వైశాఖే మాసి యో విప్రాన్భోజయేద్భక్తితత్పరః । సిక్థేసిక్థే భవేత్తృప్తిః పితౄణాం యుగసంఖ్యయా
వైశాఖ మాసంలో భక్తితో బ్రాహ్మణులను భోజనం పెట్టే వారికి — పితృదేవతలకు యుగాల సంఖ్యంత తృప్తి కలుగుతుంది.
యచ్ఛంతి తత్ర మధురాధికభోజనాని యే వాయవాశన తిలోదక భోజనాని । ఛత్రాంబరాణి చరణోచితరక్షణాని ధన్యాస్త ఏవ పరితోషకరాహి విష్ణోః
అక్కడ మధురమైన, ఎక్కువ భోజనాలు, యవ భోజనం, తిల జలం, భోజనాలు, గొడుగులు, వస్త్రాలు, పాదరక్షలు ఇచ్చేవారు — వారు నిజంగా ధన్యులు, విష్ణువును సంతృప్తిపరిచేవారు.
విశేషాదిహ దాతవ్యాస్తిలా మధుసమన్వితాః । ధర్మాయ బృహతే దీర్ఘ దురితక్షయ హేతవే
ఇక్కడ ప్రత్యేకంగా తేనె కలిపిన తిలలను దానం చేయాలి — ధర్మానికి, దీర్ఘాయుష్కు, పాపక్షయానికి ఇది కారణం.
ఏవంకృతే తు యత్పుణ్యం ప్రాప్యతే మనుజైశ్చ తైః । తత్కైర్గణయితుం శక్యం వర్షకోటిశతైరపి
ఇలా చేసే మనుషులకు లభించే పుణ్యం — వందల కోట్ల సంవత్సరాలు గడిచినా లెక్కించలేము.
పుత్రపౌత్రాదిసంపత్తి దీర్ఘాయూంషి యథేప్సితమ్ । ఇహాప్నోతి పరత్రాపి మామేవ ప్రతిపద్యతే
కావలసినంతగా కుమారులు, మనవళ్లు, సంపద, దీర్ఘాయువు — ఇవన్నీ ఇక్కడ లభిస్తాయి; పరలోకంలోనూ నన్నే పొందుతారు.
అనేకజన్మార్జిత పాతకావలీ విలీయతే మాధవ మజ్జనేన । జనస్య తత్రోషసి పుణ్యతీర్థే యథావిధానం శ్రయతే తథా వా
అనేక జన్మల్లో కూడిన పాపపుంజం మాధవ మాసంలో స్నానం వల్ల కరిగిపోతుంది; ఆ పవిత్రతీర్థంలో, నియమానుసారం లేదా యథాశక్తి చేసిన వారికి పుణ్యం లభిస్తుంది.
యః పరిత్యజ్య వైశాఖం వ్రతమన్యదుపాచరేత్ । స కరస్థం మహారత్నం హిత్వా లోష్టం హి యాచతే
వైశాఖ మాస వ్రతాన్ని వదిలిపెట్టి, ఇంకొక వ్రతాన్ని ఆచరించే వాడు, చేతిలో ఉన్న గొప్ప రత్నాన్ని పారేసి, మట్టికట్ట కోసం అడుగుతున్నవాడిలా ఉంటాడు.
సూతఉవాచ- ఏవం స భగవాన్పూర్వమాదిదేవో వదద్విభుః । మాధవం మాసముద్దిశ్య జగత్యాం జగతీధరః
సూతుడు ఇలా చెప్పాడు — ఇలా పూర్వకాలంలో, జగత్తును ధారించిన ఆ ఆదిదేవుడు, భూమిపై మాధవ మాసాన్ని ఉద్దేశించి ఈ మాటలు పలికాడు.
కిమత్ర బహునోక్తేన న తదస్తి మహీసురాః । యదప్రాప్యం భవేన్మాసి మాధవే మాధవార్చనాత్
ఇక్కడ ఎక్కువగా చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు, మహర్షులారా! మాధవ మాసంలో మాధవుని ఆరాధన చేస్తే, సాధించలేనిది ఏదీ లేదు.
శృణుధ్వం చ పురావృత్తమిహార్థే పరమాద్భుతమ్ । బ్రాహ్మణస్య చ సంవాదం యమస్య చ మహాత్మనః
ఇప్పుడు ఈ విషయానికి సంబంధించిన ఒక పురాతనమైన, అద్భుతమైన కథను వినండి — అది ఒక బ్రాహ్మణుడు, మహాత్ముడైన యముడు మధ్య జరిగిన సంభాషణ.
