పర్వతాగ్రే అశోకస్యచ్ఛాయామాశ్రిత్య సంస్థితః । శిలాతలస్థో దుష్టాత్మా వీణాదండేన వీరకః
పర్వత శిఖరంపై అశోక వృక్షం నీడలో, ఒక పాపాత్ముడు వీరకుడు, శిలపై కూర్చొని, వీణా దండాన్ని పట్టుకొని ఉన్నాడు.
సుస్వరం గాయమానస్తు గీతం విశ్వప్రమోహనమ్ । తాలమానక్రియోపేతం సప్తస్వరవిభూషితమ్
అతడు మధురమైన స్వరంతో, ప్రపంచాన్ని మోహింపజేసే పాటను, తాళం, లయతో, ఏడు స్వరాలతో అలంకరించి పాడుతున్నాడు.
గీతం గాయతి దుష్టాత్మా తస్యా రూపేణ మోహితః । పర్వతాగ్రే స్థితో విప్ర హర్షేణ మహతాన్వితః
ఆ పాపాత్ముడు పాట పాడుతూ, ఆమె అందానికి మోహితుడై, పర్వత శిఖరంపై నిలబడి ఉన్న బ్రాహ్మణుడు గొప్ప ఆనందంతో నిండిపోయాడు.
సఖీమధ్యగతా సా తు పద్మావతీ వరాననా । శుశ్రువే సుస్వరం గీతం తాలమానలయాన్వితమ్
స్నేహితుల మధ్యలో ఉన్న అందమైన ముఖం కలిగిన పద్మావతి, తాళం, లయతో కూడిన మధురమైన పాటను వినింది.
కోఽయం గాయతి ధర్మాత్మా మహత్సౌఖ్యప్రదాయకమ్ । గీతం హి సత్క్రియోపేతం సర్వభావసమన్వితమ్
"ఈ పాటను పాడుతున్న ధర్మాత్ముడు ఎవరు? ఎంత ఆనందాన్ని ఇస్తున్న పాట! మంచి చర్యలతో, అన్ని భావాలతో నిండిన పాట ఇది."
సఖీభిః సహితా గత్వా ఔత్సుక్యేన నృపాత్మజా । అశోకచ్ఛాయామాశ్రిత్య విమలే సుశిలాతలే
ఆరాటంతో రాజ కుమార్తె స్నేహితులతో కలిసి, అశోక వృక్షం నీడలోని నిర్మలమైన శిలపైకి వెళ్లింది.
దదర్శ భూపవేషేణ గోభిలం దానవాధమమ్ । పుష్పమాలాంబరధరం దివ్యగంధానులేపనమ్
ఆమె రాజ వేషంలో ఉన్న దురాత్ముడైన గోభిలుడిని, పుష్పమాల ధరించి, దివ్య సుగంధాలు పూసుకున్నాడని చూసింది.
సర్వాభరణశోభాంగం పద్మావతీ పతివ్రతా । మథురేశః సమాయాతః కదా ధర్మపరాయణః
పద్మావతి, భర్తకు అంకితభావంతో, అన్ని ఆభరణాలతో అలంకరించబడి, 'ధర్మమార్గంలో నడిచే మధురా అధిపతి ఎప్పుడు తిరిగి వస్తాడో?' అని ఆలోచించింది.
మమ నాథో మహాత్మా వై రాజ్యం త్యక్త్వా ప్రదూరతః । యావద్ధి చింతయేత్సా చ తావత్పాపేన తేన సా
'నా మహాత్ముడు భర్త రాజ్యాన్ని వదిలి దూరంగా ఉన్నాడు; నేను ఇలా ఆలోచిస్తున్నంత కాలం, ఆ పాపి నన్ను పిలిచాడు.'
సమాహూతా తురీభూయ ఏహి త్వం హి ప్రియే మమ । చకితాశంకితాసాచకథంభర్త్తాసమాగతః
ఆమెను పిలిచి, 'రా రా, నువ్వే నా ప్రియమైనవాడివి!' అని అన్నాడు. ఆమె భయంతో, అనుమానంతో, భర్త వచ్చాడేమో అని ఆశ్చర్యపోయింది.
లజ్జితా దుఃఖితా జాతా అధఃకృత్వా తతో ముఖమ్ । అహం పాపా దురాచారా నిఃశంకా పరివర్తితా
ఆమె సిగ్గుతో, బాధతో, తలదించుకుంది; 'నేను పాపినిని, చెడు ప్రవర్తన కలదాన్ని, ఇప్పుడు భయమేమీ లేకుండా మారిపోయాను.'
