విన్యస్తా కంబుకంఠేఽస్యా భాతి గుంజావలి శుభా । పరోక్షేపి చ కృష్ణస్య కాంతిభిశ్చ స్మరార్దితా
ఆమె కంభు వంటి మెడపై గుంజ మణుల మాల అందంగా మెరిసిపోతుంది; కృష్ణుడు కనబడకపోయినా, ఆయన కాంతి కోసం తపించిపోతుంది.
సఖీభిర్వాదయంతీభిర్గాయంతీ సుస్వరం పరమ్ । నర్త్తయేత్ప్రియవేషేణ వేషయిత్వా వధూమిమామ్
సఖులతో కలిసి సంగీతం వాయిస్తూ, మధురంగా పాడుతూ, ప్రియురాలి వేషంలో ఈ వధువును అలంకరించి, నాట్యం చేస్తుంది.
వారంవారం చ గోవిందం భావేనాలింగ్య చుంబతి । ప్రియాసౌ సర్వగోపీనాం కృష్ణస్యాప్యతివల్లభా
తన మనసుతో మళ్లీ మళ్లీ గోవిందుని ఆలింగనం చేసి ముద్దుపెడుతుంది; ఆమె అన్ని గోపికల్లో ప్రియమైనది, కృష్ణునికీ అత్యంత ప్రియమైనది.
శ్వేతకేతోః సుతః కశ్చిద్వేదవేదాంగపారగః । సర్వమేవ పరిత్యజ్య ప్రచండం తప ఆస్థితః
శ్వేతకేతువు కుమారుడు, వేదాలు, వేదాంగాలు పూర్తిగా నేర్చుకున్నవాడు, అన్నీ వదిలిపెట్టి ఘోరమైన తపస్సు ఆచరించాడు.
మురారేః సేవితపదాం సుధామధురనాదినీమ్ । గోవిందస్య ప్రియాం శక్తిం బ్రహ్మరుద్రాదిదుర్గమామ్
మురారి పాదాలను సేవించే, అమృతంలా మధురమైన స్వరంతో, బ్రహ్మ, రుద్రుడు మొదలైనవారు చేరలేని, గోవిందుని ప్రియమైన శక్తి.
భజంతీమేకభావేన శ్రియమేవ మనోహరామ్ । ధ్యాయఞ్జజాప సతతం మంత్రమేకాదశాక్షరమ్
ఏకాగ్రతతో ఆ మనోహరమైన శ్రీదేవిని భజిస్తూ, ఎల్లప్పుడూ పదకొండు అక్షరాల మంత్రాన్ని ధ్యానిస్తూ జపించాలి.
హసితం సకలం కృత్వా బతమాయేషు యోజయన్ । కాంత్యాదిభిర్హసంతీభిర్వాసయంత్యభితో జగత్
అమ్మవారు అన్ని విషయాలను ఆనందంగా చేసి, అవన్నీ మాయతో కలిపి, కాంతి మొదలైన లక్షణాలతో ప్రపంచాన్ని అందమైన జీవులతో నింపుతుంది.
వసంతే వసతేత్యేవం మంత్రార్థం చింతయన్సదా । సోఽపి కల్పద్వయేనైవ సిద్ధోఽత్ర జనిమాప్తవాన్
"వసంతంలో ఆమె నివసిస్తుంది" అనే మంత్రార్థాన్ని ఎల్లప్పుడూ మనసులో ఉంచుకున్న వాడు, రెండు కల్పల సమయంలోనే ఈ జన్మలో సిద్ధిని పొందాడు.
సేయం బాలాయతే పుత్రీ కృశాంగీ కుడ్మలస్తనీ । ముక్తావలిలసత్కంఠీ శుద్ధకౌశేయవాసినీ
ఆమె బాలికలా కనిపిస్తుంది, సన్నగా ఉంటుంది, మొలకెత్తిన వక్షోజాలతో, ముత్యాల హారాన్ని ధరించి, పరిశుద్ధమైన పట్టు వస్త్రాలు వేసుకుని ఉంటుంది.
ముక్తాచ్ఛురితమంజీరకంకణాంగదముద్రికా । బిభ్రతీ కుండలే దివ్యే అమృతస్రావిణీ శుభే
ముత్యాలతో అలంకరించిన పాదసరాలు, కంకణాలు, వడ్రంగులు, ఉంగరాలు ధరించి, అమృతం పొర్లే శుభ్రమైన దివ్య కుండలాలు ధరించి ఉంటుంది.