మధ్యదేశే మహాగ్రామో బ్రాహ్మణానాం బభూవ హ । గంగాయమునయోర్మధ్యే యామునస్య గిరేరధః
మధ్యదేశంలో, గంగా-యమునా నదుల మధ్య, యమునా పర్వతానికి అడుగున, బ్రాహ్మణుల గొప్ప గ్రామం ఒకటి ఉండేది.
విద్వాంసస్తత్ర భూయిష్ఠా బ్రాహ్మణాశ్చావసంస్తదా । అథ ప్రాహ యమః కంచిత్పురుషం కృష్ణపింగలమ్
ఆ గ్రామంలో ఎక్కువ మంది బ్రాహ్మణులు విద్యావంతులుగా ఉండేవారు. అప్పుడు యముడు, కృష్ణపింగళ వర్ణం కలిగిన ఒక మనిషిని పిలిచి ఇలా అన్నాడు.
రక్తాక్షమూర్ద్ధ్వరోమాణం కాకజంఘాక్షినాసికమ్ । గచ్ఛ త్వం భో మహాగ్రామం గత్వా బ్రాహ్మణమానయ
ఎర్ర కళ్లతో, తలపై రోమాలు నిక్కబొడుచుకుని, కాకిపాదాలు, కళ్లూ, ముక్కు కలిగిన వాడా! నీవు ఆ పెద్ద గ్రామానికి వెళ్లి, ఒక బ్రాహ్మణుణ్ణి తీసుకురా.
వసిష్ఠగోత్రసంభూతం నామతో యజ్ఞదత్తకమ్ । శమే నివిష్టం విద్వాంసం యజ్ఞకర్మవిశారదమ్
వసిష్ఠ గోత్రంలో పుట్టిన, యజ్ఞదత్తుడు అనే పేరు కలిగి, శాంతిలో స్థిరంగా ఉండే, విద్యావంతుడైన, యజ్ఞకర్మల్లో నిపుణుడైన వాడిని తీసుకురా.
నచాన్యమానయేథాస్త్వం సగోత్రం తస్య పార్శ్వతః । సహితాదృగ్గుణస్తేన తుల్యోఽధ్యయన జన్మనా
ఆయన కుటుంబంలో లేదా పక్కవారిలో ఎవ్వరినీ తీసుకురావద్దు. ఆయన్ని సమానంగా గుణాలలో, విద్యలో, జన్మలో ఉన్నవాడే కావాలి.
ఆకృత్యా చ తథా చిహ్నైః సమస్తేనైవ సత్తమః । తమానయ యథోద్దిష్టా పూజా కార్యా హి తస్య మే
ఆయన రూపంలో, లక్షణాల్లో, అన్నింటిలోనూ చెప్పినట్టుగా ఉన్న ఆ ఉత్తముడిని తీసుకురా. ఎందుకంటే నేను ఆయన్ని పూజించాలి.
స గత్వా ప్రతికూలం తు చకార యమశాసనమ్ । తమేవ మానయామాస ప్రతిషిద్ధో యమేన యః
అతడు వెళ్లి, యముని ఆజ్ఞకు విరుద్ధంగా, యముడు నిషేధించిన వాడినే గౌరవించాడు.
తస్మై యమః సముత్థాయ పూజాం కృత్వా చ ధర్మవిత్ । ప్రోవాచ నీయతామేష సోఽన్య ఆనీయతామితి
యముడు లేచి, ధర్మబద్ధంగా అతనికి పూజ చేసి, 'ఈ వాడిని తిరిగి పంపించండి; ఇంకొకరిని తీసుకురండి' అని అన్నాడు.
సూత ఉవాచ- ఏవముక్తే తు వచనే ధర్మరాజేన స ద్విజః । ఉవాచ ధర్మరాజం తం నిర్విణ్ణో గమనాయ వై
సూతుడు ఇలా చెప్పాడు — ధర్మరాజు ఇలా అన్న తర్వాత, ఆ బ్రాహ్మణుడు తిరిగి వెళ్లాల్సిన బాధతో, ధర్మరాజును ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు.
బ్రాహ్మణ ఉవాచ- కస్మాదహమిహానీతః కస్మాత్ప్రేరయసే పునః । గంతుం నైవోత్సహే తత్ర మర్త్యలోకం పునః ప్రభో
బ్రాహ్మణుడు ఇలా అన్నాడు — నన్ను ఇక్కడికి ఎందుకు తీసుకొచ్చారు? మళ్లీ ఎందుకు పంపిస్తున్నారు? ప్రభూ! నేను మళ్ళీ మానవ లోకానికి వెళ్లే శక్తి లేదు.
