సువృత్తం సంగరే తస్య నహుషేణ యథా కృతమ్ । తస్యై నివేదయామాస ఇందుమత్యై చ మేనికా
నహుషుడు యుద్ధంలో ఎంత సద్గుణంగా ప్రవర్తించాడో మేనికా ఇందుమతికి వివరంగా చెప్పింది.
మేనికాయా వచః శ్రుత్వా హర్షేణ మహతాన్వితా । సఖి సత్యం బ్రవీషి త్వమిత్యువాచ సగద్గదమ్
మెనికా మాటలు విని, ఇందుమతి ఎంతో ఆనందంతో, కంటతడి తో, 'సఖి, నీవు నిజమే చెప్పావు' అని చెప్పింది.
సామృతం సుప్రియం ప్రోక్తం మనఃప్రోత్సాహకారకమ్ । జీవాదికం మయా దేయం త్వయి సర్వస్వమేవ హి
'నీవు చెప్పింది అమృతంలా మధురంగా ఉంది, నా మనసుకు ఎంతో ఉత్సాహాన్ని ఇచ్చింది. నా ప్రాణం సహా నా సర్వస్వం నీదే.'
ఏవమాభాష్య తాం దేవీ రాజానమిదమబ్రవీత్ । తవ పుత్రో మహాబాహుః సమాయాతో హి సాంప్రతమ్
ఆమెతో ఇలా మాట్లాడిన తరువాత, రాణి రాజుకు ఇలా చెప్పింది — 'నీ బలవంతుడైన కుమారుడు ఇప్పుడు తిరిగి వచ్చాడు.'
ఆఖ్యాతి చ మహారాజ ఏషా మే వై వరాప్సరాః । భర్తారమేవమాభాష్య విరరామ సుహర్షితా
'మహారాజా! ఈమె నా ఇష్టమైన అప్సరసు' అని చెప్పింది. భర్తతో ఇలా మాట్లాడి, ఆనందంతో మౌనంగా నిలిచింది.
సమాకర్ణ్య నృపేంద్రస్తు తామువాచ ప్రియాం ప్రతి । పురా ప్రోక్తం మహాభాగే మునినా నారదేన హి
ఇవి విని, రాజాధిరాజు తన ప్రియమైన భార్యతో, 'మహాభాగే! ఈ సంగతిని ముని నారదుడు ముందే చెప్పాడు' అని అన్నాడు.
పుత్రం ప్రతి న కర్తవ్యం దుఃఖం రాజంస్త్వయా కదా । తం నిహత్య సువీర్యేణ దానవం చైష్యతే సుతః
'రాజా! నీ కుమారుని గురించి ఎప్పుడూ దుఃఖించవద్దు. అతడు గొప్ప పరాక్రమంతో దానవుడిని సంహరించి తిరిగి వస్తాడు.'
సంజాతం సత్యమేవం వై మునినా భాషితం పురా । అన్యథా వచనం తస్య కథం దేవి భవిష్యతి
'ముని ముందుగా చెప్పింది నిజమయ్యింది. దేవీ! ఆయన మాటలు వేరేలా ఎలా అవుతాయి?'
దత్తాత్రేయో మునిశ్రేష్ఠః సాక్షాద్దేవో భవిష్యతి । శుశ్రూషితస్త్వయా దేవి మయా చ తపసా పురా
దత్తాత్రేయుడు మహర్షుల్లో శ్రేష్ఠుడు, స్వయంగా దేవుడిగా అవతరించతాడు. దేవీ, నీవు కూడా నేను కూడా గతంలో తపస్సుతో ఆయనకు సేవ చేశాం.
పుత్రరత్నం తేన దత్తం వైష్ణవాంశప్రధారకమ్ । సదా హనిష్యతి పరం దానవం పాపచేతనమ్
ఆ మహానుభావుడు ఇచ్చిన ఆ అమూల్యమైన కుమారుడు వైష్ణవ వంశాన్ని నిలబెడతాడు. అతడు ఎప్పుడూ దుష్టమైన దానవుణ్ణి సంహరిస్తాడు.
సర్వదైత్యప్రహర్తా చ ప్రజాపాలో మహాబలః । దత్తాత్రేయేణ మే దత్తో వైష్ణవాంశః సుతోత్తమః
అతడు ఎల్లప్పుడూ రాక్షసులను నాశనం చేస్తాడు, ప్రజలను కాపాడతాడు, అపారమైన బలంతో ఉంటాడు. దత్తాత్రేయుడు నాకు ఇచ్చిన ఉత్తమమైన కుమారుడు వైష్ణవ వంశానికి గర్వకారణం.
