సూత ఉవాచ-। ధనుషోగ్రేణ తాఞ్ఛైలాన్నానారూపాన్గురూంస్తథా । ఉత్సారయంస్తతః సర్వాం సమరూపాం చకార సః
సూతుడు చెప్పాడు: తన బలమైన ధనుస్సుతో, పృథు ఆ రకరకాల పెద్ద రాళ్లను తొలగించాడు; తర్వాత భూమి అంతా సమతలంగా చేశాడు.
తదాప్రభృతి తే శైలా వృద్ధిమాపుర్ద్విజోత్తమాః । తస్యా అంగాత్స్వయం బాణాన్స్వకీయాన్నృపనందనః
ఆ సమయం నుంచి, ద్విజోత్తములారా, ఆ రాళ్లు పెరిగిపోయాయి; ఆ రాజునందనుడు తన బాణాలను ఆమె శరీరం నుంచి స్వయంగా తీసేశాడు.
సముద్ధృత్య తతో వైన్యః ప్రీతేన మనసా తదా । గర్తాశ్చ కందరాశ్చైవ బాణాఘాతైః సమీకృతాః
అప్పుడు వేనునందనుడు, ఆనందంతో, ఆ బాణాలను తీసివేశాడు; ఆ బాణాల ప్రభావంతో గుంటలు, లోయలు కూడా సమతలమయ్యాయి.
ఏవం పృథ్వద్యంసమాం సర్వాం చకార పుణ్యవర్ద్ధనః । సమీకృత్య మహాభాగో వత్సం తస్యా వ్యకల్పయత్
ఈ విధంగా పుణ్యవంతుడైన పృథు భూమి అంతటినీ సమతలంగా చేశాడు; సమతలంగా చేసిన తరువాత, ఆమెకు ఒక దూడను ఏర్పరిచాడు.
మనుం స్వాయంభువం పూర్వం పరిచింత్య పునః పునః । అతీతేష్వథ సర్వేషు మన్వంతరేషు సత్తమాః
పూర్వం స్వాయంభువ మనువును, గత మన్వంతరాలన్నింటినీ మళ్లీ మళ్లీ ఆలోచిస్తూ— ఓ ఉత్తములారా—
విషమత్వం గతా భూమిః పంథా నాసీచ్చ కుత్రచిత్ । సమాని విషమాణ్యేవం స్వయమాసన్ద్విజోత్తమాః
భూమి అసమతలంగా మారింది, ఎక్కడా మార్గం కనిపించలేదు; ద్విజోత్తములారా, అప్పుడు సమతలమైనవి, అసమతలమైనవి రెండూ కలిసే ఉండేవి.
పూర్వం మనోశ్చాక్షుషస్య ప్రాప్తే చైవాంతరే తదా । జాతే పూర్వవిసర్గే చ విషమే చ ధరాతలే
పూర్వం చాక్షుష మనువు వచ్చినప్పుడు, అలాగే గత సృష్టి ప్రారంభంలో, భూమి ఉపరితలం అసమతలంగా ఉండేది.
గ్రామాణాం చ పురాణాం చ పత్తనానాం తథైవ చ । దేశానాం క్షేత్రపన్నానాం మర్యాదా న హి దృశ్యతే
పల్లెలకు, పట్టణాలకు, నగరాలకు, ప్రాంతాలకు, పొలాలకు ఎటువంటి సరిహద్దులు కనిపించేవి కావు.
కృషిర్నైవ న వాణిజ్యం న గోరక్షా ప్రవర్తతే । నానృతం భాషతే కశ్చిన్న లోభో న చ మత్సరః
అప్పుడు వ్యవసాయం లేదు, వ్యాపారం లేదు, పశుపోషణ కూడా జరగలేదు. ఎవరూ అబద్ధం చెప్పరు, ఎవరికీ లోభం లేదా అసూయ ఉండేది కాదు.
నాభిమానం చ వై పాపం న కరోతి కదా కిల । వైవస్వతస్య సంప్రాప్తే అంతరే ద్విజసత్తమ
వైవస్వతుడు రాక ముందు, ఎవరూ గర్వంతోనో, పాపంతోనో ఏ పని చేయలేదు, ఓ ఉత్తమ ద్విజుడా.
