జఘానోరసి దైత్యస్య స పపాత వ్యథాన్వితః। చిరాత్సంలభ్య సంజ్ఞాం చ దైతేయః క్రోధమూర్చ్ఛితః
ఆ శక్తి దైత్యుని ఛాతీలో తగిలింది. అతడు బాధతో నేలపై పడిపోయాడు. చాలా సేపటి తర్వాత అతడు స్పృహలోకి వచ్చి, కోపంతో మునిగిపోయాడు.
గత్వా వేగాత్సురశ్రేష్ఠమైరావతం దధార హ। త్రాసయామాస సుతరామింద్రస్య ద్విరదం రుషా
వేగంగా వెళ్లి, ఇంద్రుని ఏరావతాన్ని పట్టుకొని, ఆ ఏనుగును భయపెట్టాడు.
ధృత్వా స తు గజం సేంద్రం ముమోచ ధరణీతలే। తతో భూమిగతః శక్రః కశ్మలం చ క్షణం గతః
ఆ దైత్యుడు ఇంద్రునితో కూడిన ఏనుగును పట్టుకొని భూమిపై పడేశాడు. అప్పుడు భూమిపై పడిన ఇంద్రుడు కొంతసేపు మూర్ఛపోయాడు.
అవప్లుత్య స దైత్యేంద్రో గజదంతాంతరస్థితః। శక్రం గ్రహీతుకామస్య వధార్థం యూథపస్య సః
ఆ దైత్యాధిపతి ఎగిరి, ఏనుగు దంతాల మధ్య నిలబడి, యూథపతిని సంహరించాలనే ఉద్దేశంతో ఇంద్రుని పట్టుకోవాలని యత్నించాడు.
అసినాఽసురముఖ్యస్య శిరశ్ఛిత్వా న్యపాతయత్। సర్వే ప్రజహృషుర్దేవా గంధర్వా లలితం జగుః। ముదితాస్తే చ మునయః స్తువంతి సురసత్తమమ్
వీరుడు తన ఖడ్గంతో ఆ అసురుని తల నరికిపడేశాడు. అందరు దేవతలు ఆనందించారు, గంధర్వులు మధురంగా పాడారు, మునులు సంతోషంతో ఆ దేవతాధిపతిని స్తుతించారు.
ఇతి శ్రీపాద్మపురాణే ప్రథమే సృష్టిఖండే ద్వితీయ నముచివధోనామైకసప్తతితమోఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీపద్మపురాణంలో, సృష్టిఖండంలో, నముచి వధ అనే డబ్బై ఒకటవ అధ్యాయం పూర్తయింది.
వ్యాస ఉవాచ- దివ్యం రథం సమాస్థాయ ధనుర్హస్తో బలైర్యుతః। గత్వా చ మాధవం సంఖ్యే దేవాసురగణాగ్రతః
వ్యాసుడు ఇలా అన్నాడు— దివ్యరథాన్ని ఎక్కి, ధనుస్సుతో, బలంతో కూడినవాడై, దేవతలు-అసురుల మధ్య మాధవుని ఎదుటకు వెళ్లాడు.
క్రోధేన మహతావిష్టో మధుర్నిర్జరమర్దనః। అబ్రవీత్పరుషం వాక్యమవ్యయం హరిమీశ్వరమ్
పెద్ద కోపంతో నిండిన మధు, అమరులను సంహరించేవాడు, హరిదేవుడిని గర్వంగా, కఠినంగా పలికాడు.
నారాయణ న జానాసి యుద్ధధర్మమితః కథమ్। అన్యాయాద్దుర్వధోపాయం కృత్వా నష్టో న శోచసి
'నారాయణా! యుద్ధ ధర్మం నీకు తెలియదా? అన్యాయంగా, దుర్మార్గంగా నాశనం చేసి, నీకు బాధే లేదా?'
అనేన పంకయోగేన వ్యవహారా కృతస్య చ। సురత్వం చోపనష్టం స్యాదన్యసృష్టిం కరోమ్యహమ్
'ఈ మలిన సంబంధంతో, చేసిన పనులతో, దేవతల స్థానం పోయింది. నేను ఇంకో సృష్టిని చేస్తాను.'
