తతోఽతిభక్త్యా సస్నేహం వైష్ణవాన్భోజయేద్బుధః । శ్రీగురుం పూజయేచ్చాపి వస్త్రాలంకరణాదిభిః
తరువాత, అత్యంత భక్తితో, ప్రేమతో వైష్ణవులను భోజనం పెట్టాలి. గురువును వస్త్రాలు, అలంకారాలు మొదలైన వాటితో పూజించాలి.
సర్వస్వం గురవే దద్యాత్తదర్ద్ధం వా మహామునే । స్వదేహమపి నిక్షిప్య గురౌ స్థేయమకించనైః
ఓ మహామునీ, తన సర్వస్వాన్ని లేదా కనీసం అర్ధాన్ని గురువుకు ఇవ్వాలి. తన శరీరాన్నీ గురువుకు అర్పించి, ఏదీ తనదిగా లేకుండా ఉండాలి.
య ఏతైః పంచభిర్విద్వాన్సంస్కారైః సంస్కృతో భవేత్ । దాస్యభాగీ స కృష్ణస్య నాన్యథా కల్పకోటిభిః
ఈ ఐదు సంస్కారాలతో విద్యావంతుడైన గురువు ద్వారా శిష్యుడు అభిషేకించబడితే, అతడు మాత్రమే కృష్ణుని సేవకు అర్హుడు; లేదంటే కోట్ల యుగాలు గడిచినా సాధ్యం కాదు.
అంకనం చోర్ద్ధ్వపుండ్రశ్చ మంత్రో నామవిధారణమ్ । పంచమో యాగ ఇత్యుక్తాః సంస్కారాః పూర్వసూరిభిః
శంఖచక్రాది గుర్తులు, లంబపుండ్రము, మంత్రం, దాస అనే పదం కలిగిన పేరు, యాగం — ఇవే పురాతన ఋషులు చెప్పిన ఐదు సంస్కారాలు.
అంకనం శంఖచక్రాద్యైః సచ్ఛిద్రం పుండ్రముచ్యతే । దాసశబ్దయుతం నామమంత్రో యుగలసంజ్ఞకః
శంఖం, చక్రం గుర్తులు వేయడాన్ని అంకనం అంటారు; చీలికతో ఉన్న లంబపుండ్రమే పవిత్ర గుర్తు. 'దాస' అనే పదం కలిగిన పేరును ధరించాలి. మంత్రాన్ని జతమంత్రాలు అంటారు.
గురువైష్ణవయోః పూజా యాగ ఇత్యభిధీయతే । ఏతే పరమసంస్కారా మయా తే పరికీర్తితాః
గురు, వైష్ణవుల పూజనే యాగం అంటారు. ఇవే నేను నీకు వివరించిన పరమ సంస్కారాలు.
అథ తుభ్యం ప్రపన్నానాం ధర్మాన్వక్ష్యామి నారద । యానాస్థాయ గమిష్యంతి హరిధామ నరాః కలౌ
ఇప్పుడు నారదా, శరణాగతుల ధర్మాలను చెబుతాను. వాటిని అనుసరించి కలియుగంలో మనుషులు హరిధామాన్ని చేరతారు.
ఇత్థం గురోర్లబ్ధమంత్రో గురుభక్తిపరాయణః । సేవమానో గురుం నిత్యం తత్కృపాం భావయేత్సుధీః
గురువు దగ్గర మంత్రాన్ని పొంది, గురుభక్తితో నిత్యం గురువుని సేవిస్తూ, అతని కృపను మనసులో భావించాలి.
సతాం ధర్మాం స్తతః శిక్షేత్ప్రపన్నానాం విశేషతః । స్వేష్టదేవధియా నిత్యం వైష్ణవాన్పరితోషయేత్
తరువాత, సద్గుణుల ధర్మాలను, ముఖ్యంగా శరణాగతుల విధులను నేర్చుకోవాలి. తన ఇష్టదేవుని భక్తితో ఎల్లప్పుడూ వైష్ణవులను సంతోషపెట్టాలి.
తాడనం భర్త్సనం కామిభోగ్యత్వేన యథా స్త్రియః । గృహ్ణంతి వైష్ణవానాం చ తత్తద్గ్రాహ్యం తథా బుధైః
కామంతో ఉన్నవారు స్త్రీలను తిడితే, కొట్టినా, అనుభవ వస్తువుల్లా చూసినా వారు అంగీకరించడంలా, వైష్ణవుల నుంచి వచ్చే దేనినైనా మేధావులు అంగీకరించాలి.