వైన్యస్య సంభవాత్పూర్వం ప్రజానామేవ సంభవః । ఇమాః ప్రజా ద్విజాః సర్వా నివాసం సమరోచయన్
వైన్యుడు జన్మించక ముందు, ప్రజలు మాత్రమే పుట్టారు. ఆ ద్విజులు అందరూ తమకు నచ్చిన చోట నివాసం ఏర్పరచుకున్నారు.
క్వచిద్భూమౌ గిరౌ క్వాపి నదీతీరేషు వై తదా । కుంజేషు సర్వతీర్థేషు సాగరస్య తటేషు చ
ఆ సమయంలో కొందరు భూమిపై, కొందరు కొండలపై, మరికొందరు నదీ తీరాల్లో, కొందరు అడవుల్లో, పవిత్ర స్థలాల్లో, సముద్ర తీరాల్లో నివసించారు.
నివాసం చక్రిరే సర్వాః ప్రజాః పుణ్యేన వై తదా । తాసామాహారః సంజాతః ఫలమూలమధుస్తథా
అప్పుడు ఆ ప్రజలు పవిత్రమైన చోట్ల నివాసం ఏర్పరచుకున్నారు. వాళ్ల ఆహారం పండ్లు, కందులు, తేనె మాత్రమే.
మహతా కృచ్ఛ్రేణ తాసామాహారశ్చ ద్విజోత్తమాః । పృథుర్వైన్యః సమాలోక్య ప్రజానాం కష్టమేవ హి
ఓ ఉత్తమ ద్విజులారా! వాళ్లకు ఆహారం దొరకడం చాలా కష్టంగా ఉండేది. ప్రజల బాధను పృథు వైన్యుడు గమనించాడు.
స్వాయంభువో మనుర్వత్సః కల్పితస్తేన భూభుజా । స్వపాణిః కల్పితస్తేన పాత్రమేవం మహామతే
ఆ మహాత్ముడు స్వాయంభువ మనువును దూడగా చేసాడు. తన చేతిని పాత్రంగా చేసుకున్నాడు.
స పృథుః పురుషవ్యాఘ్రో దుదోహ వసుధాం తదా । సర్వసస్యమయం క్షీరం ససర్వాన్నం గుణాన్వితమ్
అప్పుడు పృథు, మానవులలో శ్రేష్ఠుడు, భూమిని పాలించి, అన్ని ధాన్యాల రూపంలో, మంచి గుణాలున్న ఆహారాన్ని పాలు లా తీసాడు.
తేన పుణ్యేన చాన్నేన సుధాకల్పేన తాః ప్రజాః । తృప్తిం నయంతి దేవాన్వై ప్రజాః పితౄంస్తథాపరాన్
ఆ పవిత్రమైన, అమృతంతో సమానమైన ఆహారంతో ప్రజలు తృప్తి పొందారు. వారు దేవతలను, పితృదేవతలను, ఇతరులను సంతోషపరిచారు.
ప్రసాదాత్తస్య వైన్యస్య సుఖం జీవంతి తాః ప్రజాః । దేవేభ్యశ్చ పితృభ్యశ్చ దత్వా చాన్నం ప్రజాస్తతః
వైన్యుని అనుగ్రహంతో ఆ ప్రజలు సుఖంగా జీవించారు. దేవతలకు, పితృదేవతలకు ఆహారం సమర్పించిన తర్వాత,
బ్రాహ్మణేభ్యో విశేషేణఅతిథిభ్యస్తథైవ చ । పశ్చాద్భుంజంతి పుణ్యాస్తాః ప్రజాః సర్వా ద్విజోత్తమాః
ప్రత్యేకంగా బ్రాహ్మణులకు, అతిథులకు కూడా ఆహారం ఇచ్చి, తర్వాత ఆ పవిత్ర ప్రజలు అందరూ భోజనం చేసేవారు, ఓ ఉత్తమ ద్విజులారా.
యజ్ఞైశ్చాన్యే యజంత్యేవ తర్పయంతి జనార్దనమ్ । తేన చాన్నేన దేవేశం తృప్తిం గచ్ఛంతి దేవతాః
ఇంకొంత మంది యజ్ఞాలతో జనార్దనుని ఆరాధించి, ఆ ఆహారాన్ని సమర్పించేవారు. ఆ ఆహారంతో దేవతలు తృప్తి చెందారు.