వృత్తకస్తూరికావేణీ మధ్యే సిందూరబిందువత్ । దధానా చిత్రకం భాలే సార్ద్ధం చందనచిత్రకైః
వృత్తమైన కస్తూరి జడ మధ్యలో సింధూరపు బొట్టు, భాలంపై చందనం చుక్కలతో అందంగా అలంకరించబడింది.
యా సైవ దృశ్యతే శాంతా జపంతీ పరమం పదమ్ । ఆసీచ్చంద్రప్రభో నామ రాజర్షిః ప్రియదర్శనః
ఆమె శాంతంగా ఉండి, పరమ పదాన్ని జపిస్తూ కనిపిస్తుంది. అప్పట్లో చంద్రప్రభ అనే అందమైన రాజర్షి ఉండేవాడు.
తస్య కృష్ణప్రసాదేన పుత్రోఽభూన్మధురాకృతిః । చిత్రధ్వజ ఇతి ఖ్యాతః కౌమారావధి వైష్ణవః
ఆ రాజర్షికి కృష్ణుని అనుగ్రహంతో మధురమైన రూపంతో కుమారుడు జన్మించాడు. అతడిని చిత్రధ్వజుడు అని పిలిచేవారు, బాల్యం వరకూ వైష్ణవుడిగా ఉండేవాడు.
స రాజా సుసుతం సౌమ్యం సుస్థిరం ద్వాదశాబ్దికమ్ । ఆదేశయద్ద్విజాన్మంత్రం పరమష్టాదశాక్షరమ్
ఆ రాజు తన మృదువైన, స్థిరమైన, పన్నెండు సంవత్సరాల వయస్సున్న కుమారుడికి ద్విజుల ద్వారా పరమమైన పదిహేనుకొండు అక్షరాల మంత్రాన్ని నేర్చుకోమని చెప్పాడు.
అభిషిచ్యమానః స శిశుర్మంత్రామృతమయైర్జలైః । తత్క్షణే భూపతిం ప్రేమ్ణా నత్వోదశ్రుప్రకల్పితః
ఆ బాలుడు మంత్రామృతంతో కలిపిన నీటితో అభిషేకం చేయబడుతున్నప్పుడు, వెంటనే ప్రేమతో రాజును నమస్కరించి, కన్నీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.
తస్మిన్దినే స వై బాలః శుచివస్త్రధరః శుచిః । హారనూపురసూత్రాద్యైర్గ్రైవేయాంగదకంకణైః
ఆ రోజు ఆ బాలుడు పరిశుద్ధమైన వస్త్రాలు ధరించి, హారం, పాదసరాలు, దారాలు, మాలలు, వడ్రంగులు, కంకణాలతో అలంకరించబడి ఉన్నాడు.
విభూషితో హరేర్భక్తిముపస్పృశ్యామలాశయః । విష్ణోరాయతనం గత్వా స్థిత్వైకాకీ వ్యచింతయత్
అలా అలంకరించబడి, హరిదేవునికి భక్తిని హృదయంలో ఉంచుకుని, విష్ణుమందిరానికి వెళ్లి, ఒంటరిగా నిలబడి ధ్యానం చేశాడు.
కథం భజామి తం భక్తం మోహనం గోపయోషితామ్ । విక్రీడంతం సదా తాభిః కాలిందీపులినే వనే
ఆ గోపికలకు ప్రియమైన, ఎల్లప్పుడూ వారి తోడు యమునా తీరపు అడవిలో క్రీడించే ఆ మోహన భక్తుని నేను ఎలా పూజించాలి అని ఆలోచించాడు.
ఇత్థమత్యాకులమతిశ్చింతయన్నేవ బాలకః । అథాపపరమాం విద్యాం స్వప్నం చ సమవాప్యత
ఇలా మనసు చాలా కలవరంగా ఉన్న ఆ బాలుడు ఆలోచిస్తూ ఉండగా, అప్పుడే అతనికి పరమ విద్యా, ఒక అద్భుతమైన స్వప్నం లభించాయి.
ఆసీత్కృష్ణప్రతికృతిః పురతస్తస్య శోభనా । శిలామయీ స్వర్ణపీఠే సర్వలక్షణలక్షితా
అతని ముందు ఒక అందమైన కృష్ణుని విగ్రహం, రాతితో తయారై, బంగారు పీఠంపై కూర్చొని, అన్ని శుభలక్షణాలతో కనిపించింది.
