శాంతో విమత్సరః కృష్ణే భక్తోఽనన్యప్రయోజనః । అనన్యసాధనః శ్రీమాన్కామలోభవివర్జితః
శాంతుడై, అసూయ లేని వాడు, కృష్ణుని పట్ల ఏ ఇతర ఉద్దేశ్యం లేకుండా భక్తి కలవాడు, ఇతర మార్గాలపై ఆధారపడని వాడు, ధన్యుడు, కోరికలు, లోభం లేని వాడు.
శ్రీకృష్ణరసతత్త్వజ్ఞః కృష్ణమంత్రవిదాం వరః । కృష్ణమంత్రాశ్రయో నిత్యం మంత్రభక్తః సదా శుచిః
కృష్ణుని రసతత్వాన్ని తెలిసినవాడు, కృష్ణ మంత్రాన్ని బాగా తెలిసినవాడు, ఎప్పుడూ కృష్ణ మంత్రాన్ని ఆశ్రయించే వాడు, మంత్రభక్తుడై, ఎల్లప్పుడూ పవిత్రుడైనవాడు.
సద్ధర్మశాసకోనిత్యం సదాచారనియోజకః । సంప్రదాయీ కృపాపూర్ణో విరాగీ గురురుచ్యతే
సద్ధర్మాన్ని ఎప్పుడూ బోధించే వాడు, మంచి ఆచరణకు ప్రోత్సహించే వాడు, సంప్రదాయాన్ని పాటించే వాడు, కరుణతో నిండినవాడు, విరక్తుడైన వాడే గురువు అని అంటారు.
ఏవమాదిగుణః ప్రాయః శుశ్రూషుర్గురుపాదయోః । గురౌ నితాంతభక్తశ్చ ముముక్షుః శిష్య ఉచ్యతే
ఇలాంటి గుణాలు ఎక్కువగా ఉన్నవాడు గురుపాదాలకు సేవ చేయడమే శ్రద్ధగా చేస్తాడు. గురువుకు ఎల్లప్పుడూ భక్తుడై, మోక్షాన్ని కోరేవాడే శిష్యుడు.
యత్సాక్షాత్సేవనం తస్య ప్రేమ్ణా భాగవతో భవేత్ । స మోక్షః ప్రోచ్యతే ప్రాజ్ఞైర్వేదవేదాంగవేదిభిః
ఆయనకు ప్రత్యక్షంగా ప్రేమతో సేవ చేయడమే భక్తుని మార్గం. ఇదే ముక్తి అని వేదాలు, వాటి ఉపాంగాలు తెలిసిన పండితులు చెబుతారు.
ఆశ్రిత్య స్వగురోః పాదౌ నిజవృత్తం నివేదయేత్ । స సందేహానపాకృత్య బోధయిత్వా పునః పునః
తన గురువు పాదాలను ఆశ్రయించి, తన ప్రవర్తనను వివరించాలి. గురువు అన్ని సందేహాలు తొలగించి, పునఃపునః బోధిస్తాడు.
స్వపాదప్రణతం శాంతం శుశ్రూషుం నిజపాదయోః । అతిహృష్టమనాః శిష్యం మనుమధ్యాపయేత్పరమ్
తన గురువు పాదాలకు నమస్కరించి, ప్రశాంతంగా, సేవ చేయాలనే తపనతో ఉన్న శిష్యుడిని, గురువు ఎంతో ఆనందంతో బోధించాలి.
చందనేన మృదా వాపి విలిఖేద్బాహుమూలయోః । వామదక్షిణయోర్విప్ర శంఖచక్రే యథాక్రమమ్
బ్రాహ్మణా, శిష్యుని రెండు భుజాల మూలాల్లో, ఎడమవైపు శంఖాన్ని, కుడివైపు చక్రాన్ని, చందనం లేదా మట్టి పూతతో వరుసగా గీయాలి.
ఊర్ద్ధ్వపుండ్రం తతః కుర్యాద్భాలాదిషు విధానతః । తతోమంత్రద్వయం తస్య దక్షకర్ణే వినిర్దిశేత్
ఆ తరువాత, భాలం మొదలైన చోట్ల పైకి లంబంగా పుండ్రము వేయాలి. తరువాత, రెండు మంత్రాలను శిష్యుని కుడి చెవిలో చెప్పాలి.
మంత్రార్థం చ వదేత్తస్మై యథావదనుపూర్వశః । దాసశబ్దయుతం నామ ధార్యం తస్య ప్రయత్నతః
మంత్రార్థాన్ని సరిగా, క్రమంగా వివరించాలి. శిష్యుడు 'దాస' అనే పదం కలిగిన పేరును జాగ్రత్తగా ధరించాలి.
