ఇతి శ్రీపద్మపురాణే భూమిఖండేవేనోపాఖ్యానే పంచత్రింశోఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీపద్మపురాణంలో భూమిఖండంలో ఈ ముప్పై ఐదవ అధ్యాయం ముగిసింది.
సునీథోవాచ- సత్యముక్తం త్వయా భద్రే ఏవమేతత్కరోమ్యహమ్ । అనయా విద్యయా విప్రం మోహయిష్యామి నాన్యథా
సునీత చెప్పింది — నీ మాటలు నిజమే సఖీ! నేను అలాగే చేస్తాను. ఈ విద్యతోనే ఆ బ్రాహ్మణుడిని మాయలో పడేస్తాను, వేరే విధంగా కాదు.
సాహాయ్యం దేహి మే పుణ్యం యేన గచ్ఛామి సాంప్రతమ్ । ఏవముక్తా తయా రంభా తామువాచ మనస్వినీమ్
ఇప్పుడు నేను విజయం సాధించేందుకు నీ పుణ్య సహాయం ఇవ్వు. అలా ఆమె అడిగినప్పుడు, రంభ ఆ ధైర్యవంతురాలైన స్త్రీతో ఇలా చెప్పింది.
కీదృగ్దదామి సాహాయ్యం తత్త్వం కథయ భామిని । దూతత్వం గచ్ఛ మే భద్రే ఏతం ప్రతి సుసాంప్రతమ్
ఏ సహాయం కావాలో చెప్పు సుందరి! ఇప్పుడే నువ్వు నా దూతగా అతని దగ్గరకు వెళ్ళు సఖీ.
ఏవముక్తం తయా తాం తు రంభాం ప్రతి సులోచనామ్ । ఏవమేవ ప్రతిజ్ఞాతం రంభయా దేవయోషితా
ఆమె అలా అడిగినప్పుడు, విశాలమైన కళ్లతో ఉన్న ఆమె రంభను చూసి అంగీకరించింది. రంభా దేవకన్య కూడా 'అలాగే' అని ఒప్పుకుంది.
కరిష్యే తవ సాహాయ్యమాదేశో మమ దీయతామ్ । సద్భావేన విశాలాక్షీ రూపయౌవనశాలినీ
నీకు సహాయం చేస్తాను, నాకు ఆదేశం చెప్పు. విశాలమైన కళ్లతో, అందమైన యవ్వనంతో ఉన్న ఆమె నిజమైన మనసుతో ఇలా చెప్పింది.
మాయయా దివ్యరూపా సా సంబభూవ వరాననా । రూపేణాప్రతిమాలోకే మోహయంతీ జగత్త్రయమ్
ఆమె మాయతో దివ్యమైన రూపాన్ని ధరించింది. ఆమె ముఖం ప్రకాశంగా మెరిసింది. అపూర్వమైన అందంతో మూడు లోకాలను మోహింపజేసింది.
మేరోశ్చైవ మహాపుణ్యే శిఖరే చారుకందరే । నానాధాతుసమాకీర్ణే నానారత్నోపశోభితే
మేరుపర్వతంపై పవిత్రమైన శిఖరంలో, అందమైన గుహలో, ఎన్నో లోహాలతో నిండిన, అనేక రత్నాలతో మెరిసే చోట,
దేవవృక్షైః సమాకీర్ణే బహుపుష్పోపశోభితే । దేవవృందసమాకీర్ణే గంధర్వాప్సరసేవితే
దేవవృక్షాలతో నిండిన, ఎన్నో పువ్వులతో అలంకరించబడిన, దేవతల సమూహాలతో, గంధర్వులు, అప్సరసలు సేవించే ఆ ప్రదేశంలో,
మనోహరే సురమ్యే చ శీతచ్ఛాయాసమాకులే । చందనానామశోకానాం తరూణాం చారుహాసినీ
ఆ మనోహరమైన, సుందరమైన, చల్లని నీడతో నిండిన చోట, చందన, అశోక వృక్షాల మధ్య, అందమైన నవ్వుతో ఆమె కూర్చుంది.
