సర్గాదీనాం మహాప్రాజ్ఞ తాసు గత్వా సుభుంజతి । సూత ఉవాచ- చౌలదేశే మహాప్రాజ్ఞః సుబాహుర్నామ భూమిపః
సృష్టి మొదలైన వాటిలో, మహాప్రజ్ఞుడా, అక్కడికి వెళ్లినవారు అనుభవిస్తారు. సూతుడు చెప్పాడు— చౌళదేశంలో సుబాహు అనే మహాప్రజ్ఞుడు అనే రాజు ఉండేవాడు.
రూపవాన్గుణవాన్ధీరః పృథివ్యాం నాస్తి తాదృశః । విష్ణుభక్తో మహాప్రాజ్ఞో వైష్ణవానాం చ సుప్రియః
ఆయన అందగాడు, గుణవంతుడు, ధైర్యవంతుడు—భూమిపై అలాంటి వారు మరొకరు లేరు. విష్ణుభక్తుడు, మహాప్రజ్ఞుడు, వైష్ణవులకు ఎంతో ప్రియమైనవాడు.
కర్మణా త్రివిధేనాపి ప్రధ్యాయన్మధుసూదనమ్ । అశ్వమేధాదికాన్యజ్ఞాన్యజేత సకలాన్నృప
మూడు విధాలైన కర్మలతో మధుసూదనుని ధ్యానించాడు. రాజా, అశ్వమేధాది అన్ని యజ్ఞాలు చేశాడు.
పురోధాస్తస్య చైవాస్తి జైమినిర్నామ బ్రాహ్మణః । స చాహూయ సుబాహుం తమిదం వచనమబ్రవీత్
ఆయనకు జైమినీ అనే బ్రాహ్మణుడు పురోహితుడు. అతడు సుబాహుని పిలిపించి ఇలా అన్నాడు:
రాజన్దేహి సుదానాని యైః సుఖం తు ప్రభుంజ్యత । దానైస్తు తరతే లోకాన్దుర్గాన్ప్రేత్య గతో నరః
"రాజా, సుఖంగా జీవించేందుకు విరివిగా దానం చేయండి. దానంతో మనిషి మరణానంతరం లోకాలను, కష్టాలను దాటి వెళ్ళగలడు."
దానేన సుఖమాప్నోతి యశః ప్రాప్నోతి శాశ్వతమ్ । దానేన చాతులా కీర్తిర్జాయతే మృత్యుమండలే
దానంతో సుఖం లభిస్తుంది, శాశ్వతమైన కీర్తి వస్తుంది. మరణ లోకంలో కూడా అపూర్వమైన యశస్సు దానంతోనే కలుగుతుంది.
యావత్కీర్తిః స్థితా చాత్ర తావత్కర్తా దివం వసేత్ । తద్దానం దుష్కరం ప్రాహుర్దాతుం నైవ ప్రశక్యతే
ఇక్కడ దానం చేసినవారి పేరెంతకాలం నిలిచితే, అంతకాలం ఆ దాత స్వర్గంలో వాసం చేస్తాడు. అలాంటి దానం చేయడం చాలా కష్టం, అందరికీ సులభంగా సాధ్యపడదు.
తస్మాత్సర్వప్రయత్నేన దాతవ్యం మానవైః సదా । సుబాహురువాచ- దానాచ్చ తపసో వాపి ద్వయోర్మధ్యే సుదుష్కరమ్
అందుకే, మనుషులు అన్ని విధాలా ప్రయత్నించి ఎప్పుడూ దానం చేయాలి. సుబాహు ఇలా అన్నాడు— దానం చేయడమా, తపస్సు చేయడమా, రెండింటిలో ఏది అయినా చేయడం చాలా కష్టం.
కిం వా మహత్ఫలం ప్రేత్య తన్మే బ్రూహి ద్విజోత్తమ । జైమినిరువాచ- దానాన్న దుష్కరతరం పృథివ్యామస్తి కించన
ఇవ్వడం లేదా తపస్సు చేయడం వల్ల మరణానంతరం ఎంత గొప్ప ఫలం లభిస్తుంది? అది నాకు చెప్పు, మేధావీ! జైమినీ ఇలా అన్నాడు— భూమిపై దానం చేయడానికంటే కష్టం మరొకటి లేదు.
రాజన్ప్రత్యక్షమేవైకం దృశ్యతే లోకసాక్షికమ్ । పరిత్యజ్య ప్రియాన్ప్రాణాన్ధనార్థం లోభమోహితాః
ఓ రాజా! అందరికీ కనబడే ఒక విషయం ఉంది— ధనం కోసం, ఆశaktiతో మోసపోయి, కొందరు తమ ప్రాణాలను కూడా వదులుతారు.