తతోఽతిభక్త్యా సస్నేహం వైష్ణవాన్భోజయేద్బుధః । శ్రీగురుం పూజయేచ్చాపి వస్త్రాలంకరణాదిభిః
తరువాత, అత్యంత భక్తితో, ప్రేమతో వైష్ణవులను భోజనం పెట్టాలి. గురువును వస్త్రాలు, అలంకారాలు మొదలైన వాటితో పూజించాలి.
సర్వస్వం గురవే దద్యాత్తదర్ద్ధం వా మహామునే । స్వదేహమపి నిక్షిప్య గురౌ స్థేయమకించనైః
ఓ మహామునీ, తన సర్వస్వాన్ని లేదా కనీసం అర్ధాన్ని గురువుకు ఇవ్వాలి. తన శరీరాన్నీ గురువుకు అర్పించి, ఏదీ తనదిగా లేకుండా ఉండాలి.
య ఏతైః పంచభిర్విద్వాన్సంస్కారైః సంస్కృతో భవేత్ । దాస్యభాగీ స కృష్ణస్య నాన్యథా కల్పకోటిభిః
ఈ ఐదు సంస్కారాలతో విద్యావంతుడైన గురువు ద్వారా శిష్యుడు అభిషేకించబడితే, అతడు మాత్రమే కృష్ణుని సేవకు అర్హుడు; లేదంటే కోట్ల యుగాలు గడిచినా సాధ్యం కాదు.
అంకనం చోర్ద్ధ్వపుండ్రశ్చ మంత్రో నామవిధారణమ్ । పంచమో యాగ ఇత్యుక్తాః సంస్కారాః పూర్వసూరిభిః
శంఖచక్రాది గుర్తులు, లంబపుండ్రము, మంత్రం, దాస అనే పదం కలిగిన పేరు, యాగం — ఇవే పురాతన ఋషులు చెప్పిన ఐదు సంస్కారాలు.
అంకనం శంఖచక్రాద్యైః సచ్ఛిద్రం పుండ్రముచ్యతే । దాసశబ్దయుతం నామమంత్రో యుగలసంజ్ఞకః
శంఖం, చక్రం గుర్తులు వేయడాన్ని అంకనం అంటారు; చీలికతో ఉన్న లంబపుండ్రమే పవిత్ర గుర్తు. 'దాస' అనే పదం కలిగిన పేరును ధరించాలి. మంత్రాన్ని జతమంత్రాలు అంటారు.
గురువైష్ణవయోః పూజా యాగ ఇత్యభిధీయతే । ఏతే పరమసంస్కారా మయా తే పరికీర్తితాః
గురు, వైష్ణవుల పూజనే యాగం అంటారు. ఇవే నేను నీకు వివరించిన పరమ సంస్కారాలు.
అథ తుభ్యం ప్రపన్నానాం ధర్మాన్వక్ష్యామి నారద । యానాస్థాయ గమిష్యంతి హరిధామ నరాః కలౌ
ఇప్పుడు నారదా, శరణాగతుల ధర్మాలను చెబుతాను. వాటిని అనుసరించి కలియుగంలో మనుషులు హరిధామాన్ని చేరతారు.
ఇత్థం గురోర్లబ్ధమంత్రో గురుభక్తిపరాయణః । సేవమానో గురుం నిత్యం తత్కృపాం భావయేత్సుధీః
గురువు దగ్గర మంత్రాన్ని పొంది, గురుభక్తితో నిత్యం గురువుని సేవిస్తూ, అతని కృపను మనసులో భావించాలి.
సతాం ధర్మాం స్తతః శిక్షేత్ప్రపన్నానాం విశేషతః । స్వేష్టదేవధియా నిత్యం వైష్ణవాన్పరితోషయేత్
తరువాత, సద్గుణుల ధర్మాలను, ముఖ్యంగా శరణాగతుల విధులను నేర్చుకోవాలి. తన ఇష్టదేవుని భక్తితో ఎల్లప్పుడూ వైష్ణవులను సంతోషపెట్టాలి.
తాడనం భర్త్సనం కామిభోగ్యత్వేన యథా స్త్రియః । గృహ్ణంతి వైష్ణవానాం చ తత్తద్గ్రాహ్యం తథా బుధైః
కామంతో ఉన్నవారు స్త్రీలను తిడితే, కొట్టినా, అనుభవ వస్తువుల్లా చూసినా వారు అంగీకరించడంలా, వైష్ణవుల నుంచి వచ్చే దేనినైనా మేధావులు అంగీకరించాలి.
