ఆకర్ణ్య సర్వం మునినా ప్రయుక్తమాశ్చర్యభూతం స హి చింత్యమానః । తస్యాంతమేకః పరికర్తుకామ ఆయోః సుతః కోపమథో చకార
ముని చెప్పిన ఆశ్చర్యకరమైన మాటలు అన్నీ విని, ఆయు కుమారుడు ఆలోచిస్తూ, చివరికి కోపంతో ఆ విషయం ముగించాలని తలచాడు.
ఇతి శ్రీపద్మపురాణే భూమిఖండే వేనోపాఖ్యానే గురుతీర్థమాహాత్మ్యే చ్యవనచరిత్రే నాహుషాఖ్యానేఽష్టోత్తరశతతమోఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీపద్మపురాణంలో భూమిఖండంలో వేనుని కథలో, గురుతీర్థ మహిమలో, చ్యవనుని చరిత్రలో, నహుషుని కథలో నూట ఎనిమిదవ అధ్యాయం పూర్తయింది.
కుంజల ఉవాచ- ప్రణిపత్య ప్రసాద్యైవ వశిష్ఠం తపతాం వరమ్ । ఆమంత్ర్య నిర్జగామాథ బాణపాణిర్ధనుర్ధరః
కుంజలుడు ఇలా చెప్పాడు — వశిష్ఠుడిని నమస్కరించి, సంతోషపరిచి, అతడిని అభివాదించి, తన విల్లు బాణాలు పట్టుకుని బయలుదేరాడు.
ఏణస్య మాంసం సువిపాచ్యభోజితం బాలస్తయా రక్షిత ఏవ బుద్ధ్యా । ఆయోః సుపుత్రః సగుణః సురూపో దేవోపమో దేవగుణైశ్చ యుక్తః
ఏనుగును బాగా వండిన మాంసాన్ని తినిపించి, ఆ బాలుడిని ఆమె జాగ్రత్తగా కాపాడింది. ఆయు కుమారుడు మంచి లక్షణాలు కలవాడు, అందగాడు, దేవతలకు సమానంగా ఉన్నాడు.
తేనైవ మాంసేన సుసంస్కృతేన మృష్టేన పక్వేన రసానుగేన । తమేవ దైత్యం పరిభాష్య సూదో దుష్టం సుహర్షేణ వ్యభోజయత్తదా
ఆ రుచికరమైన, బాగా వండిన మాంసంతో, వంటవాడు ఆ దానవునితో మాట్లాడి, ఆనందంతో అతనికి ఆహారం పెట్టాడు.
బుభుజే దానవో మాంసం రసస్వాదుసమన్వితమ్ । హర్షేణాపి సమావిష్టో జగామాశోకసుందరీమ్
దానవుడు ఆ రసంతో కూడిన మాంసాన్ని తిని, ఆనందంతో అశోకసుందరి దగ్గరకు వెళ్లాడు.
తామువాచ తతస్తూర్ణం కామోపహతచేతనః । ఆయుపుత్రో మయా భద్రే భక్షితః పతిరేవ తే
ఆ సమయంలో, కామంతో మత్తుపట్టిన వాడు ఆమెతో త్వరగా ఇలా అన్నాడు: 'ఓ సుందరి, ఆయు కుమారుడిని నేను తినేశాను. అతడే నీ భర్త.'
మామేవ భజ చార్వంగి భుంక్ష్వ భోగాన్మనోనుగాన్ । కిం కరిష్యసి తేన త్వం మానుషేణ గతాయుషా
ఓ చారువంగి, నన్నే ప్రేమించు. నీ మనసుకు నచ్చిన సుఖాలు అనుభవించు. ఆ మరణించిన మానవునితో నీకు ఏమి పని?
ప్రత్యువాచ సమాకర్ణ్య శివకన్యా తపస్వినీ । భర్తా మే దైవతైర్దత్తో అజరో దోషవర్జితః
శివుని కుమార్తె అయిన తపస్సు చేసుకున్న ఆమె వినిపించిన వెంటనే ఇలా జవాబిచ్చింది: 'నా భర్తను దేవతలు ఇచ్చారు. అతడు వృద్ధాప్యం రాని, దోషాలు లేని వాడు.'
తస్య మృత్యుర్న వై దృష్టో దేవైరపి మహాత్మభిః । ఏవమాకర్ణ్య తద్వాక్యం దానవో దుష్టచేష్టితః
అతనికి మరణం దేవతలు, మహాత్ములు కూడా చూడలేదు. ఆమె మాటలు విని ఆ దానవుడు చెడ్డ పనులు చేయసాగాడు.