ఐహిక్యాముష్మికీ చింతా నైవ కార్యా కదాచన । ఐహికం తు సదా భావ్యం పూర్వాచరితకర్మణా
ఈ లోకం, పరలోకం గురించి ఎప్పుడూ ఆలోచించకూడదు. కానీ, ఈ లోకంలో పూర్వజన్మలో చేసిన కర్మను అనుసరించి నడవాలి.
ఆముష్మికం తథా కృష్ణః స్వయమేవ కరిష్యతి । అతో హి తత్కృతే త్యాజ్యః ప్రయత్నః సర్వథా నరైః
పరలోక విషయాన్ని కృష్ణుడు తానే చూసుకుంటాడు. అందువల్ల దాని కోసం మనుషులు ఎలాంటి ప్రయత్నమూ చేయకూడదు.
సర్వోపాయపరిత్యాగః కృష్ణీయాత్మతయార్చనమ్ । సుచిరం ప్రోషితే కాంతే యథా పతిపరాయణా
అన్ని మార్గాలను విడిచిపెట్టి, తాను కృష్ణునివాడనని భావించి పూజించాలి. ఎంతకాలమైనా ప్రియుడి కోసం ఎదురుచూసే భార్య తన భర్తను ఎలా పూజించాలో అలా.
ప్రియానురాగిణీ దీనా తస్యసంగైకకాంక్షిణీ । తద్గుణాన్భావయేన్నిత్యం గాయత్యపి శృణోతి చ
ఆమె ప్రియుడిని ఎంతో ప్రేమించి, అతని సాంగత్యమే కోరుకుంటూ, అతని గుణాలను ఎల్లప్పుడూ మనసులో ఉంచి, పాడుతూ, వినుతూ ఆనందిస్తుంది.
శ్రీకృష్ణగుణలీలాది స్మరణాది తథాచరేత్ । న పునః సాధనత్వేన కార్యం తత్తు కదాచన
శ్రీకృష్ణుని గుణాలు, లీలలు మొదలైనవాటిని స్మరించడాన్ని, contemplation చేయడాన్ని తప్పక చేయాలి. కానీ ఇవన్నీ ఏదైనా ఫలితాన్ని పొందేందుకు సాధనంగా చేయకూడదు.
చిరం ప్రోష్యాగతం కాంతం ప్రాప్య కాంతధియా యథా । చుంబంతీ వా శ్లిష్యంతీవ నేత్రాంతే న పిబంత్యపి
ఎంతో కాలం విడిపోయి ఉన్న ప్రియుడిని తిరిగి కలిసిన ప్రియురాలు, ఎంతగా ముద్దు పెట్టినా, ఆలింగనం చేసినా, తన కళ్లతో పూర్తిగా అతడిని ఆస్వాదించలేకపోతుంది.
బ్రహ్మానందగతేవాశు సేవతే పరయా ముదా । శ్రీమదర్చావతారేణ తథా పరిచరేద్ధరిమ్
బ్రహ్మానందాన్ని పొందినవాడు పరమానందంతో త్వరగా సేవ చేస్తాడు. అలాగే, శ్రీమంతుడైన ఆర్చావతార రూపంలో హరిని సేవించాలి.
అనన్యశరణో నిత్యం తథైవానన్యసాధనః । అనన్యసాధనార్థత్వాత్స్యాదనన్య ప్రయోజనః
ఇతడు ఎప్పుడూ మరెవరినీ ఆశ్రయించకుండా, మరే ఇతర సాధనాన్ని ఆశ్రయించకుండా ఉండాలి. ఎందుకంటే, ఇతర సాధనాల అవసరం లేకుండా ఉండడమే లక్ష్యం.
నాన్యం చ పూజయేద్దేవం న నమేత్తం స్మరేన్న చ । న చ పశ్యేన్న గాయేచ్చ న చ నిందేత్కదాచన
ఇతడు మరే ఇతర దేవతను పూజించకూడదు, నమస్కరించకూడదు, స్మరించకూడదు, చూడకూడదు, పాడకూడదు, ఎప్పుడూ నిందించకూడదు.
నాన్యోచ్ఛిష్టం చ భుంజీత నాన్యశేషం చ ధారయేత్ । అవైష్ణవానాం సంభాషా వందనాది వివర్జయేత్
ఇతడు ఇతరుల చేత తినబడిన ఆహారం తినకూడదు, వారి మిగిలినదాన్ని స్వీకరించకూడదు. వైష్ణవేతరులతో సంభాషణ, వందనం మొదలైనవి నివారించాలి.
