వికాసికమలామోదవాయునా పరిశీలితామ్ । తస్యాః పశ్చిమదిగ్భాగే మూలే వటమహీరుహః
పువ్వుల పరిమళాన్ని వీస్తూ, వికసించిన కమలాల సువాసన గాలి ఆ చెరువును పరిమళింపజేసింది. ఆ చెరువు పశ్చిమ భాగంలో, వేరుల వద్ద ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు ఉంది.
అపశ్యత్తాపసీం కాంచిత్కుర్వంతీం దారుణం తపః । తారుణ్యవయసాయుక్తాం రూపేణాతి మనోహరామ్
అక్కడ అతడు ఒక యువ ascetic స్త్రీని చూశాడు. ఆమె కఠినమైన తపస్సు చేస్తూ, యవ్వనంతో, అతి ఆకర్షణీయమైన రూపంతో కనిపించింది.
చంద్రాంశుం సదృశాభాసాం సర్వావయవశోభనామ్ । కృత్వా కటితటే వామపాణిం దక్షిణతస్తదా
ఆమె చంద్రకాంతి వలె ప్రకాశిస్తూ, ప్రతి అవయవం అందంగా మెరిసింది. ఆమె ఎడమ చేయిని నడుముపై, కుడి చేయిని పక్కన ఉంచింది.
జ్ఞానముద్రాం చ బిభ్రాణామనిమేషవిలోచనామ్ । త్యక్తాహారవిహారాం చ సునిశ్చలతయాస్థితామ్
ఆమె జ్ఞానముద్రను చూపిస్తూ, కన్నులు మెరిపించకుండా, ఆహారం, వినోదాన్ని వదిలి, పూర్తిగా స్థిరంగా నిలబడి ఉంది.
జిజ్ఞాసుస్తాం మునివరస్తస్థౌ తత్ర శతం సమాః । తదంతే తాం సముత్థాప్య చలితాం వినయాన్మునిః
ఆమెను తెలుసుకోవాలని ఆ మహర్షి వంద సంవత్సరాలు అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు. ఆ కాలం ముగిసిన తర్వాత, ఆమె కదలడంతో, ముని వినయంగా ఆమెను లేపాడు.
అపృచ్ఛత్కా త్వమాశ్చర్యరూపే కిం వా చరిష్యసి । యది యోగ్యం భవేత్తర్హి కృపయా వక్తుమర్హసి
'అద్భుతమైన రూపం కలిగినవాడవు నువ్వెవరు? ఇక్కడ ఏమి చేస్తున్నావు? చెప్పడం యోగ్యమైతే దయచేసి నాకు చెప్పు,' అని అడిగాడు.
అథాబ్రవీచ్ఛనైర్బాలా తపసాతీవ కర్శితా । బ్రహ్మవిద్యాహమతులా యోగీంద్రైర్యా విమృగ్యతే
అప్పుడు, తపస్సు వల్ల బలహీనమై, మృదువుగా ఆ బాలిక ఇలా చెప్పింది: 'నేను బ్రహ్మవిద్య, యోగేశ్వరులు అన్వేషించే అపూర్వమైన జ్ఞానం.'
సాహం హరిపదామ్భోజకామ్యయా సుచిరం తపః । చరామ్యస్మిన్వనే ఘోరే ధ్యాయంతీ పురుషోత్తమమ్
'హరి పాదపద్మాలను కోరుతూ, ఈ భయంకరమైన అడవిలో, చాలా కాలంగా తపస్సు చేస్తూ, పురుషోత్తముని ధ్యానం చేస్తున్నాను.'
బ్రహ్మానందేన పూర్ణాహం తేనానందేన తృప్తధీః । తథాపి శూన్యమాత్మానం మన్యే కృష్ణరతిం వినా
'బ్రహ్మానందంతో నేను నిండిపోయాను, ఆ ఆనందంతో మనస్సు తృప్తిగా ఉంది. అయినా, కృష్ణునిపై ప్రేమ లేకుండా నన్ను నేను ఖాళీగా భావిస్తున్నాను.'
ఇదానీమతినిర్విణ్ణా దేహస్యాస్య విసర్జ్జనమ్ । కర్త్తుమిచ్ఛామి పుణ్యాయాం వాపికాయామిహైవ తు
'ఇప్పుడు పూర్తిగా విసుగుతో, ఈ పవిత్రమైన చెరువులోనే ఈ శరీరాన్ని వదిలేయాలని కోరుకుంటున్నాను.'
