కుర్వంతి సతతం వీరా వ్రతం యజ్ఞం సనాతనమ్। కదాచిద్దైవయోగాచ్చ గృహస్థశ్చ స కోవిదః
ఆ ధైర్యవంతులు ఎప్పుడూ శాశ్వత వ్రతాన్ని, యజ్ఞాన్ని నిర్వహిస్తారు. కొన్నిసార్లు దైవకృపవల్ల ఒక గృహస్థుడూ జ్ఞానవంతుడవుతాడు.
వహ్నౌ జుహోతి విప్రర్షి రాజ్యం మంత్రేణ మంత్రవిత్। తస్మిన్కాలే చ తస్యైవ మూత్రకృచ్ఛ్రం సుదారుణమ్
మంత్రజ్ఞుడైన ఆ బ్రాహ్మణ ఋషి రాజ్యం కోసం అగ్నిలో హోమం చేస్తాడు. ఆ సమయంలో అతడికి తీవ్రమైన మూత్రవ్యాధి కలుగుతుంది.
తత్ప్రోజ్ఝితుం గతః సోపి రక్షార్థం స్థాప్య చేటికామ్। తస్యాస్త్వనవధానేన శునా చాజ్యం చ భక్షితమ్
ఆ వ్యాధిని తీర్చేందుకు అతడు వెళ్లిపోతూ, రక్షణ కోసం ఒక పనిమాలిని అక్కడ ఉంచాడు. ఆమె నిర్లక్ష్యంతో ఒక కుక్క నెయ్యిని తినేసింది.
భియా తయా తతః పాత్రం స్వీయమూత్రేణ సంభృతమ్। అసంలక్ష్యా జుహోదగ్నౌ స విప్రస్త్వరయా తతః
భయంతో ఆ పనిమాలే తన మూత్రాన్ని పాత్రలో పోసింది. ఆ విషయం తెలియక బ్రాహ్మణుడు తొందరగా ఆ పాత్రను అగ్నిలో పోశాడు.
ఆశ్చర్యం చ తతో వహ్నౌ లక్షితం తేన తత్క్షణాత్। కూటం హేమమయం సాక్షాత్స్వర్ణం జాంబూనదప్రభం
ఆ సమయంలో అగ్నిలో ఆశ్చర్యకరంగా, జాంబూనద స్వర్ణం వలె ప్రకాశించే బంగారు ముద్ద ఒకటి ప్రత్యక్షమైంది.
గృహీత్వా తన్ముదా విప్రః పాపయోగం చకార హ। పప్రచ్ఛ విస్మయాద్దాసీం కథమేతద్వద ప్రియే
ఆ బ్రాహ్మణుడు ఆనందంతో దాన్ని తీసుకుని పాపకార్యానికి పాల్పడ్డాడు. ఆశ్చర్యంతో ఆ పనిమాలిని, 'ఇది ఎలా జరిగింది చెప్పు ప్రिये' అని అడిగాడు.
ముదా తత్ర యథావృత్తం కథితం తు తయా ద్విజ। తతో నిత్యం యథాకాలం తచ్చ తస్య ప్రవర్తతే
ఆమె ఆనందంగా జరిగినదాన్ని వివరంగా చెప్పింది. అప్పటి నుంచి, నిర్ణీత సమయానికి అదే విషయం అతనికి ఎప్పుడూ జరుగుతూ వచ్చింది.
సమృద్ధిరద్భుతా గేహే లోకవిస్మయకారిణీ। తతః పరస్పరాచ్ఛ్రుత్వా సర్వైరేవ చ తత్పురే
ఆ ఇంట్లో అద్భుతమైన ఐశ్వర్యం ఏర్పడింది. అది చూసి ప్రజలు ఆశ్చర్యపోయారు. తర్వాత, ఒకరితో ఒకరు చెప్పుకుంటూ ఆ నగరమంతా ఆ విషయం తెలిసింది.
కృతం కర్మ దురాచారం శ్రుత్వా లోభాదసాధుభిః। గురులోభాచ్చ సుమహత్స్వాంతే పంకం విశత్యపి
ఆ పని గురించి విని, దుష్టులు లోభంతో అదే పనిని చేశారు. అధిక లోభంతో, ఎంత గొప్పవారైనా చివరికి మట్టిలో పడిపోయారు.
పంకాదేవ భయాన్మోహాన్మతిభ్రంశోఽభవత్తతః। అథ కిల్బిషకూటేన దగ్ధమేవ పురం చ తత్
ఆ మట్టిలో భయంతో, మాయతో వారి బుద్ధి చెడిపోయింది. ఆ తర్వాత, పాపపు ముద్ద వల్ల ఆ నగరం పూర్తిగా దగ్ధమైంది.