ఏవం సంభాష్య తాం దేవీం రాజా చేందుమతీం తదా । మహోత్సవం తతశ్చక్రే పుత్రస్యాగమనం ప్రతి
ఇలా రాణి ఇందుమతికి చెప్పిన తరువాత, రాజు తన కుమారుడు వచ్చిన సందర్భంగా గొప్ప ఉత్సవాన్ని నిర్వహించాడు.
హర్షేణ మహతావిష్టో విష్ణుం సస్మార వై పునః
అతడు అపారమైన ఆనందంతో మునిగిపోయి, మళ్లీ విష్ణువును స్మరించాడు.
సర్వోపపన్నం సురవర్గయుక్తమానందరూపం పరమార్థమేకమ్ । క్లేశాపహం సౌఖ్యప్రదం నరాణాం సద్వైష్ణవానామిహ మోక్షదం పరమ్
అన్ని గుణాలతో కూడినవాడు, దేవతలతో కలసి ఉన్నవాడు, ఆనంద స్వరూపుడు, పరమార్థమైన ఏకైకుడు, బాధలను తొలగించేవాడు, మనుషులకు సుఖాన్ని ప్రసాదించేవాడు, నిజమైన వైష్ణవులకు ఇక్కడే మోక్షాన్ని ఇచ్చేవాడు.
ఇతి శ్రీపద్మపురాణే భూమిఖండే వేనోపాఖ్యానే గురుతీర్థమాహాత్మ్యే చ్యవనచరిత్రే నహుషాఖ్యానే షోడశాధికశతతమోఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీపద్మపురాణంలో, భూమిఖండంలో, వేనుని కథలో, గురుతీర్థ మహిమలో, చ్యవనుడి చరిత్రలో, నహుషుని కథలో నూట పదహారు వ అధ్యాయం ముగిసింది.
కుంజల ఉవాచ- నహుషః ప్రియయా సార్ద్ధం తయా చైవ సరంభయా । ఐంద్రేణాపి స దివ్యేన స్యందనేన వరేణ చ
కుంజలుడు ఇలా చెప్పాడు — నహుషుడు తన ప్రియ భార్యతో, సారంభతో, ఇంద్రుని దివ్య రథంతో, ఉత్తమమైన వరంతో కలిసి,
నాగాహ్వయం పురం ప్రాప్తః సర్వశోభాసమన్వితమ్ । దివ్యైర్మంగలకైర్యుక్తం భవనైరుపశోభితమ్
అన్ని వైభవాలతో మెరిసే నాగాహ్వయ అనే నగరానికి చేరుకున్నాడు. ఆ నగరం దివ్య మంగళచిహ్నాలతో, అద్భుతమైన భవనాలతో అలంకరించబడి ఉంది.
హేమతోరణసంయుక్తం పతాకాభిరలంకృతమ్ । నానావాదిత్రనాదైశ్చ బందిచారణశోభితమ్
ఆ నగరానికి బంగారు తోరణాలు ఉన్నాయి, పతాకలతో అలంకరించబడి ఉంది, వివిధ వాద్యాల శబ్దాలతో, బందులు, చారణులతో మరింత అందంగా ఉంది.
దేవరూపోపమైః పుణ్యైః పురుషైః సమలంకృతమ్ । నారీభిర్దివ్యరూపాభిర్గజాశ్వైః స్యందనైస్తథా
దేవతలకు సమానమైన సద్గుణులైన పురుషులతో, దివ్య సౌందర్యం గల స్త్రీలతో, ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలతో ఆ నగరం అలంకరించబడి ఉంది.
నానామంగలశబ్దైశ్చ వేదధ్వనిసమాకులమ్ । గీతవాదిత్రశబ్దైశ్చ వీణావేణుస్వనైస్తతః
వివిధ మంగళధ్వనులతో, వేదపఠన శబ్దాలతో, పాటలు, వాద్యాల స్వరాలతో, వీణలు, వంశీల ధ్వనులతో ఆ నగరం నిండిపోయింది.