తచ్ఛ్రుత్వా వచనం తస్యా మునిరత్యంతవిస్మితః । పతిత్వా చరణే తస్యాః కృష్ణోపాసావిధిం శుభమ్
ఆమె మాటలు విని ఆ ముని ఆశ్చర్యంతో మునిగిపోయాడు. ఆమె పాదాలకు నమస్కరించి, కృష్ణుని పూజా విధానం గురించి అడిగాడు.
పప్రచ్ఛ పరమప్రీతస్త్యక్త్వాధ్యాత్మవిరోచనమ్ । తయోక్తం మంత్రమాజ్ఞాయ జగామ మానసం సరః
అతడు పరమానందంతో, ఇతర ఆధ్యాత్మిక సాధనలన్నీ వదిలిపెట్టి, ఆమె చెప్పిన మంత్రాన్ని తెలుసుకుని, మనస్సు సరస్సు వైపు వెళ్లాడు.
తతోఽతిదుశ్చరం చక్రే తపో విస్మయకారకమ్ । ఏకపాదస్థితః సూర్యం నిర్నిమేషం విలోకయన్
తర్వాత అతడు చాలా కఠినమైన తపస్సు చేశాడు. ఒక్క కాలు మీద నిలబడి, కన్ను మిటకపెట్టకుండా సూర్యుణ్ణి చూశాడు.
మంత్రం జజాప పరమం పంచవింశతివర్ణకమ్ । దధ్యౌ పరమభావేన కృష్ణమానందరూపిణమ్
అతడు ఇరవైయైదు అక్షరాల పరమ మంత్రాన్ని జపిస్తూ, పరమ భక్తితో ఆనందరూపుడైన కృష్ణుని ధ్యానం చేశాడు.
చరంతం వ్రజవీథీషు విచిత్రగతిలీలయా । లలితైః పాదవిన్యాసైః క్వణయంతం చ నూపురమ్
అతడు కృష్ణుడు వ్రజ వీధుల్లో విచిత్రమైన ఆటలతో, లయబద్ధమైన అడుగులతో నూపురాలు మోగిస్తూ సంచరిస్తున్న దృశ్యాన్ని చూశాడు.
చిత్రకందర్పచేష్టాభిః సస్మితాపాంగవీక్షితైః । సంమోహనాఖ్యయా వంశ్యా పంచమారుణచిత్రయా
కృష్ణుడు చిత్రమైన చేతి కదలికలతో, ముద్దైన చూపులతో, మృదువైన నవ్వులతో, ఐదు ఎర్రటి రంగులతో అలంకరించిన సమ్మోహన అనే వంశీతో అందరినీ ఆకర్షిస్తున్నాడు.
బింబౌష్ఠపుటచుంబిన్యా కలాలాపైర్మనోజ్ఞయా । హరంతం వ్రజరామాణాం మనాంసి చ వపూంషి చ
బింబఫలం లాంటి పెదవులతో వంశీని ముద్దాడుతూ, మధురమైన రాగాలు పలికిస్తూ, వ్రజ స్త్రీల మనస్సులను, శరీరాలను ఆకర్షిస్తున్నాడు.
శ్లథన్నీవీభిరాగత్య సహసాలింగితాంగకమ్ । దివ్యమాల్యాంబరధరం దివ్యగంధానులేపనమ్
విప్పిన నీవీలతో ఉన్న స్త్రీలు అకస్మాత్తుగా కృష్ణుని శరీరాన్ని ఆలింగనం చేస్తూ, అతడు దివ్యమైన పుష్పమాలలు, వస్త్రాలు ధరించి, పరిమళాలతో అలంకరించబడి ఉన్నాడు.
శ్యామలాంగప్రభాపూర్ణైర్మోహయంతం జగత్త్రయమ్ । స ఏవం బహుదేవేన సముపాస్య జగత్పతిమ్
కృష్ణుడు నల్లని ప్రకాశవంతమైన అవయవాలతో మూడు లోకాలను మోహింపజేస్తూ, ఆ ముని ఎంతో కాలం భక్తితో జగత్పతిని సేవించాడు.
నవకల్పాంతరే జాతా గోకులే దివ్యరూపిణీ । కన్యా ప్రచండనామ్నస్తు గోపస్యాతి యశస్వినః
కొత్త కల్పంలో గోకులంలో ప్రఖ్యాతుడైన ప్రచండ అనే గోపునికి దివ్యరూపిణి కుమార్తె జన్మించింది.