స్త్రియో దుష్టా జనా దుష్టాః సర్వే పాపబలాత్తదా। వృద్ధో జ్ఞాతా ద్విజస్తత్ర తత్కార్యే న మతిం దధౌ
ఆ సమయంలో అక్కడ ఉన్న స్త్రీలు, ప్రజలు అందరూ పాపబలంతో చెడిపోయారు. అక్కడ ఉన్న వృద్ధ బ్రాహ్మణుడు మాత్రం ఆ పనిలో మనస్సు పెట్టలేదు.
తస్య భార్యా తదా సాధ్వీ పురుదుఃఖేన సంయుతా। భర్తారం కృచ్ఛ్రసన్తప్తా పురకార్యం జగాద సా
ఆయన భార్య సద్గుణవతి, ఎన్నో బాధలతో కూడి, కష్టాల్లో ఉన్న భర్తను చూసి నగరంలో జరుగుతున్న విషయాన్ని చెప్పింది.
బ్రాహ్మణ్యువాచ-। కష్టం మే వర్తతే నాథ దృష్ట్వా త్వాం దుఃఖసంయుతమ్। గ్రామాచారమిమం యద్వాప్యఽపరం కర్తుమర్హసి
బ్రాహ్మణి ఇలా చెప్పింది: 'నాథా! నిన్ను ఇంత బాధతో చూస్తూ నాకు చాలా కష్టం కలుగుతోంది. ఈ గ్రామంలో అందరూ చేసే పనిని గానీ, లేక మరేదైనా నీవు చేయాలి.'
తతస్తత్ర స దోషజ్ఞః స్మిత్వా వచనమబ్రవీత్। యస్తు జీవతి పాపేన త్యక్త్వా ధర్మం పరం హితమ్
అప్పుడు ఆ దోషాన్ని తెలిసినవాడు నవ్వుతూ ఇలా అన్నాడు: 'పాపంతో జీవించే వాడు, ధర్మాన్ని వదిలి, గొప్ప నష్టాన్ని తెచ్చుకుంటాడు.'
స వైధేయో మహాభాగే ప్రగచ్ఛత్యపునర్భవమ్। ఏతే విప్రా దురాచారాః సదారాస్సపరిచ్ఛదాః
అటువంటి వాడు, మహాభాగే! వదిలివేయవలసినవాడు. అతడు తిరిగి రాని స్థితికి వెళ్తాడు. ఈ బ్రాహ్మణులు చెడ్డ ప్రవర్తనతో, భార్యలతో, సంపత్తులతో ఉన్నారు.
అతిపాతకయోగాచ్చ మహాపాతకసంమతాః। సహ పాపేన మహతా ప్రయాస్యంతి రసాతలమ్
భారీ పాపాలతో కలిసి, వీరు మహాపాతకులుగా పరిగణించబడతారు. పెద్ద పాపంతో కలిసి, వారు రసాతలంలోకి వెళ్తారు.
అంతేఽపునర్భవం ప్రాప్యాపరాధాంతో న విద్యతే। అహమేకోత్ర తిష్ఠామి స్వపుణ్యపరిరక్షణాత్
చివరికి తిరిగి జన్మించకుండా ఉండే స్థితిని పొందిన తర్వాత, ఇకపై పాపం ఉండదు. నా సొంత పుణ్యాన్ని కాపాడుకుంటూ నేను ఒక్కడినే ఇక్కడ మిగిలిపోతాను.
తతస్సా తమువాచేదం లోకహాస్యవచస్తవ। వక్తుమర్హసి నశ్చాగ్రే న పురోఽన్యస్య కస్యచిత్
అప్పుడు ఆమె అతనితో ఇలా అనింది: 'ఇది జనంలో నవ్వు పుట్టించే విషయం. నువ్వు మాతో ముందుగా చెప్పాలి, ఎవరి ముందూ కాదు.'
ద్విజ ఉవాచ-। యది యాస్యామి చాన్యత్ర ఇతోఽహం తత్క్షణాత్ప్రియే। సవిత్తైః స్వజనైరేవ పురీయాస్యత్యథోగతిమ్
బ్రాహ్మణుడు ఇలా అన్నాడు: 'ప్రియమైనవాడా! నేను ఇప్పుడే ఇక్కడినుండి ఎక్కడికైనా వెళ్ళితే, నా ధనం, నా బంధువులతో పాటు ఈ పట్టణం కూడా వెళ్ళి తన విధిని పొందుతుంది.'
ఇత్యుక్త్వా పరమప్రీతః సంగృహ్య చ ధనం స్వకమ్। క్షిప్రం స చ తయా సార్ధం యయౌ సీమాంతరం ద్విజః
ఇలా చెప్పి, ఎంతో ఆనందంతో తన ధనాన్ని తీసుకుని, ఆ బ్రాహ్మణుడు ఆమెతో కలిసి త్వరగా సరిహద్దుకు వెళ్లాడు.