యమ ఉవాచ- ఇహ క్షీణాయుషాం పుంసాం వాసః పుణ్యవతాం భవేత్ । అయం వై ధర్మరాజస్య లోకో ధర్మః ప్రకీర్తితః
యముడు ఇలా అన్నాడు — ఇక్కడ ఆయువు ముగిసిన పుణ్యవంతులకు నివాసం ఉంటుంది. ఇది ధర్మరాజుని లోకం, ధర్మమయమైన స్థలం.
సౌఖ్యభూమిరియం సర్వా ధర్మరాజోఽహమీశ్వరః । పుణ్యాపుణ్యానుసారేణ జంతూనాం సుఖదుఃఖదః
ఇది అన్ని విధాలా సుఖభూమి. ఇక్కడ నేను ధర్మరాజుని, పుణ్యపాపాల ప్రకారం ప్రాణులకు సుఖం లేదా దుఃఖం ఇస్తాను.
పాపినాం యమరూపోఽస్మి నృణాం నిరయదాయకః । తథా పుణ్యవతాం సౌఖ్య స్వర్గదో ధర్మ మూర్తిమాన్
పాపులకు నేను యమునిగా, నరకాన్ని ఇచ్చేవాడిని; పుణ్యవంతులకు నేను ధర్మమూర్తిగా, సుఖాన్ని, స్వర్గాన్ని ప్రసాదించేవాడిని.
గచ్ఛ విప్ర త్వమద్యైవ నిలయం స్వం యథాగతః । అద్యాపి దశవర్షాణామాయుస్తే పరివర్తతే
బ్రాహ్మణుడా! నువ్వు ఈ రోజు నుంచే, వచ్చినట్టు నీ ఇంటికి తిరిగి వెళ్ళు. నీకు ఇంకా పదేళ్ళ ఆయువు మిగిలి ఉంది.
క్షయే తవాయుషః ప్రాప్తిర్లోకస్యాస్య భవిష్యతి । ప్రష్టవ్యం చ త్వయా హ్యన్యత్పృచ్ఛస్వ ప్రబ్రవీమి తే
నీ ఆయుష్కాలం ముగిసినప్పుడు, ఈ లోకంలోని ప్రజలు నిన్ను పొందుతారు. ఇంకేదైనా అడగాలనుకుంటే అడుగు, నేను నీకు చెప్పుతాను.
బ్రాహ్మణ ఉవాచ- యత్కృత్వా సుమహత్పుణ్యం స్వర్గః స్యాద్బ్రూహి తన్మమ । సర్వస్య హి ప్రమాణంత్వం ధర్మాధర్మవినిశ్చయే
బ్రాహ్మణుడు ఇలా అడిగాడు — ఏ పని చేయడం వల్ల గొప్ప పుణ్యం కలిగి స్వర్గం లభిస్తుందో నాకు చెప్పు. ధర్మం, అధర్మం విషయంలో నువ్వే అందరికీ ప్రమాణం.
యది దేవ మయా సమ్యగ్గంతవ్యం నిజమందిరే । తద్బ్రూహి కర్మణా కేన పతంతి నరకే నరాః
దేవా! నేను నీ స్వగృహానికి సరిగ్గా చేరాలంటే, ఏ కార్యం వల్ల మనుషులు నరకానికి పడతారో చెప్పు.
వ్రజంతి కేన వై స్వర్గం తత్సర్వం కృపయా వద । యమ ఉవాచ- కర్మణా మనసా వాచా యే ధర్మవిముఖా నరాః
ఏ పనివల్ల వారు స్వర్గానికి వెళ్తారో కూడా దయచేసి అన్నీ చెప్పు. యముడు ఇలా చెప్పాడు — పనిలో, మనసులో, మాటలో ధర్మానికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తించే వారు—
విష్ణుభక్తివిహీనా యే తే వై నిరయగామినః । పశ్యంతి భేదబుద్ధ్యా యే బ్రహ్మాణం శంకరం హరిమ్
విష్ణువుకు భక్తి లేని వారు నరకానికి పోతారు. బ్రహ్మ, శంకరుడు, హరి వీరిలో తేడా చూస్తూ వేరుగా భావించే వారు—
విరక్తా విష్ణువిద్యాసు నరా నిరయగామినః । కులదేశోచితం కర్మ యస్త్యక్త్వాన్యత్సమాచరేత్
విష్ణువు జ్ఞానంలో ఆసక్తి లేని వారు నరకానికి పోతారు. తన కుటుంబానికి, దేశానికి తగిన పనులు వదిలేసి, వేరే పనులు చేసే వారు—