ఉక్తం చ తాదృశం వాక్యం శ్రుత్వా స విస్మయంగతః। న తాతస్తే న చ భ్రాతా న చాహం తవ బాన్ధవః
అలాంటి మాటలు చెప్పి, వాటిని విని అతడు ఆశ్చర్యపోయాడు— 'నీకు తండ్రి కాదు, అన్నయ్య కాదు, నేనూ నీ బంధువు కాను.'
పితృమాతృకులస్యైవ తస్యా న హి సుహృజ్జనః। కథం చ మద్గృహే తాత స్థిత్యా స్వస్థో భవిష్యసి
ఆమె తండ్రి, తల్లి వంశాల్లో కూడా స్నేహితుడు ఎవ్వరూ లేరు. నా ఇంట్లో ఉండి నీవు ఎలా నిశ్చింతగా ఉంటావు, ప్రియమైనవాడా?
ఏతస్మిన్నన్తరే తేన చోక్తం వాక్యం యథోచితమ్। లోకే త్వత్సదృశో నాస్తి ధర్మజ్ఞో విజితేన్ద్రియః
ఇంతలో అతడు యోగ్యమైన మాటలు అన్నాడు— 'ఈ లోకంలో నీలాంటి ధర్మజ్ఞుడు, ఇంద్రియాలను జయించినవాడు లేడు.'
స చాహ తం చ సర్వజ్ఞం వక్తుం నార్హసి దూషణమ్। త్రైలోక్యమోహినీం భార్యాం కః పుమాన్రక్షితుం క్షమః
అతడు అతనితో ఇలా అన్నాడు— 'సర్వజ్ఞుడిని నిందించకూడదు. మూడు లోకాలను మాయచేసే భార్యను ఎవరు కాపాడగలరు?'
రాజపుత్ర ఉవాచ-। ధరణ్యాం పరివిజ్ఞాయ త్వాగతోహం తవాన్తికమ్। ఏషా తిష్ఠతు తేఽగారే వ్రజామి నిజమన్దిరమ్
రాజకుమారు ఇలా అన్నాడు— 'భూమిపై ఆలోచించి నీ వద్దకు వచ్చాను. ఆమె నీ ఇంట్లో ఉండనివ్వు. నేను నా ఇంటికి వెళ్తాను.'
ఇత్యుక్తే స పునః ప్రాహ నగరేఽస్మిన్ప్రశోభనే। బహుకాముక సంపూర్ణే కథం రక్షా భవేత్స్త్రియాః
ఇలా అన్నాక, అతడు మళ్లీ ఇలా అడిగాడు— 'ఈ అందమైన నగరంలో, అనేక కాముకులు ఉన్నప్పుడు, ఒక స్త్రీని ఎలా కాపాడగలం?'
స చోవాచ పునస్తం చ కురు రక్షాం వ్రజామ్యహమ్। గృహస్థస్సఙ్కటాదాహ ధర్మస్య రాజపుత్రకమ్
ఆయన మళ్లీ అతనితో ఇలా అన్నాడు: "నువ్వు వెళ్ళి ఆమెను కాపాడు; నేను వెళ్ళిపోతాను." ఆ గృహస్థుడు బాధతో రాజ కుమారునితో ఇలా అన్నాడు: "ఇది ధర్మానికి కట్టుబడి చేయాల్సిన పని."
కరోమ్యనుచితం కార్యం స్వదాస్యముచితం హితమ్। సదా చైవేదృశీ భార్యా స్థాతవ్యా మద్గృహే పితః
నేను తగినది కాని పని చేస్తున్నాను, అయినా నా సేవ మంచిదే, ఉపయుక్తమే. తండ్రి గారూ, ఇలాంటి భార్య ఎప్పుడూ నా ఇంట్లోనే ఉండాలి.
అరక్షారక్షణే దేవ వదాభీష్టం కురు ప్రియమ్। మమ తల్పే మయా సార్ధం శయానం భార్యయా సహ
రక్షణ చేయాలా వద్దా అన్న విషయమై, ప్రభూ, మీకు నచ్చినట్లు చేయండి. నా భార్య నా పక్కనే నా మంచంపై నాతోపాటు పడుకుని ఉంది.
మన్యసే దైవతం స్వం చేత్తిష్ఠేన్నోచేత్తు గచ్ఛతు। క్షణం విమృశ్య తం ప్రాహ రాజపుత్రః పునస్తదా
నువ్వు ఆమెను నీ దైవంగా భావిస్తే ఇక్కడే ఉండు, లేదంటే వెళ్ళిపో. క్షణం ఆలోచించి రాజ కుమారుడు మళ్లీ ఇలా అన్నాడు.
