జానకీ దేవరం యాంతం వీక్ష్య విస్మితలోచనా । హసత్యయం మహాభాగో లక్ష్మణో దేవరో మమ
జానకి తన మరిది వెళ్ళిపోతున్నదాన్ని ఆశ్చర్యభరితమైన కళ్లతో చూసింది: "నా మరిది లక్ష్మణుడు ఎంత గొప్పవాడు, ఆయన నవ్వుతున్నాడు" అని అనుకుంది.
కథం మాం ప్రాణతః ప్రేష్ఠాం విపాపాం రాఘవోఽత్యజత్ । ఇతి సంచింతయంతీ సా తమైక్షదనిమేషణా
నేను ఇంకా బతికుండగానే, నన్ను ఎంతో ప్రేమించే, పాపరహితమైన భార్యను రాఘవుడు ఎలా వదిలేశాడు? అని ఆలోచిస్తూ, ఆమె అతన్ని కన్నెత్తిపారవేయకుండా చూశింది.
జాహ్నవీం సర్వథోత్తీర్ణాం జ్ఞాత్వా సత్యం స్వహాపనమ్ । పతితా ప్రాణసందేహం ప్రాప్తా మూర్చ్ఛాం గతా తదా
తాను జాహ్నవిని పూర్తిగా దాటి, తన సమర్పణ నిజమైనదని తెలుసుకుని, ఆమె పడిపోయింది; ప్రాణాలు ప్రమాదంలో పడి, మూర్చలోకి వెళ్లింది.
తదా హంసాః స్వపక్షాభ్యాం జలమానీయ సర్వతః । సిషిచుర్మధురో వాయుర్వవౌ పుష్పసుగంధిమాన్
ఆ సమయంలో హంసలు తమ రెక్కలతో అన్ని వైపులా నీరు తెచ్చి చల్లాయి; పుష్పాల సువాసనతో మధురమైన గాలి వీచింది.
కరిణః పుష్కరైః స్వీయైర్జలపూర్ణైః సమంతతః । వ్యాప్తం శరీరం రజసా క్షాలయంత ఇవాగతాః
ఏనుగులు తమ తామర పువ్వుల్లో నీరు నింపుకుని వచ్చి, ఆమె శరీరాన్ని దుమ్ముతో కప్పాయి, దాన్ని కడుగుతున్నట్లుగా కనిపించాయి.
మృగాస్తదంతికం ప్రాప్య సంతస్థుర్విస్మితేక్షణాః । నగాః పుష్పయుతా ఆసంస్తత్కాలం మధునా వినా
మృగాలు అక్కడికి వచ్చి, ఆశ్చర్యంతో చూస్తూ నిలిచిపోయాయి; ఆ సమయంలో చెట్లు పువ్వులతో అలంకరించబడి ఉండగా, వాటిలో తేనె మాత్రం లేదు.
ఏతస్మిన్సమయే వృత్తే సంజ్ఞాం ప్రాప్య తదా సతీ । విలలాప సుదుఃఖార్తా రామరామేతి జల్పతీ
ఈ సంఘటనలన్నీ జరిగినప్పుడు, ఆ సతీ మళ్ళీ జ్ఞానం పొందింది; తీవ్రమైన దుఃఖంతో 'రామా, రామా' అని పలుకుతూ విలపించింది.
హా నాథ దీనబంధో హే కరుణామయసంనిధే । అపరాధాదృతే మాం త్వం కథం త్యజసి వై వనే
"హాయ్ నాథా, దయచేసే వాడా, దయామయుడా, తప్పు లేకుండా నన్ను అడవిలో వదిలేయడానికి నీవు ఎలా సిద్ధపడ్డావు?" అని విలపించింది.
ఇత్యేవమాదిభాషంతీ విలపంతీ ముహుర్ముహుః । ఇతస్తతః ప్రపశ్యంతీ సంమూర్చ్ఛంతీ పునఃపునః
ఇలా పలుకుతూ, మళ్లీ మళ్లీ విలపిస్తూ, ఇక్కడ అక్కడ చూస్తూ, ఆమె పునఃపునః మూర్చపోయింది.
తదా స్వశిష్యైర్భగవాన్వాల్మీకిః సంగతో వనమ్ । శుశ్రావ రుదితం తత్ర కరుణాస్వరభాషితమ్
ఆ సమయంలో వాల్మీకి మహర్షి తన శిష్యులతో కలిసి అడవిలోకి వచ్చాడు; అక్కడ ఆమె దయతో కూడిన స్వరంతో ఏడుస్తూ మాట్లాడడాన్ని విన్నాడు.