ఐహిక్యాముష్మికీ చింతా నైవ కార్యా కదాచన । ఐహికం తు సదా భావ్యం పూర్వాచరితకర్మణా
ఈ లోకం, పరలోకం గురించి ఎప్పుడూ ఆలోచించకూడదు. కానీ, ఈ లోకంలో పూర్వజన్మలో చేసిన కర్మను అనుసరించి నడవాలి.
ఆముష్మికం తథా కృష్ణః స్వయమేవ కరిష్యతి । అతో హి తత్కృతే త్యాజ్యః ప్రయత్నః సర్వథా నరైః
పరలోక విషయాన్ని కృష్ణుడు తానే చూసుకుంటాడు. అందువల్ల దాని కోసం మనుషులు ఎలాంటి ప్రయత్నమూ చేయకూడదు.
సర్వోపాయపరిత్యాగః కృష్ణీయాత్మతయార్చనమ్ । సుచిరం ప్రోషితే కాంతే యథా పతిపరాయణా
అన్ని మార్గాలను విడిచిపెట్టి, తాను కృష్ణునివాడనని భావించి పూజించాలి. ఎంతకాలమైనా ప్రియుడి కోసం ఎదురుచూసే భార్య తన భర్తను ఎలా పూజించాలో అలా.
ప్రియానురాగిణీ దీనా తస్యసంగైకకాంక్షిణీ । తద్గుణాన్భావయేన్నిత్యం గాయత్యపి శృణోతి చ
ఆమె ప్రియుడిని ఎంతో ప్రేమించి, అతని సాంగత్యమే కోరుకుంటూ, అతని గుణాలను ఎల్లప్పుడూ మనసులో ఉంచి, పాడుతూ, వినుతూ ఆనందిస్తుంది.
శ్రీకృష్ణగుణలీలాది స్మరణాది తథాచరేత్ । న పునః సాధనత్వేన కార్యం తత్తు కదాచన
శ్రీకృష్ణుని గుణాలు, లీలలు మొదలైనవాటిని స్మరించడాన్ని, contemplation చేయడాన్ని తప్పక చేయాలి. కానీ ఇవన్నీ ఏదైనా ఫలితాన్ని పొందేందుకు సాధనంగా చేయకూడదు.
చిరం ప్రోష్యాగతం కాంతం ప్రాప్య కాంతధియా యథా । చుంబంతీ వా శ్లిష్యంతీవ నేత్రాంతే న పిబంత్యపి
ఎంతో కాలం విడిపోయి ఉన్న ప్రియుడిని తిరిగి కలిసిన ప్రియురాలు, ఎంతగా ముద్దు పెట్టినా, ఆలింగనం చేసినా, తన కళ్లతో పూర్తిగా అతడిని ఆస్వాదించలేకపోతుంది.
బ్రహ్మానందగతేవాశు సేవతే పరయా ముదా । శ్రీమదర్చావతారేణ తథా పరిచరేద్ధరిమ్
బ్రహ్మానందాన్ని పొందినవాడు పరమానందంతో త్వరగా సేవ చేస్తాడు. అలాగే, శ్రీమంతుడైన ఆర్చావతార రూపంలో హరిని సేవించాలి.
అనన్యశరణో నిత్యం తథైవానన్యసాధనః । అనన్యసాధనార్థత్వాత్స్యాదనన్య ప్రయోజనః
ఇతడు ఎప్పుడూ మరెవరినీ ఆశ్రయించకుండా, మరే ఇతర సాధనాన్ని ఆశ్రయించకుండా ఉండాలి. ఎందుకంటే, ఇతర సాధనాల అవసరం లేకుండా ఉండడమే లక్ష్యం.
నాన్యం చ పూజయేద్దేవం న నమేత్తం స్మరేన్న చ । న చ పశ్యేన్న గాయేచ్చ న చ నిందేత్కదాచన
ఇతడు మరే ఇతర దేవతను పూజించకూడదు, నమస్కరించకూడదు, స్మరించకూడదు, చూడకూడదు, పాడకూడదు, ఎప్పుడూ నిందించకూడదు.
నాన్యోచ్ఛిష్టం చ భుంజీత నాన్యశేషం చ ధారయేత్ । అవైష్ణవానాం సంభాషా వందనాది వివర్జయేత్
ఇతడు ఇతరుల చేత తినబడిన ఆహారం తినకూడదు, వారి మిగిలినదాన్ని స్వీకరించకూడదు. వైష్ణవేతరులతో సంభాషణ, వందనం మొదలైనవి నివారించాలి.