కోపమేవం మహాభాగః కరిష్యతి న సంశయః । యావద్ధి చింతయేత్సా చ తావత్తేనాపి పాపినా
'అవును, ఆ మహాత్ముడు ఖచ్చితంగా కోపపడతాడు, ఇందులో సందేహం లేదు; నేను ఇలా ఆలోచిస్తున్నంతలో, ఆ పాపి మళ్లీ—'
సమాహూతా తురీభూయ ఏహ్యేహి త్వం మమ ప్రియే । త్వయా వినా కృతో దేవి ప్రాణాన్ధర్తుం వరాననే
—ఆమెను పిలిచి, 'రా రా, నువ్వే నా ప్రియమైనవాడివి! ఓ అందమైన ముఖం కలిగినవాడా, నీవు లేకుండా నేను ప్రాణాలు నిలబెట్టుకోలేను.' అన్నాడు.
న హి శక్నోమ్యహం కాంతే జీవితం ప్రియమేవ చ । తవ స్నేహేన లుబ్ధోస్మి త్వాం త్యక్త్వా నోత్సహే భృశమ్
'ఓ ప్రియమైనవాడా, నేను నిజంగా బ్రతకలేను, బ్రతకాలని కూడా అనిపించదు; నీ ప్రేమతో ఆకర్షితుడనయ్యాను, నిన్ను వదిలి ఉండలేను.'
బ్రాహ్మణ్యువాచ- ఏవముక్తా గతాపశ్యత్సుముఖం లజ్జయాన్వితా । సమాలింగ్య తతో దైత్యః సతీం పద్మావతీం తదా
బ్రాహ్మణుడు ఇలా అన్నాడు— ఇలా పలికిన తరువాత, ఆమె సిగ్గుతో ముఖాన్ని తిప్పి అతడిని చూసింది; వెంటనే ఆ దైత్యుడు సతీ అయిన పద్మావతిని ఆలింగనం చేశాడు.
ఏకాంతం తు సమానీతా సుభుక్తా ఇచ్ఛయా తతః । దైత్యేన గోభిలేనాపి సత్యకేతోః సుతా తదా
ఒంటరిగా తీసుకెళ్లి, తన ఇష్టానికి అనుగుణంగా, గోభిలుడు ఆ సత్యకేతు కుమార్తెను అనుభవించాడు.
సుకలోవాచ- ముష్కస్థానేస్య సంకేతం నావిందత వరాననా । స్వవస్త్రం సా పరిగృహ్య శంకితా దుఃఖితా హ్యభూత్
సుకళా ఇలా చెప్పింది— అతని ముష్కస్థానంలో ఉన్న సంకేతాన్ని ఆ అందమైన ముఖం గలవారు గుర్తించలేదు; తన వస్త్రాన్ని తీసుకుని, అనుమానంతో, బాధతో నిండిపోయింది.
సా సక్రోధా వచః ప్రాహ గోభిలం దానవాధమమ్ । కస్త్వం పాపసమాచారో నిర్ఘృణో దానవాకృతిః
ఆమె కోపంతో, గోభిలుడైన దురాత్మునితో ఇలా చెప్పింది: 'నువ్వెవరు? పాపకర్మలు చేసే, హృదయం లేని, దైత్య రూపం కలిగినవాడా!'
శప్తుకామా సముద్యుక్తా దుఃఖేనాకులితేక్షణా । వేపమానా తదా రాజన్దుఃఖభారేణ పీడితా
శాపం చెప్పాలని సంకల్పించి, కన్నీళ్లతో బాధపడుతూ, దుఃఖ భారంతో వణికిపోతూ, ఆమె సిద్ధమైంది, ఓ రాజా.
మమ కాంతచ్ఛలేనైవ త్వయాగత్య దురాత్మవన్ । నాశితం ధర్మమేవాగ్ర్యం పాతివ్రత్యమనుత్తమమ్
నా ప్రియుడి రూపంలో వచ్చి, నీ దుష్టబుద్ధితో, నా గొప్ప ధర్మాన్ని, నా భర్తపట్ల ఉన్న అపూర్వమైన విశ్వాసాన్ని నాశనం చేశావు.
