ఇత్యుక్త్వా పునరుత్థాయ లాఘవేన సమన్వితః । ఏకవింశతిభిర్బాణైర్నహుషం చాహనత్పునః
అలా చెప్పి, మళ్లీ లేచి, వేగంగా నహుషుని మీద ఇరవై ఒక బాణాలతో మళ్లీ ప్రహారము చేశాడు.
ఏకేన ముష్టిమధ్యే తు చతుర్భిర్బాహుమధ్యతః । చతుర్భిశ్చ మహాశ్వాంశ్చ ఛత్రమేకేన తేన వై
ఒక బాణంతో ముష్టి మధ్యలో, నాలుగు బాణాలతో భుజ మధ్యంలో, ఇంకో నాలుగు బాణాలతో గొప్ప గుర్రాలను, ఒక బాణంతో ఛత్రాన్ని కొట్టాడు.
పంచభిర్మాతలిం విద్ధ్వా రథనీడం తు సప్తభిః । ధ్వజదండం త్రిభిస్తీక్ష్ణైర్దానవః శిఖిపత్రిభిః
ఐదు బాణాలతో మాతలిని గాయపరిచాడు, ఏడుతో రథపు వేదికను, మూడు నుక్కు బాణాలతో పావురపు రేకులతో ధ్వజదండాన్ని దెబ్బతీశాడు.
ఆదానం తు నిదానం తు లక్షమోక్షం దురాత్మనః । లాఘవం తస్య సందృష్ట్వా దేవతా విస్మయంగతాః
అతని బాణాల ఎత్తు, లక్ష్యాన్ని చూసి, దానవుని వేగాన్ని గమనించి, దేవతలు ఆశ్చర్యపోయారు.
తస్య పౌరుషమాపశ్య స రాజా దానవోత్తమమ్ । శూరోసి కృతవిద్యోసి ధీరోసి రణపండితః
ఆ రాజు ఆ దానవశ్రేష్ఠుని పరాక్రమాన్ని చూసి, "నీవు ధైర్యవంతుడు, విద్యలో నిపుణుడు, స్థిరమనస్సు కలవాడు, యుద్ధంలో పాండిత్యమున్నవాడు," అని అన్నాడు.
ఇత్యుక్వా దానవం తం తు ధనుర్విస్ఫార్య భూపతిః । మార్గణైర్దశభిస్తం తు వివ్యాధ లఘువిక్రమః
అలా దానవునితో చెప్పి, రాజు తన విల్లు బలంగా వంచి, వేగంగా పది బాణాలతో అతడిని గాయపరిచాడు.
త్రిభిర్ధ్వజం ప్రచిచ్ఛేద స పపాత ధరాతలే । తురగాన్పాతయామాస చతుర్భిస్తస్య సాయకైః
మూడు బాణాలతో ధ్వజాన్ని కోసి నేలపై పడేశాడు. నాలుగు బాణాలతో గుర్రాలను పడగొట్టాడు.
ఏకేన ఛత్రం తస్యాపి చకర్త లఘువిక్రమః । దశభిః సారథిస్తస్య ప్రేషితో యమమందిరమ్
ఒక బాణంతో వేగంగా ఛత్రాన్ని కోసాడు. పది బాణాలతో అతని సారథిని యమలోకానికి పంపాడు.
దంశనం దశభిశ్ఛిత్త్వా శరైశ్చ విదలీకృతః । సర్వాంగేషు చ త్రింశద్భిర్వివ్యాధ దనుజేశ్వరమ్
పది బాణాలతో దంతాన్ని కోసి, దాన్ని విరిగిపోయేలా చేశాడు. ముప్పై బాణాలతో దానవాధిపతిని అన్ని అవయవాల్లో గాయపరిచాడు.
హతాశ్వో విరథో జాతో బాణపాణిర్ధనుర్ధరః । అభ్యధావత్స వేగేన వర్షయన్నిశితైః శరైః
గుర్రాలు చనిపోయి, రథం ధ్వంసమై, విల్లు చేత పట్టుకుని, ఆ ధనుర్ధారి వేగంగా పరుగెత్తి, పదునైన బాణాలతో వర్షంలా వదిలాడు.
ఖడ్గచర్మధరో దైత్యో రాజానం తమధావత । ధావమానస్య హుండస్య ఖడ్గం చిచ్ఛేద భూపతిః
ఖడ్గం, కవచం ధరించిన దైత్యుడు రాజును ఎదుర్కొనడానికి పరుగెత్తాడు. హుండుడు పరుగెత్తుతుండగా, రాజు అతని ఖడ్గాన్ని కోసేశాడు.