త్వామేవ నిహనిష్యామి సహ దేవగణైరిహ। ఇత్యుక్త్వా ధనురాదాయ జఘాన విశిఖైర్విభుమ్
ఇక్కడ నిన్ను దేవతలతో కలిసి చంపుతాను అని చెప్పి, తన విల్లు తీసుకుని ప్రభువును బాణాలతో గాయపరిచాడు.
మాధవస్తాన్బిభేదాథ శరైర్వజ్రసమప్రభైః। బహుభిస్సర్వగాత్రేషు జఘాన చ మధుం తతః
ఆ సమయంలో మాధవుడు వజ్రంలా మెరిసే బాణాలతో వారిని చీల్చాడు; అనేక బాణాలతో మధును అన్ని అవయవాల్లో గాయపరిచాడు.
మాయయా ఛాదితః సోభూద్దైత్యస్తం సురసత్తమాః। యే వై శూరాశ్చ రుద్రాద్యాస్త్రిదశాస్సత్త్వధారిణః
అసురుడు మాయతో దాగిపోయాడు. అప్పుడు రుద్రుడు మొదలైన వీర దేవతలు, త్రిదశలు, బలవంతులు అందరూ అక్కడ ఉన్నారు.
దేవ్యో నానావిధాశ్చాపి సాయుధా వాహనాన్వితాః। సేనాన్యో గణపా దేవా లోకేశ హరవిష్ణవః
వివిధ రకాల ఆయుధాలు ధరించిన, వాహనాలపై ఉన్న దేవతలు, సేనాధిపతులు, గణపతులు, లోకపతులు, హరి, విష్ణువు కూడా అక్కడ ఉన్నారు.
అన్యే గ్రహాదయో దేవాః సర్వే యుధ్యన్తి సంగతాః। వినష్టాశ్చ తదా దేవా మధోర్వై మాయయా ధ్రువమ్
ఇంకా గ్రహాలు మొదలైన ఇతర దేవతలు కూడి యుద్ధం చేశారు. కానీ మధువు మాయతో దేవతలు అంతా ఓడిపోయారు.
సంముఖే విముఖే చైవ శరశక్త్యృష్టివృష్టిభిః। పతంతి సహసా దేవా భూమౌ శస్త్రాభిపీడితాః
ముందు వెనుకగా బాణాలు, శక్తులు, ఇష్టికల వర్షంలో దేవతలు ఆయుధాల బలానికి తాళలేక భూమిపై పడిపోయారు.
ఏతస్మిన్నంతరే విష్ణుర్గృహీత్వా చ సుదర్శనమ్। అసురాన్మాయయా దేవాన్జఘాన రణమూర్ధని
అంతలో విష్ణువు సుదర్శన చక్రాన్ని తీసుకుని, మాయతో యుద్ధమధ్యంలో అసురులను, దేవతలను గాయపరిచాడు.
అథ తేషాం శిరాంస్యేష ఛిత్వా చైవ సహస్రశః। పాతయామాస దేవేశో దైత్యానాం చ సురాత్మనామ్
తరువాత దేవతాధిపతి వేల కొద్దీ వారి తలలు నరికివేసి, ఆ అసురులను, దేవతస్వభావం ఉన్నవారిని పడగొట్టాడు.
ఏవమన్యాన్విభుర్దైత్యాన్ద్రావయామాస సంగరాత్। తం దృష్ట్వా మునయో దేవాః సర్వే విస్మయమాయయుః
ఇలా ప్రభువు మిగతా దైత్యులను యుద్ధభూమి నుండి తరిమేశాడు. ఇది చూసి మునులు, దేవతలు అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.
కర్ణే కర్ణే ప్రజల్పంతే దేవా మునిగణాస్తథా। సదా దేవైకగోప్తా చ హరిరవ్యయ ఈశ్వరః
ఒకరికి ఒకరు చెవిలో చెవికి దేవతలు, మునులు మాట్లాడుకుంటూ, 'హరి ఎప్పుడూ దేవతలకే రక్షకుడు, అవినాశి ప్రభువు' అని అన్నారు.