సుస్వరం రుదితం కృత్వా మమ జన్మ త్వయా హృతమ్ । పశ్య మే బలమత్రైవ శాపం దాస్యే సుదారుణమ్
నేను గట్టిగా ఏడుస్తూ, నీవు నా జన్మాన్నే నాశనం చేశావు. నా శక్తిని ఇక్కడే చూడు, నేను నీకు భయంకరమైన శాపం ఇస్తాను.
ఏవం సంభాషమాణా తం శప్తుకామా తు గోభిలమ్
ఇలా మాట్లాడుతూ, అతనికి శాపం ఇవ్వాలని ఉద్దేశించినప్పుడు, గోభిలుడు—
సుకలోవాచ- తస్యాస్తు వచనం శ్రుత్వా గోభిలో వాక్యమబ్రవీత్ । భవతీ శప్తుకామాసి కస్మాన్మే కారణం వద
సుకలుడు చెప్పెను— ఆమె మాటలు విని, గోభిలుడు ఇలా అన్నాడు: 'భగవతీ, నువ్వు నాకు శాపం ఇవ్వాలనుకుంటున్నావు, ఎందుకు? కారణం చెప్పు.'
కేన దోషేణ లిప్తోస్మి యస్మాత్త్వం శప్తుముద్యతా । గోభిలో నామ దైత్యోస్మి పౌలస్త్యస్య భటః శుభే
ఏ తప్పుతో నేను కలుషితుడనయ్యాను? నువ్వు నాకు శాపం ఇవ్వడానికి సిద్ధమవుతున్నావు? నేను గోభిలుడు, దైత్యుడిని, పౌలస్త్యుని సేవకుడిని, శుభే.
దైత్యాచారేణ వర్తామి జానే విద్యామనుత్తమామ్ । వేదశాస్త్రార్థవేత్తాస్మి కలాసు నిపుణః పునః
దైత్యుల ఆచారాన్ని అనుసరిస్తూ జీవిస్తున్నాను. నాకు అత్యుత్తమమైన విద్య తెలుసు. వేదాలు, శాస్త్రాల అర్థాన్ని గ్రహించగలను. కళల్లోను నిపుణుడిని.
ఏవం సర్వం విజానామి దైత్యాచారం శృణుష్వ మే । పరస్వం పరదారాంశ్చ బలాద్భుంజామి నాన్యథా
ఇలా అన్నీ నాకు తెలుసు. నా దైత్యుల ఆచారం విను: పరుల ధనం, పరస్త్రీలను బలవంతంగా స్వాధీనం చేసుకుంటాను, వేరే విధంగా కాదు.
వయం దైత్యాః సమాకర్ణ్య దైత్యాచారేణ సాంప్రతమ్ । వర్త్తామో జ్ఞానిభావేన సత్యం సత్యం వదామ్యహమ్
మేము దైత్యులు, ఇప్పుడు దైత్యుల ఆచారాన్ని పాటిస్తున్నాము. నిజం, నిజం చెబుతున్నాను, జ్ఞానంతో మాట్లాడుతున్నాను.
బ్రాహ్మణానాం హి చ్ఛిద్రాణి విపశ్యామో దినే దినే । తేషాం హి తపసో నాశం విఘ్నైః కుర్మో న సంశయః
ప్రతి రోజు బ్రాహ్మణుల లోపాలను గమనిస్తాము. వారి తపస్సును మేము అడ్డంకులతో నాశనం చేస్తాము, ఇందులో సందేహం లేదు.
ఛిద్రం ప్రాప్య వయం దేవి నాశయామో న సంశయః । బ్రాహ్మణాఞ్ఛ్రూయతాం భద్రే దేవయజ్ఞం వరాననే
ఏదైనా లోపం కనిపిస్తే, మేము వారిని నాశనం చేస్తాము, ఇందులో సందేహం లేదు. భద్రే, సుందర ముఖినీ, బ్రాహ్మణుల దేవయజ్ఞం గురించి విను.
నాశయామో వయం యజ్ఞాన్ధర్మయజ్ఞం న సంశయః । సుబ్రాహ్మణాన్పరిత్యజ్య దేవం నారాయణం ప్రభుమ్
మేము వారి యజ్ఞాలను, ధర్మయజ్ఞాన్ని నాశనం చేస్తాము, ఇందులో సందేహం లేదు. మంచి బ్రాహ్మణులను వదిలేసి, దేవుడు నారాయణుని కూడా వదిలిపెడతాము.