సాభూదిందీవరశ్యామా స్నిగ్ధలావణ్యశాలినీ । త్రిభంగలలితాకార శిఖండీ పిచ్ఛభూషణా
ఆమె నీలకమల వర్ణంతో, మృదువైన అందంతో మెరిసిపోతూ, మూడు వంకరలతో సొగసుగా, మయూరపిచ్చు కిరీటంతో అలంకరించబడి ఉంది.
కూజయంతీ ముదా వేణుం కాంచనీమధరేఽర్పితామ్ । దక్షసవ్యగతాభ్యాం చ సుందరీభ్యాం నిషేవితామ్
ఆమె ఆనందంగా తన పెదవులపై పెట్టిన బంగారు వేణువును వాయిస్తూ, కుడి, ఎడమవైపులా రెండు అందమైన యువతులు సేవ చేస్తూ నిలబడి ఉన్నారు.
వర్ద్ధయంతీం తయోః కామం చుంబనాశ్లేషణాదిభిః । దృష్ట్వా చిత్రధ్వజః కృష్ణం తాదృగ్వేషవిలాసినమ్
ఆ ఇద్దరూ ముద్దులు పెట్టుకుంటూ, ఆలింగనం చేసుకుంటూ, ప్రేమను పెంచుకుంటున్న దృశ్యాన్ని చూసి, చిత్రధ్వజుడు అలా అందంగా అలంకారాలతో ఉన్న కృష్ణుణ్ని చూశాడు.
అవనమ్య శిరస్తస్మై పురో లజ్జితమానసః । అథోవాచ హరిర్దక్షపార్శ్వగాం ప్రేయసీం హసన్
తన తలవంచి, మనసులో సిగ్గుతో, హరిః తన ఎడమవైపు ఉన్న ప్రియమైనవారిని చూసి నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు.
సలజ్జం పరమం చైనం స్వశరీరాసనాగతమ్ । నిర్మాయాత్మసమం దివ్యం యువతీరూపమద్భుతమ్
సిగ్గుతో, తన శరీరంపై కూర్చున్న ఆ అద్భుతమైన, దివ్యమైన, తనతో సమానమైన యువతీ స్వరూపాన్ని ఆమెకు చూపించాడు.
చింతయస్వ శరీరేణ హ్యభేదం మృగలోచనే । అథో త్వదంగతేజోభిః స్పృష్టస్త్వద్రూపమాప్స్యతి
చిరునవ్వుతో, మృగనయనీ! నీ శరీరంతో ఆమె శరీరం ఏకమైందని ధ్యానం చేయు. అప్పుడు నీ అవయవాల కాంతి తాకి, ఆమె నీ రూపాన్ని పొందుతుంది.
తతః సా పద్మపత్రాక్షీ గత్వా చిత్రధ్వజాంతికమ్ । నిజాంగకైస్తదంగానామభేదం ధ్యాయతీ స్థితా
తర్వాత, పద్మపత్రాక్షి అయిన ఆమె, చిత్రధ్వజుని దగ్గరకు వెళ్లి, అక్కడ నిలబడి, తన అవయవాలు ఆ రూపంతో ఏకమైపోయాయని ధ్యానం చేసింది.
అథాస్యాస్త్వంగతేజాంసి తదంగం పర్యపూరయన్ । స్తనయోర్జ్యోతిషా జాతౌ పీనౌ చారుపయోధరౌ
అప్పుడా ఆమె అవయవాల కాంతి ఆ రూపాన్ని నింపింది. ఆమె వక్షోజాల కాంతి వల్ల రెండు ముద్దైన, అందమైన వక్షోజాలు ఏర్పడ్డాయి.
నితంబజ్యోతిషా జాతం శ్రోణిబింబం మనోహరమ్ । కుంతలజ్యోతిషా కేశపాశోఽభూత్కరయోః కరౌ
తన నితంబాల కాంతి వల్ల ఆకర్షణీయమైన నితంబాలు, జుట్టు కాంతి వల్ల ముద్దైన జుట్టు, చేతుల కాంతి వల్ల రెండు అందమైన చేతులు ఏర్పడ్డాయి.
సర్వమేవం సుసంపన్నం భూషావాసః స్రగాదికమ్ । కలాసు కుశలా జాతా సౌరభేనాంతరాత్మని
అలా, అలంకారాలు, వస్త్రాలు, హారాలు అన్నీ సరిగ్గా ఏర్పడ్డాయి. ఆమె కళల్లో నిపుణురాలై, అంతరాత్మ పరిమళంగా మారింది.