తామువాచ విశాలాక్షీం ప్రహస్యైవ పునః పునః । అద్యైవ భక్షితం మాంసమాయుపుత్రస్య సుందరి
ఆ విశాలమైన కళ్ళతో ఉన్న సుందరిని చూసి, ఆ దానవుడు మళ్లీ మళ్లీ నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు: 'ఈరోజే ఆయు కుమారుని మాంసాన్ని తిన్నాను, ఓ సుందరి.'
జాతమాత్రస్య బాలస్య నహుషస్య దురాత్మనః । ఏవమాకర్ణ్య సా వాక్యం కోపం చక్రే సుదారుణమ్
ఆ దుర్మార్గుడు నహుషుడు పుట్టిన వెంటనే. ఆమె ఆ మాటలు విని తీవ్రమైన కోపంతో మండిపడింది.
ప్రోవాచ సత్యసంస్థా సా తపసా భావితా పునః । తప ఏవ మయా తప్తం మనసా నియమేన వై । ఆయుసుతశ్చిరాయుశ్చ సత్యేనైవ భవిష్యతి
సత్యాన్ని పాటిస్తూ, తపస్సుతో పవిత్రురాలై, ఆమె మళ్లీ ఇలా చెప్పింది: 'నేను మనసుతో, నియమంతో తపస్సు చేశాను. ఆయు కుమారుడు సత్యబలం వలన దీర్ఘాయువు కలవాడు.'
ఇతో గచ్ఛ దురాచార యది జీవితుమిచ్ఛసి । అన్యథా త్వామహం శప్స్యే పునరేవ న సంశయః
ఇక్కడినుంచి పో, చెడ్డవాడా! బతకాలని అనుకుంటే. లేకపోతే మళ్లీ నిన్ను శపిస్తాను, దీనిలో ఎలాంటి సందేహం లేదు.
ఏవమాకర్ణితం తస్యాః సూదేన నృపతిం ప్రతి । పరిత్యజ్య మహారాజ ఏతామన్యాం సమాశ్రయ
ఆమె మాటలు విని, వంటవాడు రాజుతో ఇలా అన్నాడు: 'మహారాజా, ఈమెను వదిలేసి ఇంకొకరిని ఆశ్రయించు.'
సూదేన ప్రేషితో దైత్యః స హుండః పాపచేతనః । నిర్జగామ త్వరాయుక్తః స స్వాం భార్యాం ప్రియాం ప్రతి
వంటవాడు పంపిన హుండ అనే పాపపు మనసున్న దానవుడు, తన ప్రియమైన భార్యవద్దకు వేగంగా వెళ్లిపోయాడు.
చేష్టితం నైవ జానాతి దాస్యా సూదేన యత్కృతమ్ । తస్యై నివేదితం సర్వం ప్రియాయై వృత్తమేవ చ
దాసి ఏమి జరిగిందో, వంటవాడు చేసిన పనులు ఏమిటో ఆమెకు తెలియదు. ఆ ప్రియమైనవారికి జరిగిన సంగతులన్నీ ఆమెకు చెప్పబడతాయి.
సూత ఉవాచ- అశోకసుందరీ సా చ మహతా తపసా కిల । దుఃఖశోకేన సంతప్తా కృశీభూతా తపస్వినీ
సూతుడు ఇలా చెప్పాడు — అశోకసుందరి ఎంతో తపస్సు చేసి, దుఃఖంతో బాధపడి, శోకంలో క్షీణించి, తపస్సులో లీనమై ఉంది.
చింతయంతీ ప్రియం కాంతం తం ధ్యాయతి పునః పునః । కిం న కుర్వంతి వై దైత్యా ఉపాయైర్వివిధైరపి
ఆమె తన ప్రియమైనవారిని ఎప్పటికప్పుడు ఆలోచిస్తూ, మళ్లీ మళ్లీ ధ్యానం చేస్తోంది. రాక్షసులు ఎన్నో విధాలుగా ప్రయత్నించని పని లేదు.
ఉపాయజ్ఞాః సదా బుద్ధ్యా ఉద్యమేనాపి సర్వదా । వర్తంతే దనుజశ్రేష్ఠా నానాభావైశ్చ సర్వదా
ఉపాయాల్లో నిపుణులైన రాక్షసులు, తెలివితో, శ్రమతో ఎప్పుడూ అనేక విధాలుగా కార్యాలు చేస్తుంటారు.