ప్రవిశంతి నరా లోకే సముద్రమటవీం తథా । సేవామన్యే ప్రపద్యంతేఽశ్వవృత్తిరితి యా స్థితా
ఈ లోకంలో కొందరు సముద్రంలోకి, మరికొందరు అడవిలోకి వెళ్తారు. ఇంకొందరు సేవ చేసుకుంటూ, తక్కువ స్థాయి జీవనాన్ని అంగీకరిస్తారు.
హింసాప్రాయాం బహుక్లేశాం కృషిం చైవ తథా పురా । తస్య దుఃఖార్జితస్యాపి ప్రాణేభ్యోపి గరీయసః
వ్యవసాయం చేయడం కూడా హింసతో కూడినది, ఎన్నో కష్టాలు కలిగినది. అలాంటి కష్టాలతో సంపాదించిన ధనం, ప్రాణాలకన్నా మిన్నగా భావిస్తారు.
అర్థస్య పురుషవ్యాఘ్ర పరిత్యాగః సుదుష్కరః । విశేషతో మహారాజ తస్య న్యాయార్జితస్య చ
ఓ మహాపురుషా! ధనాన్ని వదిలిపెట్టడం చాలా కష్టం. ముఖ్యంగా, ధర్మబద్ధంగా సంపాదించిన ధనాన్ని విడిచిపెట్టడం మరింత కష్టం.
శ్రద్ధయా విధివత్పాత్రే దత్తస్యాంతో న విద్యతే । శ్రద్ధా ధర్మసుతా దేవీ పావనీ విశ్వతారిణీ
శ్రద్ధతో, విధి ప్రకారం, యోగ్యుడైనవారికి ఇచ్చిన దానానికి ఫలానికి అంతం లేదు. శ్రద్ధ ధర్ముని కుమార్తె, పవిత్రతను కలిగించేది, అందరిని రక్షించేది.
సావిత్రీ ప్రసవిత్రీ చ సంసారార్ణవతారిణీ । శ్రద్ధయా సాధ్యతే ధర్మో మహద్భిర్న్నార్థరాశిభిః
ఆమె సావిత్రి, సృష్టికి తల్లి, సంసార సముద్రం దాటి పోవడానికి సహాయపడుతుంది. ధర్మం శ్రద్ధతోనే సిద్ధిస్తుంది, ధనపు గుట్టలతో కాదు.
నిష్కించనాస్తు మునయః శ్రద్ధాధర్మా దివం గతాః । సంతి దానాన్యనేకాని నానాభేదైర్నృపోత్తమ
ఏదీ లేని మునులు కూడా శ్రద్ధ, ధర్మంతో స్వర్గాన్ని పొందారు. ఓ మహారాజా! అనేక రకాల దానాలు ఉన్నాయి, వాటికి విభిన్న రూపాలు ఉన్నాయి.
అన్నదానాత్పరం నాస్తి ప్రాణినాం గతిదాయకమ్ । తస్మాదన్నం ప్రదాతవ్యం పయసా చ సమన్వితమ్
ప్రాణులకు మార్గాన్ని ఇచ్చే దానంలో అన్నదానం కన్నా గొప్పది లేదు. అందుకే, పాలు కలిపిన అన్నం ఇవ్వాలి.
మధురేణాపి పుణ్యేన వచసా చ సమన్వితమ్ । నాస్త్యన్నాత్తు పరం దానమిహలోకే పరత్ర చ
మధురమైన పుణ్యంతో, మృదువైన మాటలతో కూడినదానంగా ఇవ్వాలి. ఈ లోకంలోనూ, పరలోకంలోనూ అన్నదానానికి మించిన దానం లేదు.
తారణాయ హితాయైవ సుఖసంపత్తిహేతవే । శ్రద్ధయా విధివత్పాత్రే నిర్మలేనాపి చేతసా
రక్షణకు, మేలుకు, సుఖసంపదికి కారణమైనదిగా, శ్రద్ధతో, విధి ప్రకారం, యోగ్యుడైనవారికి, పవిత్రమైన మనసుతో అన్నం ఇవ్వాలి.
అన్నైకస్య ప్రదానస్య ఫలం భుంక్తే భవేన్నరః । గ్రాసాద్గ్రాసం ప్రదాతవ్యం ముష్టిప్రస్థం న సంశయః
ఒక వంటివాడికి అన్నం ఇచ్చిన ఫలాన్ని మనిషి అనుభవిస్తాడు. ఒక్క ముద్దైనా, ఒక్క ముష్టి అన్నం అయినా ఇవ్వాలి — ఇందులో సందేహం లేదు.