ఈశవైష్ణవయోర్నిందాం శృణుయాన్న కదాచన । కర్ణౌ పిధాయ గంతవ్యం శక్తౌ దండం సమాచరేత్
ఇశ్వరుని లేదా వైష్ణవులను ఎవరైనా నిందించినప్పుడు వినకూడదు. వినిపిస్తే చెవులు మూసుకుని అక్కడి నుంచి వెళ్లిపోవాలి, లేకపోతే శిక్ష విధించాలి.
ఆశ్రిత్య చాతకీం వృత్తిం దేహపాతావధి ద్విజ । ద్వయస్యార్థం భావయిత్వా స్థేయమిత్యేవ మే మతిః
ఓ ద్విజా, చాతకపక్షి వృత్తిని అనుసరించి, శరీరం ఉన్నంతకాలం, ఈ రెండింటి ఉద్దేశాన్ని మనసులో ఉంచి ఉండాలి — ఇదే నా అభిప్రాయం.
సరః సముద్ర నద్యాదీన్విహాయ చాతకో యథా । తృషితో మ్రియతే వాపి యాచతే వా పయోధరమ్
చాతకపక్షి సరస్సులు, సముద్రాలు, నదులను వదిలేసి, దాహంగా ఉన్నప్పుడు వానమేఘాన్ని అడుగుతుంది, లేకపోతే దాహంతో చనిపోతుంది.
ఏవమేవ ప్రయత్నేన సాధనాని విచింతయేత్ । స్వేష్టదేవఃసదాయాచ్యోగతిస్త్వంమేభవేరితి
అలాగే, మనం కూడా శ్రద్ధతో సాధనలను ఆలోచించాలి. 'నా ఇష్టదేవుడు ఒక్కరే నాకు ఆశ్రయం, నాకు వేరే మార్గం లేదు' అని ఎప్పుడూ భావించాలి.
స్వేష్టదేవ తదీయానాం గురోరపి విశేషతః । ఆనుకూల్యే సదా స్థేయం ప్రాతికూల్యం వివర్జయేత్
తన ఇష్టదేవుడు, ఆయన భక్తులు, ముఖ్యంగా గురువు పట్ల ఎప్పుడూ అనుకూలంగా ఉండాలి. ప్రతికూలమైనదాన్ని దూరంగా పెట్టాలి.
సకృత్ప్రపన్నో వక్ష్యామి కల్యాణగుణతాం తయోః । విచింత్య విశ్వసేదేతౌ మామిమావుద్ధరిష్యతః
ఒక్కసారి శరణాగతి చేసినవాడికి కలిగే మంగళకరమైన గుణాలను నేను చెప్పబోతున్నాను. వీటిని ఆలోచించి, ఈ ఇద్దరూ నన్ను తప్పక రక్షిస్తారని ధైర్యంగా నమ్మాలి.
సంసారసాగరాన్నాథ మిత్ర పుత్ర గృహా కులాత్ । గోప్తారౌ మే యువామేవ ప్రపన్నభయభంజనౌ
ప్రభూ, సంసారసముద్రం నుంచి, స్నేహితులు, కుమారులు, ఇల్లు, కుటుంబం నుంచి నన్ను కాపాడేవారు మీరు ఇద్దరే. శరణాగతుడి భయాన్ని తొలగించేవారు కూడా మీరు.
యోహం మమాస్తి యత్కించిదిహ లోకే పరత్ర చ । తత్సర్వం భవతోరద్య చరణేషు సమర్చితమ్
ఈ లోకంలో, పరలోకంలో, నేను ఎవరో, నాకు ఏమి ఉందో, ఇవన్నీ నేడు మీ ఇద్దరి పాదాల వద్ద సమర్పించాను.
అహమస్మ్యపరాధానామాలయస్త్యక్త సాధనః । అగతిశ్చ తతో నాథౌ భవంతావేవ మే గతిః
నేను అపరాధాల నిలయం, అన్ని సాధనాలను వదిలేశాను, నాకు ఆశ్రయం లేదు. అందువల్ల ప్రభువులైన మీరు ఇద్దరే నాకు గతి.
తవాస్మి రాధికాకాంత కర్మణా మనసా గిరా । కృష్ణకాంతే తవైవాస్మి యువామేవ గతిర్మమ
రాధికాకాంతా, నేను మీవాడిని — కార్యంలో, మనసులో, మాటలో. కృష్ణకాంతా, నేను మీవాడినే, మీరు ఇద్దరే నా లక్ష్యం.