మనసు పెట్టరు.
తతశ్చ సారికాసంఘైః శుకాద్యైః పరితో ముహుః । బోధితౌ వివిధైర్వాక్యైః స్వతల్పాదుదతిష్ఠతామ్
ఆ తరువాత, చుట్టూ ఉన్న శారికలు, గిల్లలు色色 మాటలతో మళ్లీ మళ్లీ లేపగా, వారు తమ మంచం నుండి లేచి నిలబడతారు.
ఉపవిష్టౌ తతో దృష్ట్వా సఖ్యస్తల్పే ముదాన్వితౌ । ప్రవిశ్య సేవాం కుర్వంతి తత్కాలే హ్యుచితాం తయోః
వారు ఆనందంగా మంచంపై కూర్చున్నట్టు చూసి, సఖులు లోపలికి వచ్చి, ఆ సమయంలో వారికి తగిన విధంగా సేవ చేస్తారు.
పునశ్చ సారికావాక్యైస్తావుత్థాయ స్వతల్పతః । గచ్ఛతః స్వస్వభవనం భీత్యుత్కంఠాకులౌ తతః
తర్వాత మళ్లీ శారికల మాటలతో వారు మంచం నుండి లేచి, భయంతో, ఆత్రుతతో తాము తాము తమ ఇళ్లకు వెళ్తారు.
ప్రాతశ్చ బోధితో మాత్రా తల్పాదుత్థాయ సత్వరః । కృత్వా కృష్ణో దంతకాష్ఠం బలదేవసమన్వితః
ఉదయం, తల్లి లేపగా, కృష్ణుడు త్వరగా మంచం నుండి లేచి, బలరాముడితో కలిసి దంతకష్టాన్ని ఉపయోగించి పళ్ళు తోముకుంటాడు.
మాత్రానుమోదితో యాతి గోశాలాం సఖిభిర్వృతః । రాధాపి బోధితా విప్ర వయస్యాభిః స్వతల్పతః
తల్లి అనుమతితో, స్నేహితులతో కలిసి గోశాలకు వెళ్తాడు. బ్రాహ్మణా! రాధ కూడా తన సఖులు లేపగా, తన మంచం నుండి లేచి నిలబడుతుంది.
ఉత్థాయ దంతకాష్ఠాది కృత్వాభ్యంగం సమాచరేత్ । స్నానవేదీం తతో గత్వా స్నాపితా సా నిజాలిభిః
లేచి, పళ్ళు తోముకుని, అభ్యంగనం చేస్తుంది. ఆ తరువాత స్నాన స్థలానికి వెళ్లి, తన స్నేహితుల చేత స్నానం చేయించుకుంటుంది.
భూషాగృహే వ్రజేత్తత్ర వయస్యా భూషయంత్యపి । భూషణైర్వివిధైర్దివ్యైర్గంధమాల్యానులేపనైః
ఆమె అలంకార గదికి వెళ్లి, అక్కడ సఖులు వివిధ రకాల దివ్య అలంకారాలు, పరిమళభరితమైన పుష్పమాలలు, లేపనాలతో అలంకరిస్తారు.
తతః సఖీజనైస్తస్యాః శ్వశ్రూం సంప్రార్థ్య యత్నతః । కర్తుమాహూయతేస్వన్నం ససఖీ సా యశోదయా
ఆమె స్నేహితుల అభ్యర్థనతో, ఎంతో శ్రద్ధగా తన అత్తను పిలిచి, స్నేహితులతో పాటు యశోదతో కలిసి ఆహారం తయారు చేయమని ఆహ్వానించబడింది.
నారద ఉవాచ- కథమాహూయతే దేవి పాకార్థం తు యశోదయా । సతీషు పాకకర్త్రీషు రోహిణీప్రముఖాస్వపి
నారదుడు ఇలా అడిగాడు— దేవీ, రోహిణి మొదలైన మంచి వంటచేయగల సతీస్త్రియులు ఉన్నా, యశోద ఎందుకు వంట చేయమని ఆమెను పిలుస్తుంది?
వృందోవాచ- పూర్వం దుర్వాససా దత్తో వరస్తస్యై మహామునే । ఇతి కాత్యాయనీ వక్త్రాచ్ఛ్రుతమాసీన్మయా పురా
వృందా ఇలా చెప్పింది— మహర్షీ, పూర్వంలో దుర్వాసుడు ఆమెకు వరమిచ్చాడని, నేను కాట్యాయనీ మాటల ద్వారా ఒకసారి విన్నాను.
త్వయా యత్పచ్యతే దేవి తదన్నం మదనుగ్రహాత్ । మిష్టం స్యాదమృతస్పర్ద్ధి భోక్తురాయుష్కరం తథా
దేవీ, నీవు వండిన ఆహారం నా అనుగ్రహంతో అమృతంతో సమానంగా రుచిగా ఉండి, తినేవారికి దీర్ఘాయువు కలిగిస్తుంది.
ఇత్యాహ్వయతి తాం నిత్యం యశోదా పుత్రవత్సలా । ఆయుష్మాన్మే భవేత్పుత్రః స్వాదులోభాత్తథా సతీ
అందుకే తన కుమారుడు దీర్ఘాయువు పొందాలని, అలాగే రుచికరమైన వంటకాలు తినాలని ఆశతో, యశోదా ప్రతిరోజూ ఆమెను పిలుస్తూ ఉంటుంది.
శ్రుత్వానుమోదితా హృష్టా సాపి నందాలయం వ్రజేత్ । ససఖీప్రకరా తత్ర గత్వా పాకం కరోతి చ
అది విని, ఆమె ఆనందంగా అంగీకరించి, స్నేహితుల సమూహంతో నందుని ఇంటికి వెళ్లి, అక్కడ వంట చేస్తుంది.