వృత్తకస్తూరికావేణీ మధ్యే సిందూరబిందువత్ । దధానా చిత్రకం భాలే సార్ద్ధం చందనచిత్రకైః
వృత్తమైన కస్తూరి జడ మధ్యలో సింధూరపు బొట్టు, భాలంపై చందనం చుక్కలతో అందంగా అలంకరించబడింది.
యా సైవ దృశ్యతే శాంతా జపంతీ పరమం పదమ్ । ఆసీచ్చంద్రప్రభో నామ రాజర్షిః ప్రియదర్శనః
ఆమె శాంతంగా ఉండి, పరమ పదాన్ని జపిస్తూ కనిపిస్తుంది. అప్పట్లో చంద్రప్రభ అనే అందమైన రాజర్షి ఉండేవాడు.
తస్య కృష్ణప్రసాదేన పుత్రోఽభూన్మధురాకృతిః । చిత్రధ్వజ ఇతి ఖ్యాతః కౌమారావధి వైష్ణవః
ఆ రాజర్షికి కృష్ణుని అనుగ్రహంతో మధురమైన రూపంతో కుమారుడు జన్మించాడు. అతడిని చిత్రధ్వజుడు అని పిలిచేవారు, బాల్యం వరకూ వైష్ణవుడిగా ఉండేవాడు.
స రాజా సుసుతం సౌమ్యం సుస్థిరం ద్వాదశాబ్దికమ్ । ఆదేశయద్ద్విజాన్మంత్రం పరమష్టాదశాక్షరమ్
ఆ రాజు తన మృదువైన, స్థిరమైన, పన్నెండు సంవత్సరాల వయస్సున్న కుమారుడికి ద్విజుల ద్వారా పరమమైన పదిహేనుకొండు అక్షరాల మంత్రాన్ని నేర్చుకోమని చెప్పాడు.
అభిషిచ్యమానః స శిశుర్మంత్రామృతమయైర్జలైః । తత్క్షణే భూపతిం ప్రేమ్ణా నత్వోదశ్రుప్రకల్పితః
ఆ బాలుడు మంత్రామృతంతో కలిపిన నీటితో అభిషేకం చేయబడుతున్నప్పుడు, వెంటనే ప్రేమతో రాజును నమస్కరించి, కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.
తస్మిన్దినే స వై బాలః శుచివస్త్రధరః శుచిః । హారనూపురసూత్రాద్యైర్గ్రైవేయాంగదకంకణైః
ఆ రోజు ఆ బాలుడు పరిశుద్ధమైన వస్త్రాలు ధరించి, హారం, పాదసరాలు, దారాలు, మాలలు, వడ్రంగులు, కంకణాలతో అలంకరించబడి ఉన్నాడు.
విభూషితో హరేర్భక్తిముపస్పృశ్యామలాశయః । విష్ణోరాయతనం గత్వా స్థిత్వైకాకీ వ్యచింతయత్
అలా అలంకరించబడి, హరిదేవునికి భక్తిని హృదయంలో ఉంచుకుని, విష్ణుమందిరానికి వెళ్లి, ఒంటరిగా నిలబడి ధ్యానం చేశాడు.
కథం భజామి తం భక్తం మోహనం గోపయోషితామ్ । విక్రీడంతం సదా తాభిః కాలిందీపులినే వనే
ఆ గోపికలకు ప్రియమైన, ఎల్లప్పుడూ వారి తోడు యమునా తీరపు అడవిలో క్రీడించే ఆ మోహన భక్తుని నేను ఎలా పూజించాలి అని ఆలోచించాడు.
ఇత్థమత్యాకులమతిశ్చింతయన్నేవ బాలకః । అథాపపరమాం విద్యాం స్వప్నం చ సమవాప్యత
ఇలా మనసు చాలా కలవరంగా ఉన్న ఆ బాలుడు ఆలోచిస్తూ ఉండగా, అప్పుడే అతనికి పరమ విద్యా, ఒక అద్భుతమైన స్వప్నం లభించాయి.
ఆసీత్కృష్ణప్రతికృతిః పురతస్తస్య శోభనా । శిలామయీ స్వర్ణపీఠే సర్వలక్షణలక్షితా
అతని ముందు ఒక అందమైన కృష్ణుని విగ్రహం, రాతితో తయారై, బంగారు పీఠంపై కూర్చొని, అన్ని శుభలక్షణాలతో కనిపించింది.