క్షురప్రైర్నిశితైర్బాణైశ్చర్మ చిచ్ఛేద భూపతిః । అథ హుండః స దుష్టాత్మా సమాలోక్య సమంతతః
క్షురప్రాలాంటి పదునైన బాణాలతో రాజు అతని కవచాన్ని కోసేశాడు. అప్పుడు ఆ దుష్టాత్ముడైన హుండుడు చుట్టూ అన్ని వైపులా చూశాడు.
జగ్రాహ ముద్గరం తూర్ణం ముమోచ లఘువిక్రమః । వజ్రవేగం సమాయాంతం దదృశే నృపతిస్తదా
ఆ యోధుడు వెంటనే ఒక గొప్ప గదను పట్టుకుని, తేలికగా పరుగెత్తి దాన్ని విసిరాడు. ఆ గద ఉక్కుపాటుగా దూసుకొస్తున్నదాన్ని రాజు చూసాడు.
ముద్గరం స్వనవంతం చాపాతయదంబరాత్తతః । దశభిర్నిశితైర్బాణైః క్షురప్రైశ్చ స్వవిక్రమాత్
ఆ గద గంభీరంగా మోగుతూ ఆకాశంలోకి వచ్చిందని చూసి, తన పరాక్రమంతో పదిమంది పదునైన బాణాలతో, కత్తిపొడవు బాణాలతో దాన్ని కూల్చేశాడు.
ముద్గరం పతితం దృష్ట్వా దశఖణ్డమయం భువి । గదాముద్యమ్య వేగేన రాజానమభ్యధావత
ఆ గద భూమిపై పడి, పది ముక్కలుగా విరిగిపోవడాన్ని చూసి, అతడు తన గొడ్డలిని బలంగా ఎత్తుకుని రాజును దూకివచ్చాడు.
ఖడ్గేన తీక్ష్ణధారేణ తస్య బాహుం విచిచ్ఛిదే । సగదం పతితం భూమౌ సాంగదం కటకాన్వితమ్
తీవ్రమైన పదును గల ఖడ్గంతో అతని భుజాన్ని కోసేశాడు. ఆ భుజానికి గద కూడా ఉండగా, కంకణం, వలయంతో కూడి భూమిపై పడిపోయింది.
మహారావం తతః కృత్వా వజ్రస్ఫోటసమం తదా । రుధిరేణాపి దిగ్ధాంగో ధావమానో మహాహవే
అప్పుడు అతడు గర్జన చేస్తూ, ఉక్కుపాటుగా మోగినట్లు, రక్తంతో ఒలికిపోయిన తన శరీరంతో, ఆ మహాసంగ్రామంలో పరుగెత్తాడు.
క్రోధేన మహతావిష్టో గ్రస్తుమిచ్ఛతి భూపతిమ్ । దుర్నివార్యః సమాయాతః పార్శ్వం తస్య చ భూపతేః
భయంకరమైన కోపంతో అతడు రాజును మింగాలని ఉద్ధేశించాడు. ఆపడం అసాధ్యంగా, అతడు రాజు పక్కకు వచ్చాడు.
నహుషేణ మహాశక్త్యా తాడితో హృది దానవః । పతితః సహసా భూమౌ వజ్రాహత ఇవాచలః
నహుషుడు మహాశక్తితో అతని హృదయాన్ని గట్టిగా కొట్టగా, ఆ దానవుడు ఉక్కుపాటుగా కొట్టిన కొండలా అకస్మాత్తుగా భూమిపై పడిపోయాడు.
తస్మిన్దైత్యే గతే భూమావితరే దానవా గతాః । వివిశుః కతి దుర్గేషు కతి పాతాలమాశ్రితాః
ఆ దానవుడు భూమిపై పడిపోవగానే, మిగతా దానవులు అక్కడినుంచి పారిపోయారు. కొందరు కోటల్లోకి దాగిపోగా, మరికొందరు పాతాళంలో ఆశ్రయం పొందారు.
దేవాః ప్రహర్షమాజగ్ముర్గంధర్వాః సిద్ధచారణాః । హతే తస్మిన్మహాపాపే నహుషేణ మహాత్మనా
ఆ మహాపాపి నహుషునిచేత సంహరించబడినప్పుడు, దేవతలు, గంధర్వులు, సిద్ధులు, చారణులు అందరూ ఆనందంతో ఉల్లాసించారు.