సర్వసాక్షీ త్వయం దేవో దైత్యజిష్ణుర్యుగే యుగే। కథం హంతి సురాన్సర్వాన్కల్పాంత ఇహ జాయతే
ఈ దేవుడు అన్నింటికీ సాక్షి, ప్రతి యుగంలో దైత్యులను సంహరించేవాడు. మరి ఇక్కడ కల్పాంతంలో దేవతలను ఎందుకు నాశనం చేసి, పునర్జన్మ ఎత్తుతాడు?
ఏతస్మిన్నంతరే దూరే మధుర్మాయాం ప్రయోజితా। హరరూపధరో భూత్వా అబ్రవీద్ధరిమవ్యయమ్
అంతలో దూరంలో మధువు తన మాయను ప్రయోగించాడు. హరుని రూపం ధరించి, అవినాశి హరిని ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు.
దైత్యానామగ్రతః పాప రణే దేవాన్సమంతతః। హత్వా కిం తే శివం చాద్య ధర్మకీర్తి యశో గుణాః
దైత్యుల ముందు, పాపీ, నీవు యుద్ధంలో దేవతలను చంపావు. నీకు ఈ రోజు ఏమి మేలు, ఏమి ధర్మం, ఏమి కీర్తి, ఏమి గుణం ఉంది?
మహతోన్మత్తభావేన న జానాసి పరాన్స్వకాన్। అతస్త్వాం నిశితైర్బాణైర్నయామి యమసాదనమ్
పెద్ద మత్తులో నీవు నీవారు, శత్రువులు ఎవరో గుర్తించలేవు. అందుకే పదునైన బాణాలతో నిన్ను యమలోకానికి పంపిస్తాను.
ఏవముక్త్వా శరైరుగ్రైర్జఘాన కేశవం రణే। నిచకర్త శరాంస్తాంస్తు మాధవో వాక్యమబ్రవీత్
ఇలా చెప్పి, అతడు రణరంగంలో కేశవుని మీద ఘోరమైన బాణాలతో దాడి చేశాడు. మాధవుడు ఆ బాణాలను నరికివేసి ఇలా అన్నాడు.
జానామి త్వాం రణే దైత్యం హరరూపధరం ప్రియమ్। శూరం శూరవికర్మాణం మధుం మాయానియోజితమ్
యుద్ధంలో హరుని రూపంలో ఉన్న దైత్యుడా, మధువా, నీ మాయను నాకు తెలుసు. నీవు వీరుడవు, వీరచర్యలు చేసే వాడవు.
మిథ్యాలోకం ప్రదాస్యామి పాతయిత్వా రణాజిరే। ఏతస్మిన్నంతరే తీక్ష్ణైః శరైర్వివ్యాధ సంయుగే
నిన్ను యుద్ధభూమిలో పడగొట్టి, మాయలోకాన్ని నీకు ఇస్తాను. అంతలో అతడు పదునైన బాణాలతో యుద్ధంలో గాయపరిచాడు.
జటిలం వృషకేతుం చ వృషభస్థం మహేశ్వరమ్। తయోర్యుద్ధమతీవాసీద్దేవదానవయోస్తదా
జటాధారి, వృషధ్వజుడు, వృషభంపై కూర్చున్న మహేశ్వరుడు—ఆ సమయంలో దేవతలు, దానవుల మధ్య ఘోరమైన యుద్ధం జరిగింది.
పరస్పరం భిందతోశ్చ ప్రాప్తాన్ప్రాప్తాన్శరాన్శరైః। క్షురప్రేణ ధనుస్తస్య చిచ్ఛేద హరిరవ్యయః
ఒకరిని ఒకరు బాణాలతో కొడుతుండగా, అవినాశి హరి తన క్షురప్రమైన బాణంతో అతని ధనుస్సును కోసేశాడు.
తతశ్చ పాతయామాస ఘోటకం వృషరూపిణమ్। స దైత్యశ్శూలహస్తోథ ప్రదుద్రావ జగత్పతిమ్
తరువాత వృషరూపంలో ఉన్న గుర్రాన్ని నేలకూల్చాడు; ఆ దైత్యుడు శూలాన్ని పట్టుకుని జగత్పతిని చూసి పారిపోయాడు.