శిష్యాన్ప్రతి జగాదాథ పశ్యంతు వనమధ్యతః । కో రోదితి మహాఘోరే విపినే దుఃఖితస్వరః
ఆపుడు ఆయన శిష్యులతో ఇలా అన్నాడు: "అడవిలో లోపల చూడండి; ఈ భయంకరమైన అడవిలో ఎవరు దుఃఖభరిత స్వరంతో ఏడుస్తున్నారు?"
తే ప్రయుక్తాశ్చ మునినా సంజగ్ముర్యత్ర జానకీ । రామరామేతి భాషంతీ బాష్పపూరపరిప్లుతా
మహర్షి ఆజ్ఞతో వారు అక్కడికి వెళ్లారు, అక్కడ జానకి కన్నీళ్లతో 'రామా, రామా' అని పలుకుతూ ఉండింది.
తాం దృష్ట్వా స్త్రియమౌత్సుక్యాద్వాల్మీకిం ప్రత్యగుర్మునిమ్ । శ్రుత్వా తదీరితం వాక్యం జగామాసౌ తతో మునిః
ఆమెను చూసి, ఆసక్తితో వాల్మీకి వద్దకు ఆ ముని వెళ్లాడు. వాల్మీకి చెప్పిన మాటలు విని, ఆ ముని అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయాడు.
దృష్ట్వా తం తపసాం రాశిం జానకీ పతిదేవతా । నమోస్తు మునయే వేదమూర్తయే వ్రతవార్ధయే
ఆ తపస్సు సముదాయాన్ని చూసి, భర్తకు అంకితమైన సీతా దేవి, 'వేద స్వరూపుడైన మునివరకు నమస్కారం. వ్రతంలో సిద్ధిచెందినవారికి వందనం' అని ప్రణామం చేసింది.
ఇత్యుక్తవంతీం తాం సీతామాశీర్భిరభ్యనందయత్ । భర్త్రా సహ చిరంజీవ పుత్రౌ ప్రాప్నుహి శోభనౌ
ఇలా చెప్పిన సీతకు, ఆ ముని ఆశీర్వచనాలు పలికాడు: 'నీ భర్తతో కలిసి దీర్ఘకాలం సుఖంగా జీవించు. ఇద్దరు గొప్ప కుమారులను పొందు.'
కాసి త్వం కిం వనే ఘోరే సంగతాసి కిమీదృశీ । సర్వం మే శంస జానీయాం తవ దుఃఖస్య కారణమ్
'నీవెవరు? ఈ భయంకరమైన అడవిలో ఎందుకు వచ్చావు? నీకు ఏమైంది? నీ బాధకు కారణం ఏమిటో నాకు అన్నీ చెప్పు,' అని అడిగాడు.
సా తదా ప్రత్యువాచేమం రామస్య మహిలా మునిమ్ । నిఃశ్వసంతీ కరుణయా గిరాసంజాతవేపథుః
అప్పుడు ఆ రామపత్నిగా ఉన్న సీత, దుఃఖంతో ఊపిరిపీల్చుతూ, వాక్యంలో కరుణతో, ఒళ్లు వణికిస్తూ ఆ మునికి సమాధానం చెప్పింది.
శృణు మే వాక్యమర్థోక్తం సర్వదుఃఖస్య కారణమ్ । జానీహి మాం భూమిపతే రఘునాథస్య సేవకీమ్
'నా మాటలు విను. ఇవి నిజాన్ని, నా బాధలకు కారణాన్ని చెబుతున్నాయి. భూమిపతీ! నన్ను రఘునాథుని సేవకురాలిగా తెలుసుకో.'
అపరాధం వినా త్యక్తా న జానే తత్ర కారణమ్ । లక్ష్మణో మాం విముచ్యాత్ర గతవాన్రాఘవాజ్ఞయా
'ఏ తప్పు చేయకుండానే నన్ను వదిలేశారు. దానికి కారణం నాకు తెలియదు. లక్ష్మణుడు నన్ను ఇక్కడ విడిచిపెట్టి, రాఘవుని ఆజ్ఞతో వెళ్లిపోయాడు.'