తస్మిన్హతే దైత్యవరే మహాహవే దేవాశ్చ సర్వే ప్రముదం ప్రలేభిరే । తాం దేవరూపాం తపసా ప్రవర్ద్ధితాం స ఆయుపుత్రః ప్రతిలభ్య హర్షితః
ఆ గొప్ప యుద్ధంలో ఆ ప్రధాన దానవుడు సంహరించబడినప్పుడు, దేవతలు అందరూ ఆనందంతో నిండిపోయారు. తపస్సుతో అభివృద్ధి చెందిన ఆ దివ్యరూపాన్ని తన కుమారుడితో కలసి నహుషుడు మళ్లీ పొందాడు.
ఇతి శ్రీపద్మపురాణే భూమిఖండే వేనోపాఖ్యానే గురుతీర్థమాహాత్మ్యే చ్యవనచరిత్రే నహుషాఖ్యానే పంచదశాధికశతతమోఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీపద్మపురాణంలో భూమిఖండంలో, వేనుని కథలో, గురుతీర్థ మహాత్మ్యంలో, చ్యవనుని చరిత్రలో, నహుషుని కథలో, నూట పదిహేనవ అధ్యాయము ముగిసింది.
కుంజల ఉవాచ- అశోకసుందరీ పుణ్యా రంభయా సహ హర్షితా । నహుషం ప్రాప్య విక్రాంతం తమువాచ తపస్వినీ
కుంజలుడు ఇలా చెప్పాడు — అశోకసుందరి, పుణ్యవంతురాలు, రంభతో కలిసి ఆనందంగా, పరాక్రమశాలి నహుషుని దగ్గరకు వెళ్లి, తపస్సులో నిలిచిన ఆమె అతనితో ఇలా చెప్పింది.
అహం తే ధర్మతః పత్నీ దేవైర్దిష్టా తపస్వినీ । ఉద్వాహయస్వ మాం వీర యది ధర్మమిహేచ్ఛసి
"నేను నీ ధర్మపత్నిని, దేవతల చేత నియమించబడిన తపస్విని. ఓ వీరా! నీకు ధర్మం కావాలంటే నన్ను పెళ్లి చేసుకో."
సదైవ చింత్యమానా చ త్వామహం తపసి స్థితా । భవాన్ధర్మప్రసాదేన మయా ప్రాప్తో నృపోత్తమ
"నేను ఎప్పుడూ తపస్సులో నిన్ను ఆలోచిస్తూ ఉన్నాను. ధర్మప్రసాదంతో, రాజులలో శ్రేష్ఠుడవైన నీవు నన్ను చేరుకున్నావు."
నహుష ఉవాచ- మదర్థే నియతా భద్రే యది త్వం తపసి స్థితా । గురోర్వాక్యాన్ముహూర్తేన తవ భర్తా భవామ్యహమ్
నహుషుడు ఇలా అన్నాడు — "ఓ సుభాగ్యవతీ! నీవు నా కోసం తపస్సులో స్థిరంగా ఉన్నావంటే, గురువు మాట ప్రకారం తక్కువ సమయంలోనే నీ భర్తను అవుతాను."
అనయా రంభయా సార్ద్ధమావాం గచ్ఛావ భామిని । సమారోప్య రథే తాం తు తాం రంభాం తు మనోరమామ్
"ఈ రంభతో కలిసి మనిద్దరం వెళ్ళుదాం, ఓ సుందరి! ఆ మోహనమైన రంభను రథంలో కూర్చోబెట్టి వెళ్ళుదాం."
తేనైవ రథవర్యేణ వశిష్ఠస్యాశ్రమం ప్రతి । జగామ లఘువేగేన తాభ్యాం సహ మహాయశాః
అదే ఉత్తమమైన రథంలో, ఆ మహాప్రతిష్ఠ కలవాడు, ఆ ఇద్దరితో కలిసి, వశిష్ఠుని ఆశ్రమం వైపు వేగంగా ప్రయాణించాడు.
తమాశ్రమగతం విప్రం సమాలోక్య ప్రణమ్య చ । తయా సార్ద్ధం మహాతేజా హర్షేణ మహతాన్వితః
ఆ ఆశ్రమానికి వచ్చిన మునిని చూసి, నమస్కరించి, ఆ మహాతేజస్వి నహుషుడు, ఆమెతో కలిసి, గొప్ప ఆనందంతో అక్కడ నిలిచాడు.