సాభూదిందీవరశ్యామా స్నిగ్ధలావణ్యశాలినీ । త్రిభంగలలితాకార శిఖండీ పిచ్ఛభూషణా
ఆమె నీలకమల వర్ణంతో, మృదువైన అందంతో మెరిసిపోతూ, మూడు వంకరలతో సొగసుగా, మయూరపిచ్చు కిరీటంతో అలంకరించబడి ఉంది.
కూజయంతీ ముదా వేణుం కాంచనీమధరేఽర్పితామ్ । దక్షసవ్యగతాభ్యాం చ సుందరీభ్యాం నిషేవితామ్
ఆమె ఆనందంగా తన పెదవులపై పెట్టిన బంగారు వేణువును వాయిస్తూ, కుడి, ఎడమవైపులా రెండు అందమైన యువతులు సేవ చేస్తూ నిలబడి ఉన్నారు.
వర్ద్ధయంతీం తయోః కామం చుంబనాశ్లేషణాదిభిః । దృష్ట్వా చిత్రధ్వజః కృష్ణం తాదృగ్వేషవిలాసినమ్
ఆ ఇద్దరూ ముద్దులు పెట్టుకుంటూ, ఆలింగనం చేసుకుంటూ, ప్రేమను పెంచుకుంటున్న దృశ్యాన్ని చూసి, చిత్రధ్వజుడు అలా అందంగా అలంకారాలతో ఉన్న కృష్ణుణ్ని చూశాడు.
అవనమ్య శిరస్తస్మై పురో లజ్జితమానసః । అథోవాచ హరిర్దక్షపార్శ్వగాం ప్రేయసీం హసన్
తన తలవంచి, మనసులో సిగ్గుతో, హరిః తన ఎడమవైపు ఉన్న ప్రియమైనవారిని చూసి నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు.
సలజ్జం పరమం చైనం స్వశరీరాసనాగతమ్ । నిర్మాయాత్మసమం దివ్యం యువతీరూపమద్భుతమ్
సిగ్గుతో, తన శరీరంపై కూర్చున్న ఆ అద్భుతమైన, దివ్యమైన, తనతో సమానమైన యువతీ స్వరూపాన్ని ఆమెకు చూపించాడు.
చింతయస్వ శరీరేణ హ్యభేదం మృగలోచనే । అథో త్వదంగతేజోభిః స్పృష్టస్త్వద్రూపమాప్స్యతి
చిరునవ్వుతో, మృగనయనీ! నీ శరీరంతో ఆమె శరీరం ఏకమైందని ధ్యానం చేయు. అప్పుడు నీ అవయవాల కాంతి తాకి, ఆమె నీ రూపాన్ని పొందుతుంది.
తతః సా పద్మపత్రాక్షీ గత్వా చిత్రధ్వజాంతికమ్ । నిజాంగకైస్తదంగానామభేదం ధ్యాయతీ స్థితా
తర్వాత, పద్మపత్రాక్షి అయిన ఆమె, చిత్రధ్వజుని దగ్గరకు వెళ్లి, అక్కడ నిలబడి, తన అవయవాలు ఆ రూపంతో ఏకమైపోయాయని ధ్యానం చేసింది.
అథాస్యాస్త్వంగతేజాంసి తదంగం పర్యపూరయన్ । స్తనయోర్జ్యోతిషా జాతౌ పీనౌ చారుపయోధరౌ
అప్పుడా ఆమె అవయవాల కాంతి ఆ రూపాన్ని నింపింది. ఆమె వక్షోజాల కాంతి వల్ల రెండు ముద్దైన, అందమైన వక్షోజాలు ఏర్పడ్డాయి.
నితంబజ్యోతిషా జాతం శ్రోణిబింబం మనోహరమ్ । కుంతలజ్యోతిషా కేశపాశోఽభూత్కరయోః కరౌ
తన నితంబాల కాంతి వల్ల ఆకర్షణీయమైన నితంబాలు, జుట్టు కాంతి వల్ల ముద్దైన జుట్టు, చేతుల కాంతి వల్ల రెండు అందమైన చేతులు ఏర్పడ్డాయి.
సర్వమేవం సుసంపన్నం భూషావాసః స్రగాదికమ్ । కలాసు కుశలా జాతా సౌరభేనాంతరాత్మని
అలా, అలంకారాలు, వస్త్రాలు, హారాలు అన్నీ సరిగ్గా ఏర్పడ్డాయి. ఆమె కళల్లో నిపుణురాలై, అంతరాత్మ పరిమళంగా మారింది.