సర్వశోభాసమాకీర్ణం వివేశ స పురోత్తమమ్ । వేదమంగలఘోషైశ్చ బ్రాహ్మణైశ్చైవ పూజితః
అన్ని వైభవాలతో నిండిన ఆ ఉత్తమ నగరంలోకి అతడు ప్రవేశించాడు. వేద మంగళ ఘోషలతో, బ్రాహ్మణుల ఆతిథ్యంతో అతడిని సత్కరించారు.
దదృశే పితరం వీరో మాతరం చ సుపుణ్యకామ్ । హర్షేణ మహతావిష్టః పితుః పాదౌ ననామ సః
ఆ వీరుడు తన తండ్రిని, తల్లిని చూశాడు. వారు గొప్ప పుణ్యాన్ని కోరుకుంటూ ఉన్నారు. అతడు అపారమైన ఆనందంతో తండ్రి పాదాలకు నమస్కరించాడు.
అశోకసుందరీ సా తు తయోః పాదౌ పునః పునః । ననామ భక్త్యా భావేన ఉభయోః సా వరాననా
అశోకసుందరి ఆ సుందర ముఖవతి, ఇద్దరి పాదాలకు భక్తితో, మనస్పూర్తిగా, పునఃపునః నమస్కరించింది.
రంభా చ సా ననామాథ ప్రీతిం చైవాప్యదర్శయత్ । నమస్కృత్వా సమాభాష్య స్వగురుం నృపనందనః
తర్వాత రంభా కూడా నమస్కరించి, తన ప్రేమను ప్రదర్శించింది. రాజులందరికీ ఆనందదాయకుడైన అతడు తన గురువుకు నమస్కరించి మాట్లాడాడు.
అనామయం చ పప్రచ్ఛ మాతరం పితరం ప్రతి । ఏవముక్తో మహాభాగః సానందపులకోద్గమః
తల్లి, తండ్రి ఆరోగ్యాన్ని అడిగాడు. అప్పుడు మహాభాగుడు, ఆనందంతో హర్షభరితుడై ఇలా అన్నాడు.
ఆయురువాచ- అద్యైవ వ్యాధయో నష్టా దుఃఖశోకావుభౌ గతౌ । భవతో దర్శనాత్పుత్ర సుతుష్ట్యా హృష్యతే జగత్
ఆయుర్ ఇలా అన్నాడు — 'ఈ రోజు అన్ని వ్యాధులు పోయాయి, దుఃఖం, శోకం రెండూ తొలగిపోయాయి. నీవు కనబడటంతో, కుమారా, ఈ లోకమంతా సంతోషంతో ఉల్లాసిస్తోంది.'
కృతకృత్యోస్మి సంజాతస్త్వయి జాతే మహౌజసి । స్వవంశోద్ధరణం కృత్వా అహమేవ సముద్ధృతః
నీ వంటి మహోన్నతుడైన కుమారుడు పుట్టినందుకు నా జీవితం సార్థకమైంది. నా వంశాన్ని నిలబెట్టినందుకు నేను కూడా పరమ సంతోషాన్ని పొందాను.
ఇందుమత్యువాచ- పర్వణి ప్రాప్య ఇందోస్తు తేజో దృష్ట్వా మహోదధిః । వృద్ధిం యాతి మహాభాగ తథాహం తవ దర్శనాత్
ఇందుమతి ఇలా చెప్పింది — పూర్ణచంద్రుని కాంతిని చూసి సముద్రం పెరిగినట్టు, నిన్ను చూసి నేనూ ఎంతో అభివృద్ధి చెందాను.
వర్ద్ధితాస్మి సుహృష్టాస్మి ఆనందేన సమాకులా । దర్శనాత్తే మహాప్రాజ్ఞ ధన్యా జాతాస్మి మానద
నిన్ను చూసి నేను ఎంతో ఆనందంతో ఉల్లాసంగా, సంతోషంగా ఉన్నాను. నీ దర్శనంతో నేను ధన్యురాలిని అయ్యాను, ఓ మహాజ్ఞానీ!
ఏవం సంభాష్య తం పుత్రమాలింగ్య తనయోత్తమమ్ । శిరశ్చాఘ్రాయ తస్యాపి వత్సం ధేనుర్యథా స్వకమ్
ఇలా మాట్లాడి, ఆ తల్లి తన ఉత్తమ కుమారుని హత్తుకుని, తలపై ముద్దు పెట్టి, ఆవు తన కుందేలు ప్రేమించినట్టు అతన్ని ఆదరించింది.