బాఢమేతద్వచస్తాత యథాభీష్టం తథా కురు। తతో భార్యాం జగాదాథ అస్య వాక్యాచ్ఛివాశివమ్
"అలాగే తండ్రీ, నీకు నచ్చినట్లు చేయు." అని చెప్పి, తరువాత తన భార్యను పిలిచి, శుభాశుభమైన మాటలు అన్నాడు.
కర్తవ్యం చ న తే దోష ఆజ్ఞయా మమ సుందరి। ఏతదుక్త్వా గతః సోపి భూపతేః శాసనాత్పితుః
"ఇది తప్పక చేయాలి; అందులో నీకు తప్పు లేదు అందమైనవాడా, ఎందుకంటే ఇది నా ఆజ్ఞ వల్లే జరుగుతోంది." అని చెప్పి, అతడూ తన తండ్రి రాజు ఆజ్ఞతో అక్కడినుంచి వెళ్ళిపోయాడు.
అనంతరం క్షపాయాం చ యదుక్తం చ తథాకృతమ్। యోషితోర్మధ్యగః సోపి నిత్యం స్వపితి ధార్మికః
ఆ రాత్రి వెంటనే చెప్పినట్లు అన్నీ జరిగాయి. ఆ ధర్మాత్ముడు ఎప్పుడూ ఆ ఇద్దరు స్త్రీల మధ్యలో పడుకుని ఉండేవాడు.
ధర్మాన్న చలతే సోపి స్వభార్యాపరభార్యయోః। సంస్పర్శాత్స్వస్త్రియశ్చాస్య కామాభిలషితం మనః
తన భార్యతో, పరస్త్రీతో కూడి ఉన్నా, అతడు ధర్మాన్ని విడిచిపెట్టలేదు. తన మనసు కోరికతో ఉండినా, పరస్త్రీని తాకకుండా నియమంగా ఉండేవాడు.
తస్యాః సంసర్గతశ్చైవ దుహితైవ ప్రమన్యతే। స్తనౌ తస్యాస్తు పృష్ఠే చ లగన్తౌ చ పునఃపునః
ఆమెతో అతడికి సన్నిహితంగా ఉన్నా, ఆమె అతడిని కుమార్తెలా భావించేది. ఆమె వక్షోజాలు అతని వెనుక భాగంపై మళ్లీ మళ్లీ తగిలేవి.
బాలకస్యేవ పుత్రస్య స్తనౌ మాతుః సమన్యతే। తస్యా అంగాని చాంగేషు లగంతి చ పునఃపునః
ఒక చిన్నవాడు తల్లి వక్షోజాలను ఎలా భావిస్తాడో, అతడూ అలాగే అనిపించుకున్నాడు. ఆమె అవయవాలు అతని శరీరాన్ని మళ్లీ మళ్లీ తాకేవి.
తతో మాతుస్సుతస్యేవ సోమన్యత దినే దినే। తస్య యోషాసుసంసర్గో నివృత్తస్త్వభవత్తతః
అప్పటి నుంచి, రోజుకో రోజు ఆమెను తల్లి తన కుమారుడిని ఎలా చూస్తుందో అలా చూడసాగాడు. అలా ఆ స్త్రీతో కలయిక ఆగిపోయింది.
ఏవం సంవత్సరస్యార్ద్ధే తత్పతిశ్చాగతః పురం। అపృచ్ఛత్తం చ లోకేషు తస్యా వృత్తమథోదితమ్
ఇలా అర్ధ సంవత్సరం గడిచిన తర్వాత, ఆమె భర్త పట్టణానికి తిరిగి వచ్చాడు. ప్రజలని అడిగి, జరిగిన సంగతిని తెలుసుకున్నాడు.
కేచిద్భద్రం బోధయన్తో యువానోపి సువిస్మితాః। కేచిదాహుస్త్వయా దత్తా తయా సార్ద్ధం స్వపిత్యసౌ
కొంతమంది, మంచి కోరుతూ, యువకులే అయినా ఆశ్చర్యపోయారు. మరికొందరు, "నువ్వు అప్పగించినవాడు ఆమెతో కలిసి పడుకున్నాడు" అని అన్నారు.
స్త్రీపుంసోరేకసంసర్గాత్శాంతతా తు కథం భవేత్। తస్యాం యస్యాభిలాషోస్తి న పృష్టస్స వదేద్యువా
ఒక పురుషుడు, ఒక స్త్రీ ఒంటరిగా ఉంటే, నియమం ఎలా కాపాడబడుతుంది? ఆమెకు కోరిక ఉంటే, ఆ యువకుడిని అడగాలి.