దోలాయాం సా సమారూఢా సర్వశృఙ్గారశోభితా । కౌశేయేన సునీలేన రాజమానా వరాననా
ఆమె ఊయలపై కూర్చొని, అన్నిరకాల శృంగార అలంకారాలతో ముస్తాబై, నీలిరంగు పట్టు వస్త్రంతో మెరిసిపోతూ, ఆమె ముఖం ప్రకాశంగా కనిపించింది.
బంధూకపుష్పవర్ణేన కంచుకేన ద్విజోత్తమ । సర్వాంగసుందరీ బాలా వీణాతాలకరావిలా
బంధూకపుష్ప వర్ణంతో ఉన్న కంచుకాన్ని ధరించి, అందమైన యవ్వనంతో, వీణా తాళంలో నైపుణ్యం కలిగిన ఆ యువతి, ప్రతి అవయవంలో అందంగా మెరిసింది.
గాయమానా వరం గీతం సుస్వరం విశ్వమోహనమ్ । తాభిః పరివృతా బాలా సఖీభిః సుమనోహరా
ఆమె మధురమైన, అందమైన, లోకాన్ని మోహింపజేసే గొప్ప పాటను పాడుతూ, తన అందమైన సఖులతో చుట్టుముట్టబడి, మరింత ఆకర్షణీయంగా కనిపించింది.
అంగస్తు కందరే పుణ్యే ఏకాంతే ధ్యానమాస్థితః । కామక్రోధవిహీనస్తు ధ్యాయమానో జనార్దనమ్
ఆ పవిత్రమైన గుహలో, అంగిరసుడు ఒంటరిగా కూర్చొని ధ్యానం చేస్తున్నాడు. అతను కామక్రోధాలు లేకుండా జనార్దనుని ధ్యానించేవాడు.
స శ్రుత్వా సుస్వరం గీతం మధురం సుమనోహరమ్ । తాలమానక్రియోపేతం సర్వసత్వవికర్షణమ్
ఆ మధురమైన, ఆకర్షణీయమైన, తీయని స్వరంతో కూడిన పాటను, తాళం, లయతో కూడినదాన్ని, అన్ని ప్రాణులను ఆకర్షించేలా వినిపించింది.
ధ్యానాచ్చచాల తేజస్వీ మాయాగీతేన మోహితః । సముత్థాయాసనాత్తూర్ణం వీక్షమాణో ముహుర్ముహుః
ఆ మాయ పాట విని, తేజోవంతుడు ధ్యానం నుంచి చలించిపోయాడు. వెంటనే ఆసనంనుంచి లేచి, మళ్లీ మళ్లీ చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
జగామ తత్ర వేగేన మాయాచలితమానసః । దోలాసంస్థాం విలోక్యైవ వీణాదండకరావిలామ్
ఆ మాయ వల్ల మనసు తలకిందులైన అతను వేగంగా అక్కడికి వెళ్లాడు. ఊయలపై కూర్చొని వీణా పట్టుతో ఉన్న ఆమెను చూశాడు.
హసమానాం సుగాయంతీం పూర్ణచంద్రనిభాననామ్ । మోహితస్తేన గీతేన రూపేణాపి మహాయశాః
ఆమె నవ్వుతూ, మధురంగా పాడుతూ, పూర్ణచంద్రునిలా ప్రకాశించే ముఖంతో కనిపించింది. ఆ మహాశయుడు ఆమె పాటకూ, అందానికీ మోహితుడయ్యాడు.
తస్యా లావణ్యభావేన మన్మథస్య శరాహతః । ఆకులవ్యాకులజ్ఞాన ఋషిపుత్రో ద్విజోత్తమః
ఆమె అందానికి ఆకర్షితుడై, మన్మథుని బాణాలతో గాయపడి, ఆ ఋషిపుత్రుడు, బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడు, మనస్సు గందరగోళంగా అయిపోయాడు.
ప్రలపత్యతిమోహేన జృంభతే చ పునః పునః । స్వేదః కంపోథ సంతాపస్తస్యాజాయత తత్క్షణాత్
అతడు మతి భ్రమతో అర్థంలేని మాటలు మాట్లాడుతూ, మళ్లీ మళ్లీ ఊపిరి తీసుకుంటూ, వెంటనే చెమట, కంపు, బాధ అతనిలో కలిగాయి.