దీపాద్దీపమివాలోక్య సుభగాం భువి కన్యకామ్ । చిత్రధ్వజాం త్రపాభంగి స్మితశోభాం మనోహరామ్
భూమిపై ఆ అదృష్టవంతురాలైన యువతిని, ఒక దీపం నుంచి మరొక దీపంలా ప్రకాశిస్తూ, చిత్రధ్వజుడు చూశాడు. ఆమె సిగ్గు పోయి, చిరునవ్వుతో అందంగా కనిపించింది.
ప్రేమ్ణా గృహీత్వా కరయోః సా తామపహరన్ముదా । గోవిందవామపార్శ్వస్థాం ప్రేయసీం పరిరభ్య చ
ప్రేమతో, ఆనందంగా ఆమె చేతిని పట్టుకుని తీసుకెళ్లాడు. గోవిందుని ఎడమవైపు ఉన్న తన ప్రియమైనవారిని ఆలింగనం చేసుకున్నాడు.
ఉవాచ తవ దాసీయం నామ చాస్యాశ్చకార య । సేవాం చాస్యై వద ప్రీత్యా యథాభిరుచితాం ప్రియామ్
ఆమె నీ దాసిగా ఉంటుందని చెప్పి, ఆ పేరు పెట్టాడు. 'నీకు ఇష్టమైన సేవను ప్రేమతో ఆమెకు అప్పగించు ప్రియమైనవాడా,' అని అన్నాడు.
అథ చిత్రకలేత్యేతన్నామ చాత్మమతేన సా । చకార చాహ సేవార్థం ధృత్వా చాపి విపంచికామ్
తర్వాత, ఆమె తన ఇష్టంతో 'చిత్రకళ' అనే పేరు పెట్టుకుంది. సేవ కోసం విణా తీసుకుంది.
సదా త్వం నికటే తిష్ఠ గాయస్వ వివిధైః స్వరైః । గుణాత్మన్ప్రాణనాథస్య తవాయం విహితో విధిః
ఎప్పుడూ దగ్గర ఉండి, వివిధ రాగాలతో పాడుతూ ఉండు. నీ ప్రాణనాథుడైన గుణాత్మునికి ఇదే నీ విధి.
అథ చిత్రకలా త్వాజ్ఞాం గృహీత్వానమ్య మాధవమ్ । తత్ప్రేయస్యాశ్చ చరణం గృహీత్వా పాదయో రజః
అంతటితో, చిత్రకళ నీ ఆజ్ఞను స్వీకరించి, మాధవునికి నమస్కరించి, అతని ప్రియమైనవారి పాదధూళిని కూడా తీసుకుంది.
జగౌ సుమధురం గీతం తయోరానందకారణమ్ । అథ ప్రీత్యోపగూఢా సా కృష్ణేనానందమూర్తినా
ఆమె ఎంతో మధురంగా పాట పాడింది. ఆ పాట ఇద్దరికీ ఆనందాన్ని కలిగించింది. తర్వాత, ఆనందమూర్తి అయిన కృష్ణుడు ప్రేమతో ఆమెను ఆలింగనం చేశాడు.
యావత్సుఖాంబుధౌ పూర్ణా తావదేవాప్యబుధ్యత । చిత్రధ్వజో మహాప్రేమవిహ్వలః స్మరతత్పరః
వారు సుఖసాగరంలో మునిగిపోయినంత కాలం, చిత్రధ్వజుడు గొప్ప ప్రేమతో, మనసంతా కామధ్యాసలో మునిగిపోయి, ఏమీ తెలియకుండా ఉన్నాడు.
తమేవ పరమానందం ముక్తకంఠో రురోద హ । తదారభ్య రుదన్నేవ ముక్త్వా హరివిచారకమ్
ఆ పరమానందాన్ని మాత్రమే కోరుతూ, గొంతెత్తి ఏడ్చాడు. అప్పటి నుంచి, ఏడుస్తూనే హరిలో తప్ప ఇంకెవరినీ ఆలోచించలేదు.
ఆభాషితోఽపి పిత్రాద్యైర్నైవావోచద్వచః క్వచిత్ । మాసమాత్రం గృహే స్థిత్వా నిశీథే కృష్ణసంశ్రయః
తండ్రి మొదలైనవారు పలికినా, అతను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు. ఒక నెల రోజుల పాటు ఇంట్లో ఉండి, అర్ధరాత్రి సమయంలో కృష్ణుని ఆశ్రయించాడు.