మాయోపాయేన యోగేన హృతాహం పాపినా పురా । తథా స ఘాతితః పుత్ర ఆయోశ్చైవ భవిష్యతి
మాయతో, యోగబలంతో ఒకసారి నేను ఆ పాపి చేతిలో అపహరించబడ్డాను. అలాగే ఆమె కుమారుడు హతమయ్యాడు. ఇదే విధంగా అయుఃకూ జరగబోతుంది.
యం దృష్ట్వా దైవయోగేన భవితారమనామయమ్ । ఉద్యమేనాపి పశ్యేత కిం వా నశ్యతి వా న వా
దైవయోగంతో ఎవరికీ హాని కలగనివారిని చూసినప్పుడు, ఎంత శ్రమించినా వారు నశిస్తారా లేదా అన్నది చూడాలి.
కిం వా స ఉద్యమః శ్రేష్ఠః కిం వా తత్కర్మజం ఫలమ్ । భావిభావః కథం నశ్యేత్తతో వేదః ప్రతిష్ఠతి
శ్రమ గొప్పదా, లేక చేసిన పనికి ఫలితమే ముఖ్యమా? భవిష్యత్తులో జరగబోయేదాన్ని ఎలా మార్చగలం? వేదం ఇదే విషయాన్ని స్థిరంగా చెబుతోంది.
విశేషో భావితో దేవైః స కథం చాన్యథా భవేత్ । ఏవమేవం మహాభాగా చింతయంతీ పునః పునః
దేవతలు ఒక ప్రత్యేకమైన విధిని నిర్ణయించగా, అది ఎలా మారుతుంది? మహాభాగే! ఆమె ఇలా మళ్లీ మళ్లీ ఆలోచిస్తూ ఉంది.
కిన్నరో విద్వరో నామ బృహద్వంశోమహాతనుః । సనాభ్యోర్ధనరః కాయః పక్షాభ్యాం హి వివర్జితః
విద్వర అనే కిన్నరుడు ఉన్నాడు. అతడు గొప్ప వంశానికి, మహా శరీరంతో జన్మించాడు. నాభి నుంచి పై భాగం మానవాకృతి, రెక్కలు లేవు.
ద్విభుజో వంశహస్తస్తు హారకంకణశోభితః । దివ్యగంధానులిప్తాంగో భార్యయా సహ చాగతః
అతనికి రెండు చేతులు, ఒక బాంబూ కర్రను పట్టుకున్నాడు, హారాలు, కంకణాలతో అలంకరించబడ్డాడు. దివ్యమైన సువాసనతో శరీరం పూసుకుని, భార్యతో కలిసి వచ్చాడు.
తామువాచ నిరానందాం స సుతాం శంకరస్యహి । కిమర్థం చింతసే దేవి విద్వరం విద్ధి చాగతమ్
ఆ ఆనందం లేని శంకరుని కుమార్తెతో అతడు ఇలా అన్నాడు — 'దేవీ! నీవు ఎందుకు ఆందోళన పడుతున్నావు? విద్వరుడు వచ్చాడని తెలుసుకో.'
కిన్నరం విష్ణుభక్తం మాం ప్రేషితం దేవసత్తమైః । దుఃఖమేవం న కర్తవ్యం భవత్యా నహుషం ప్రతి
'నేను విష్ణుభక్తుడైన కిన్నరుడిని, దేవతల ఉత్తములు నన్ను పంపారు. నహుషుని విషయమై నీవు ఇంతగా దుఃఖించకూడదు.'
హుండేన పాపచారేణ వధార్థం తస్య ధీమతః । కృతమేవాఖిలం కర్మ హృతశ్చాయుసుతః శుభే
దుర్మార్గుడైన హుండుడు, ఆ జ్ఞానిని సంహరించేందుకు, మోసంతో అన్ని పనులు చేశాడు. శుభే! అయుః కుమారుడు కూడా అపహరించబడ్డాడు.
స తు వై రక్షితో దేవైరుపాయైర్వివిధైరపి । హుండ ఏవం విజానాతి ఆయుపుత్రో హృతో మయా
అయితే దేవతలు అనేక ఉపాయాలతో అతన్ని కాపాడారు. హుండుడు మాత్రం, 'అయు కుమారుడిని నేనే తీసుకెళ్లాను' అని అనుకుంటున్నాడు.