అక్షయం జాయతే తస్య దానస్యాపి మహాఫలమ్ । న చ ప్రస్థం న వా ముష్టిం నరస్య హి న సంభవేత్
అలాంటి దానానికి ఫలం ఎప్పటికీ తగ్గదు. ఒక్క ముష్టి అయినా, ఒక్క ముద్దైనా ఇవ్వడం మనిషికి అసాధ్యం కాదు.
అనాస్తిక్యప్రభావేణ పర్వణి ప్రాప్య మానవః । శ్రద్ధయా బ్రాహ్మణం చైకం భక్త్యా చైవ ప్రభోజయేత్
అనాస్తిక్య ప్రభావంతో పర్వదినాన్ని పొందినవాడు, కనీసం ఒక బ్రాహ్మణునికి అయినా శ్రద్ధతో, భక్తితో అన్నం పెట్టాలి.
ఏకస్యాపి ప్రధానస్య అన్నస్యాపి ప్రజేశ్వర । జన్మాంతరం సుసంప్రాప్య నిత్యం చాన్నం ప్రభుంజతి
ఓ ప్రజల అధిపతీ! ఒక్క ముఖ్యమైన అన్నముద్దను ఇచ్చినా, మంచి జన్మను పొంది, ఎప్పుడూ అన్నాన్ని ఆస్వాదిస్తాడు.
పూర్వజన్మని యద్దత్తం భక్త్యా పాత్రే సకృన్నరైః । జన్మాంతరం సుసంప్రాప్య నిత్యమేవ భునక్తి చ
మునుపటి జన్మలో భక్తితో, యోగ్యునికి ఒక్కసారి అయినా ఇచ్చినదాన్ని, మంచి జన్మను పొంది, ఎప్పుడూ అనుభవిస్తాడు.
అన్నదానం ప్రయచ్ఛంతి బ్రాహ్మణేభ్యో హి నిత్యశః । మిష్టాన్నపానం భుంజంతి తే నరా అన్నదాయినః
బ్రాహ్మణులకు ఎప్పుడూ అన్నదానం చేసే వారు, తాము కూడా రుచికరమైన అన్నపానాలు ఆస్వాదిస్తారు. అన్నదానం చేసే వారికి ఎల్లప్పుడూ మంచి ఫలితాలే కలుగుతాయి.
అన్నమేవ వదంత్యేత ఋషయో వేదపారగాః । ప్రాణభూతం న సందేహమమృతాద్ధి సముద్భవమ్
వేదాలను పూర్తిగా తెలుసుకున్న ఋషులు, అన్నమే ప్రాణాధారం అని స్పష్టంగా చెబుతున్నారు. అది అమృతంలా ప్రాణాలకు మూలం అని సందేహమే లేదు.
ప్రాణాస్తేన ప్రదత్తా హి యేన చాన్నం సమర్పితమ్ । అన్నదానం మహారాజ దేహి త్వం తు ప్రయత్నతః
ఎవరైతే అన్నదానం చేస్తారో, వారు ప్రాణమే ఇస్తున్నట్లే. అందుకే మహారాజా, నీవు కూడా శ్రద్ధగా అన్నదానం చేయాలి.
ఏవమాకర్ణ్య వై రాజా జైమినేస్తు మహాత్మనః । పునః పప్రచ్ఛ తం విప్రం జైమినిం జ్ఞానపండితమ్
ఇలా జైమినియుని మాటలు విన్న రాజు, ఆ మహాత్ముడైన జైమినిని మళ్లీ ప్రశ్నించాడు.
ఇతి శ్రీపద్మపురాణే భూమిఖండే వేనోపాఖ్యానే గురుతీర్థమాహాత్మ్యే చ్యవనచరిత్రే చతుర్నవతితమోఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీపద్మపురాణంలో భూమిఖండంలో వేనుని కథలో, గురుతీర్థ మహిమలో, చ్యవనుని చరిత్రగా తొంభై నాలుగవ అధ్యాయం ముగిసింది.
సుబాహురువాచ- స్వర్గస్య మే గుణాన్బ్రూహి సాంప్రతం ద్విజసత్తమ । ఏతత్సర్వం ద్విజశ్రేష్ఠ కరిష్యామి స్వభావికమ్
సుబాహు ఇలా అడిగాడు — ద్విజశ్రేష్ఠా! స్వర్గానికి ఉన్న గొప్పతనాన్ని నాకు వివరించు. నీవు చెప్పినది అన్నీ నేను సహజంగా చేయగలను.