స్థిత్వాఽపశ్యత్పురీ తావత్స్థిరా తిష్ఠతి పూర్వవత్। సా చాహ తం పతిం సాధ్వీ పురీ చేయం న నశ్యతి
అక్కడ నిలబడి చూసినప్పుడు, పట్టణం మునుపటిలానే నిలిచింది. అప్పుడు ఆ సతీమంతుడు భర్తతో ఇలా చెప్పింది: 'ఈ పట్టణం నశించదు.'
విమృశ్యతామువాచేదం విప్రవర్యస్సువిస్మితః। కిం ను తిష్ఠతి తత్రైవ ద్రవ్యమస్మద్గృహాద్బహిః
బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుడు ఆశ్చర్యపడి ఇలా అన్నాడు: 'మన ఇంటి బయట మన ధనంలో ఏదైనా మిగిలిపోయిందేమో చూడండి.'
విచార్య సా ధవం ప్రాహ మయా భ్రాంత్యా ఉపానహౌ। నానీతే తిష్ఠతస్తత్ర ధారయిష్యామి కిం ను వై
ఆమె ఆలోచించి భర్తతో ఇలా చెప్పింది: 'నా తప్పుతో నేను చెప్పులు తీసుకురాలేదు. అవి అక్కడే ఉన్నాయి. ఇప్పుడు నేను ఏమి చేయాలి?'
ఏవముక్త్వా పతిం సాధ్వీ గృహీత్వా తే ఉపాగతా। పత్యురభ్యాశతో దృష్టం పురం నిర్వ్యథనం గతమ్
ఇలా చెప్పి, ఆ సతీమంతుడు చెప్పులు తీసుకుని భర్త దగ్గరకు వచ్చింది. భర్త దగ్గరుండి చూసినప్పుడు, పట్టణం బాధలేకుండా అంతరించిపోయింది.
తతో విప్రాదయో వర్ణాః కచ్చరాః పురవాసినః। తిష్ఠంతి నరకే ఘోరే దుఃఖితాశ్చాపునర్భవే
అప్పటినుంచి బ్రాహ్మణులు, ఇతర వర్ణాలు, పట్టణంలో ఉన్న చెడ్డవారు—all నరకంలో దుఃఖిస్తూ తిరిగి జన్మించకుండా ఉంటారు.
కృచ్ఛాద్యమపురం యాంతి నాస్తి తేషాం చ నిష్కృతిః। పూతిగంధం తతో మేధ్యం వర్జనీయం ప్రకీర్తితమ్
వారు కష్టమైన, ఆహారం లేని పట్టణానికి వెళ్తారు. వారికి ఎటువంటి పరిహారం ఉండదు. దుర్గంధం వల్ల అది అపవిత్రమైనదిగా, దూరంగా ఉండాల్సిందిగా చెప్పబడింది.
పూర్వవద్భక్షణే ప్రీతో హ్యద్యపాపం కరోతి చ। స్తేయశీలో నిశాచారీ బుధైర్జ్ఞేయస్స వంచకః
మునుపటిలాగే భోజనం చేయడంలో ఆనందపడుతూ, ఈ రోజు కూడా పాపం చేస్తాడు. దొంగతనానికి అలవాటుపడి, రాత్రిపూట తిరిగేవాడు, జ్ఞానులు అతన్ని మోసగాడిగా గుర్తిస్తారు.
అబుధః సర్వకార్యేషు అజ్ఞాతః సర్వకర్మసు। సమయాచారహీనస్తు పశురేవ స బాలిశః
ప్రతి పనిలో మూర్ఖుడు, ప్రతి కర్మలో తెలియని వాడు, సమయాచారం లేని వాడు నిజంగా బాలిశుడు, పశువే.
ఏవముష్ట్రాదయస్సంతి భక్షాది నకులాదయః। హింస్రో జ్ఞాతిజనోద్వేగరితే యుద్ధే చ కాతరః
ఇలా ఒంటెలు, ఇతర జంతువులు, మంగూస్ వంటివారు ఉంటారు. బంధువులకు హింస కలిగించే వారు, యుద్ధంలో భయపడే వారు.
విఘసాదిప్రియో నిత్యం నరః శ్వా కీర్తితో బుధైః। చౌర్యకర్మరతో నిత్యం బహుమిత్రప్రవంచకః
ఎప్పుడూ మిగిలిన ఆహారంలో ఆనందించే మనిషిని జ్ఞానులు కుక్కగా అంటారు. ఎప్పుడూ దొంగతనంలో, అనేక మిత్రులను మోసం చేయడంలో నిమగ్నుడవాడు.