చిత్రగంధేతి విఖ్యాతా కుమారీ చ శుభాననా । నిజాంగగంధైర్వివిధైర్మోదయంతీ దిశో దశ
ఆమెను చిత్రగంధ అని పిలిచేవారు. ఆమె ముఖం అందంగా మెరిసిపోతుండగా, తన శరీరంలో నుంచి వచ్చే వాసనలతో పది దిశలను ఆనందింపజేసేది.
తామేనాం పశ్య కల్యాణీం వృందశో మధుపాయినీమ్ । అంగేషు స్వపతిం కృత్వా రసావేశసమాకులామ్
ఈ మంగళకరమైన వ్రిందను చూడు. ఆమె తేనెను సేవిస్తూ, ప్రేమలో మునిగిపోయి, తన ప్రియుడిని తన శరీరంలో అధిపతిగా చేసుకుంది.
అస్యాః స్తనపరిష్వంగే హారైః సర్వైర్విహన్యతే । వక్షఃస్థలాత్ప్రచ్యవద్భిశ్చిత్రగంధాదిసౌరభైః
ఆమె కృష్ణుని ఆలింగనం చేసేప్పుడు, తన హారాలు అతని ఛాతీపై తగిలి, చిత్రగంధ మొదలైన స్త్రీల పరిమళాలను అక్కడ వ్యాపింపజేస్తున్నాయి.
అపరే మునివర్యాస్తు సతతం పూతమానసాః । వాయుభక్షాస్తపస్తేపుర్జపంతః పరమం మనుమ్
ఇంకా కొంతమంది గొప్ప మునులు ఎప్పుడూ పవిత్రమైన మనస్సుతో, గాలినే ఆహారంగా తీసుకుంటూ, పరమ మంత్రాన్ని జపిస్తూ తపస్సు చేశారు.
స్మరః కృష్ణాయ కామార్తి కలాదివృత్తిశాలినే । ఆగ్నేయీసహితం కృత్వా మంత్రం పంచదశాక్షరమ్
కామదేవుడు కృష్ణుని కోసం ప్రేమతో, అగ్నేయితో కలిసి, అన్ని కళలతో నిండిన పదిహేను అక్షరాల మంత్రాన్ని స్థాపించాడు.
దధ్యుర్మునివరాః కష్ణమూర్తిం దివ్యవిభూషణామ్ । దివ్యచిత్రదుకూలేన పూర్ణపీనకటిస్థలామ్
ఆ మహామునులు దివ్యాభరణాలతో అలంకరించబడిన, అద్భుతమైన పట్టు వస్త్రాలు ధరించిన, సంపూర్ణమైన నడుముతో ఉన్న కృష్ణుని రూపాన్ని ధ్యానం చేశారు.
మయూరపిచ్ఛకైః కౢప్తచూడాముజ్జ్వలకుండలామ్ । సవ్యజంఘాంత ఆదాయ దక్షిణం చరణాంబుజమ్
మయూరపిచ్చకాలతో చేసిన కిరీటంతో, మెరిసే కుండలాలతో, ఎడమ కాలు మడిచి, కుడి పాదాన్ని ముందుకు ఉంచి ఉన్న కృష్ణుని దర్శించారు.
భ్రమంతీం సంపుటీకృత్య చారుహస్తాంబుజద్వయమ్ । కక్షదేశవినిక్షిప్తవేణుం పరిచలత్పుటీమ్
అతడు చక్కటి కమలాలాంటి రెండు చేతులను కలిపి, వంశీని కక్షంలో ఉంచి, వేళ్లు సునాయాసంగా కదులుతూ సంచరిస్తున్నాడు.
ఆనందయంతీం గోపీనాం నయనాని మనాంసి చ । పరమాశ్చర్యరూపేణ ప్రవిష్టాం రంగమండపే
అద్భుతమైన రూపంతో రంగస్థలంలో ప్రవేశించిన ఆమె, గోపికల కళ్లను, మనసులను ఆనందంతో నింపింది.
ప్రసూనవర్షర్గోపీభిః పూర్యమాణాం చ సర్వతః । అథ కల్పాంతరే దేహం త్యక్త్వా జాతా ఇహాధునా
చుట్టూ గోపికలు పుష్పవర్షం కురిపిస్తుండగా, ఆమె గత యుగంలో శరీరం విడిచిన తరువాత, ఇప్పుడు ఇక్కడ జన్మించింది.