పునర్వర్షతి పర్జన్యః ప్రేషితో మాధవేన చ । తస్మాత్పుణ్యా మహౌషధ్యః సంభవంతి సుపుణ్యదాః
మళ్లీ మాధవుడు ఆజ్ఞతో మేఘం వర్షాన్ని కురిపించేది. అందువల్ల పవిత్రమైన ఔషధాలు పుట్టి, గొప్ప పుణ్యాన్ని ఇస్తాయి.
సస్యజాతాని సర్వాణి పృథుర్వైన్యః ప్రజాపతిః । తేనాన్నేన ప్రజాః సర్వా వర్తంతేఽద్యాపి నిత్యశః
పృథు వైన్యుడు, ప్రజాపతి, అన్ని ధాన్యాలను పండించాడు. ఆ ఆహారంతో ప్రజలు నేటికీ నిరంతరం జీవిస్తున్నారు.
ఋషిభిశ్చైవ మిలితైర్దుగ్ధా చేయం వసుంధరా । పునర్విప్రైర్మహాభాగ్యైః సత్యవద్భిః సురైస్తథా
ఋషులు కలిసి ఈ భూమిని పాలించారు. మళ్లీ మహాభాగ్యులు, సత్యవంతులు అయిన బ్రాహ్మణులు, దేవతలు కూడా పాలించారు.
సోమో వత్సస్వరూపోభూద్దోగ్ధా దేవగురుః స్వయమ్ । ఊర్జం క్షీరం పయః కల్పం యేన జీవంతి చామరాః
సోముడు దూడ రూపంలో ఉండగా, దేవగురు స్వయంగా పాలించేవాడు. ఆయన వల్ల అమృతంతో సమానమైన పాలు లభించాయి. ఆ పాలతో అమరులు జీవిస్తున్నారు.
తేషాం సత్యేన పుణ్యేన సర్వే జీవంతి జంతవః । సత్యపుణ్యే ప్రవర్తంతే ఋషిదుగ్ధా వసుంధరా
వారి సత్యంతో, పుణ్యంతో అన్ని జీవులు జీవిస్తున్నాయి. ఋషులు పాలించిన భూమి సత్యాన్ని, పుణ్యాన్ని ప్రసరిస్తోంది.
అథాతః సంప్రవక్ష్యామి యథా దుగ్ధా ఇయం ధరా । పితృభిశ్చ పురా వత్స విధినా యేన వై తదా
ఇప్పుడు నేను చెప్పబోతున్నాను, పూర్వం పితృదేవతలు ఈ భూమిని ఎలా పాలించారో, ఏ విధంగా పాలించారో.
సుపాత్రం రాజతం కృత్వా స్వధా క్షీరం సుధాన్వితమ్ । పరికల్ప్య యమం వత్సం దోగ్ధా చాంతక ఏవ సః
ఒక మంచి వెండి పాత్రను తయారుచేసి, అందులో స్వధా, పాలు, అమృతాన్ని నింపారు. యముడు దూడగా, మరణదేవుడు పాలిదిగా ఏర్పడ్డాడు.
నాగైః సర్పైస్తతో దుగ్ధా తక్షకం వత్సమేవ చ । అలాబుపాత్రమాదాయ విషం క్షీరం ద్విజోత్తమాః
తర్వాత, ఉత్తమ బ్రాహ్మణులారా, పాములు, నాగులు కలిసి తక్షకుని దూడగా చేసుకొని, ఒక సొరకాయ పాత్రతో పాలిచ్చారు. వారి పాలు విషమే.
నాగానాం తు తథా దోగ్ధా ధృతరాష్ట్రః ప్రతాపవాన్ । సర్పా నాగా ద్విజశ్రేష్ఠాస్తేన వర్తంతి చాతులాః
ఆ నాగులకు ధృతరాష్ట్రుడు పాలిదిగా ఉన్నాడు. బ్రాహ్మణ శ్రేష్ఠులారా, పాములు, నాగులు అతని వల్ల జీవించుతూ ఉంటారు.
నాగా వర్తంతి తేనాపి హ్యత్యుగ్రేణ ద్విజోత్తమాః । విషేణ ఘోరరూపేణ సర్పాశ్చైవ భయానకాః
అదే భయంకరమైన, ఘోరమైన విషంతో, బ్రాహ్మణ శ్రేష్ఠులారా, పాములు, నాగులు భయపడే విధంగా జీవించుచున్నారు.