లోకానాం కుశ్రుతిర్వార్తా తేన పుణ్యబలాచ్ఛ్రుతా। జనాపవాదమోక్షార్థం బుద్ధిస్తస్యాభవచ్ఛుభా
ప్రజల మాటలు మంచి అయినా, చెడు అయినా, అతని పుణ్యబలం వల్ల వినబడింది. ఆమెపై అపవాదు తొలగించేందుకు అతని మనసు శుభంగా మారింది.
దారూణి స్వయమాహృత్యాజిజ్వలత్స మహానలమ్। ఏతస్మిన్నంతరే తాత రాజపుత్రః ప్రతాపవాన్
అతడే చెట్లు తెచ్చి, గొప్ప అగ్ని రాజేసాడు. ఇదే సమయంలో, ప్రియమైనవాడా, ధైర్యవంతుడైన రాజ కుమారుడు—
ఆగమత్తద్గృహం సద్యః సోపశ్యత్తం చ యోషితమ్। ప్రోత్ఫుల్లవదనాం నారీం ప్రవిషాదగతం నరం
అతడు వెంటనే ఆ ఇంటికి వచ్చి, ఆ స్త్రీని చూశాడు. ఆమె ముఖం పుష్పంలా వికసించి, లోపలికి వచ్చిన మనిషిని చూసింది.
అనయోర్మానసం జ్ఞాత్వా రాజపుత్రోవదద్వచః। కిం న సంభాషసే మాం చ మిత్రకం చిరమాగతమ్
వారిద్దరి మనసు తెలుసుకుని, రాజ కుమారుడు ఇలా అన్నాడు: "నేను చాలా రోజుల తర్వాత వచ్చిన నీ మిత్రుడిని, నన్ను ఎందుకు పలకరించటం లేదు?"
అబ్రవీత్సోపి ధర్మాత్మా రాజపుత్రమనష్టధీః। యత్కృతం దుష్కరం కర్మ మయా త్వద్ధితకారణాత్
ఆ ధర్మాత్ముడు, మనస్సు స్థిరంగా ఉంచుకుని, రాజకుమారునితో ఇలా అన్నాడు: 'నేను చేసిన ఆ కష్టమైన పని నీకోసమే చేశాను.'
సర్వం వ్యర్థమహం మన్యే జనానాం చ ప్రవాదతః। అద్య వహ్నిమహం యాస్యే ప్రపశ్యంతు నరాస్సురాః
ప్రజలు మాట్లాడే మాటలన్నీ వృథా అని నేను భావిస్తున్నాను; ఈ రోజు నేను అగ్నిలోకి వెళ్తాను — మనుష్యులు, దేవతలు అందరూ దీన్ని చూశారు.
ఇత్యుక్త్వా స మహాభాగః ప్రవివేశ హుతాశనమ్। విశతస్తస్య వహ్నౌ న కుసుమం చికురాలయే
అలా చెప్పి, ఆ మహాత్ముడు అగ్నిలో ప్రవేశించాడు; అతడు అగ్నిలోకి వెళ్ళినప్పుడు, అతని తలపై ఒక్క వెంట్రుక కూడా కాలిపోలేదు.
నాంగమస్యానలోధాక్షీన్న చ వస్త్రం న కుంతలమ్। ఖే చ దేవా ముదా సర్వేసాధుసాధ్వితి చాబ్రువన్
అతని శరీరం, వస్త్రాలు, వెంట్రుకలు ఏదీ అగ్నిలో కాలిపోలేదు; ఆకాశంలో ఉన్న దేవతలు ఆనందంతో 'బాగుంది! బాగుంది!' అని పలికారు.
అపతన్పుష్పవర్షాణి తస్య మూర్ధ్ని సమంతతః। యైర్యైశ్చ దుష్కృతం వాక్యం గదితం తావుభౌ ప్రతి
అతని తలపై చుట్టూ పుష్పవర్షం కురిసింది; ఆ ఇద్దరిని గురించి చెడుగా మాట్లాడినవారికి,
తేషాం ముఖే ప్రజాయంతే కుష్ఠాని వివిధాని చ। తత్రాగత్య చ దేవాశ్చ వహ్నేరాకృష్యతం ముదా
వారికి ముఖంపై色色 రకాల కుష్ఠురోగాలు పుట్టాయి; అక్కడికి వచ్చిన దేవతలు ఆనందంతో అగ్నిని చేరారు.