ఇత్యుక్త్వాశ్రుకలాపూర్ణం బిభ్రతీం ముఖపంకజమ్ । వాల్మీకిః సాంత్వయన్ప్రాహ జానకీం కమలేక్షణామ్
ఇలా చెప్పి, కన్నీళ్లతో నిండిన కమలముఖాన్ని కలిగి ఉన్న సీతను, వాల్మీకి ఓదార్చుతూ, కమలనయనమైన జానకిని ఇలా పలికాడు.
వాల్మీకిం మాం విజానీహి పితుస్తవ గురుం మునిమ్ । దుఃఖం మా కురు వైదేహి హ్యాగచ్ఛ మమ చాశ్రమమ్
'జానకి! నన్ను నీ తండ్రికి గురువైన వాల్మీకి మునిగా తెలుసుకో. వైదేహి! బాధపడకు, రా, నా ఆశ్రమానికి వచ్చు.'
భిన్నస్థానే పితుర్గేహం జానీహి పతిదేవతే । ఈదృశే కర్మణి మమ రోషోస్త్వేవ మహీపతేః
'పతివ్రతా! నీ తండ్రి ఇల్లు వేరే చోటుంది. ఈ విషయంలో నాపై కోపపడింది రాజానే.'
ఏవం వచః సమాకర్ణ్య జానకీ పతిదేవతా । దుఃఖపూర్ణాశ్రువదనా కించిత్సుఖమవాప సా
ఈ మాటలు విని, భర్తకు అంకితమైన జానకి, బాధతో కన్నీళ్లతో ఉన్నా, కొంత సాంత్వనను పొందింది.
శేష ఉవాచ। వాల్మీకిః సాంత్వయిత్వైనాం దుఃఖపూరాకులేక్షణామ్ । నినాయ స్వాశ్రమం పుణ్యం తాపసీవృన్దపూరితమ్
శేషుడు చెప్పాడు: వాల్మీకి, దుఃఖంతో కళ్లు నిండిన ఆమెను ఓదార్చి, తన పవిత్రమైన ఆశ్రమానికి, తపస్వులతో నిండిన చోటికి తీసుకెళ్లాడు.
సా గచ్ఛంతీ పృష్ఠతోఽస్య వాల్మీకేస్తపసాం నిధేః । రరాజేందోః పృష్ఠతో వై తారకేవ మనోహరా
తపస్సులో నిధిగా ఉన్న వాల్మీకి వెనక ఆమె నడుస్తూ, చంద్రుని వెనక నక్షత్రం నడిచినట్లు, సీత ఎంతో అందంగా మెరిసింది.
వాల్మీకిః ప్రాప్య చ స్వీయమాశ్రమం మునిపూరితమ్ । తాపసీః ప్రతిసంచఖ్యౌ జానకీం స్వాశ్రమం గతామ్
తపస్వులతో నిండిన తన ఆశ్రమానికి వాల్మీకి చేరుకొని, జానకి తన ఆశ్రమానికి వచ్చిన విషయాన్ని అక్కడి తపస్వినులందరికి తెలియజేశాడు.
వైదేహీ తాపసీః సర్వా నమశ్చక్రే మహామనాః । పరస్పరం ప్రహృషితాః పరిరంభం సమాచరన్
వైదేహి, గొప్ప మనస్సుతో, అన్ని తపస్వినులకు నమస్కరించింది. వారు పరస్పరం ఆనందంతో ఆలింగనం చేసుకున్నారు.
వాల్మీకిర్నిజశిష్యాన్స ప్రత్యువాచ తపోనిధిః । రచ్యతాం బత జానక్యాః పర్ణశాలా మనోరమా
తపస్సులో నిధియైన వాల్మీకి తన శిష్యులను పిలిచి, 'జానకికి ఒక అందమైన ఆకుల గుడిసె కట్టండి' అని ఆదేశించాడు.
ఇత్యుక్తం వాక్యమాకర్ణ్య వాల్మీకేః సుమనోరమమ్ । వ్యరచన్పత్రకైః శాలాం దారుభిః సుమనోహరామ్
వాల్మీకి మధురమైన ఆ మాటలు విని, వారు ఆకులతో, దారులతో ఒక అందమైన గుడిసెను నిర్మించారు.
తత్రావసద్ధి వైదేహీ పతివ్రతపరాయణా । వాల్మీకేః పరిచర్యాం చ కుర్వంతీ ఫలభక్షికా
అక్కడ, భర్తకు అంకితమైన వైదేహి, వాల్మీకి సేవ చేస్తూ, పండ్లు తింటూ నివసించసాగింది.