ముహ్యన్నివ మహామోహైర్గ్లానశ్చలితమానసః । వేపమానస్తతస్త్వంగో దూయమానః సమాగతః
మహా మోహంలో పడినవాడిలా, శక్తి లేని వాడై, మనస్సు స్థిరంగా లేక, శరీరం వణికుతూ, లోపల బాధతో అక్కడికి చేరాడు.
తామాలోక్య విశాలాక్షీం మృత్యుకన్యాం యశస్వినీమ్ । అథోవాచ మహాత్మా స సునీథాం చారుహాసినీమ్
ఆ విశాలమైన కళ్లతో, యమధర్మరాజు కుమార్తె అయిన సునీతను చూసి, ఆ మహాత్ముడు, అందమైన నవ్వుతో ఉన్న ఆమెతో మాట్లాడాడు.
కా త్వం కస్య వరారోహే సఖీభిః పరివారితా । కేన కార్యేణ సంప్రాప్తా కేన త్వం ప్రేషితా వనమ్
ఓ సుందరిలోకా! నీవెవరు? ఎవరి కుమార్తె? స్నేహితులతో చుట్టుముట్టబడి ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావు? ఎవరి పంపిణీతో ఈ అడవిలోకి అడుగుపెట్టావు?
తవాంగం సుందరం సర్వమత్ర భాతి మహావనే । సమాచక్ష్వ మమాద్యైవ ప్రసాదసుముఖీ భవ
ఈ గొప్ప అడవిలో నీ అందమైన రూపం అంతా ప్రకాశిస్తోంది. దయచేసి నేడు నాకు చెప్పు, సుముఖి! నా మీద దయ చూపు.
మాయామోహేన సంముగ్ధస్తస్యాః కర్మ న విందతి । మార్గణైర్మన్మథస్యాపి పరివిద్ధో మహామునిః
మాయా మోహంతో మత్తులో మునిగిపోయి, ఆమె చేసే పనులు అతడికి అర్థం కాలేదు. మన్మథుని బాణాలతో ఆ మహర్షి కూడా గాయపడ్డాడు.
ఏవంవిధం మహద్వాక్యం సమాకర్ణ్య మహామతేః । నోవాచ కించిత్సా విప్రం సమాలోక్య సఖీముఖమ్
ఆ మహాముని గొప్ప మాటలు విని, ఆమె బ్రాహ్మణునికి ఏమీ చెప్పకుండా, తన స్నేహితురాలి ముఖాన్ని చూశింది.
రంభాం చ ప్రేరయామాస సునీథా సంజ్ఞయా సఖీమ్ । సమువాచ తతో రంభా సాదరం తం ద్విజం ప్రతి
సునీత తన స్నేహితురాలు రంభకు సంకేతంగా చెప్పింది. వెంటనే రంభ ఆ బ్రాహ్మణుని దగ్గరకు గౌరవంగా మాట్లాడింది.
ఇయం కన్యా మహాభాగా మృత్యోశ్చాపి మహాత్మనః । సునీథాఖ్యా ప్రసిద్ధేయం సర్వలక్షణసంపదా
ఈ మహాభాగ్యవంతురాలు యమధర్మరాజు కుమార్తె సునీత. ఆమె అన్ని శుభలక్షణాలతో ప్రసిద్ధి గాంచింది.
పతిమన్విచ్ఛతీ బాలా ధర్మవంతం తపోనిధిమ్ । శాంతం దాంతం మహాప్రాజ్ఞం వేదవిద్యావిశారదమ్
ఈ బాలిక ధర్మముతో ఉన్న, తపస్సులో నిధిగా, శాంతంగా, ఇంద్రియాలను జయించిన, గొప్ప జ్ఞానంతో, వేద విద్యలో నిపుణుడైన భర్తను కోరుతోంది.
ఏవంవిధం మహద్వాక్యం సమాకర్ణ్య మహామునిః । తామువాచ తతస్త్వంగో రంభామప్సరసాం వరామ్
అలాంటి గొప్ప మాటలు విని, ఆ మహర్షి అప్పుడు అప్రసరలలో శ్రేష్ఠురాలు అయిన రంభతో మాట్లాడాడు.