ఇతి పృష్టస్తదా ప్రాహ నారదో మునిసత్తమః । ప్రాప్యతే సత్యభామేఽయం తులాపురుష దానతః
అప్పుడు ఆ మహర్షి నారదుడు ఇలా చెప్పాడు — సత్యభామా, ఈ కల్పవృక్షాన్ని తులాపురుష దానం ద్వారా పొందవచ్చు.
సత్యభామా తదా కృష్ణం కల్పవృక్షసమన్వితమ్ । నారదాయైవ సా ప్రాదాత్తోలయిత్వా విధానతః । సర్వోపస్కరమాకృష్య నారదస్త్రిదివం యయౌ
తర్వాత సత్యభామా, కృష్ణుడు, కల్పవృక్షంతో సహా, నారదునికి తులాదాన విధానాన్ని పాటించి సమర్పించింది. అవసరమైన వస్తువులన్నీ తీసుకుని నారదుడు స్వర్గానికి వెళ్లాడు.
సూత ఉవాచ- శ్రియఃపతిమథామంత్ర్య గతే దేవర్షిసత్తమే । హర్షోత్ఫుల్లాననా సత్యా వాసుదేవమథాబ్రవీత్
సూతుడు చెప్పాడు — శ్రీపతిని వీడుకుని, ఆ మహర్షి వెళ్లాక, సత్యభామా ఆనందంతో ముఖం వెలిగిస్తూ వాసుదేవునితో ఇలా చెప్పింది.
సత్యభామోవాచ- ధన్యాస్మి కృతకృత్యాస్మి సఫలం జీవితం చ మే । మజ్జన్మని నిదానే చ ధన్యౌ తౌ పితరౌ మమ
సత్యభామా ఇలా చెప్పింది — నేను ధన్యురాలిని, నా జీవితం సార్థకమైంది. నా జన్మకు, నాకు తల్లిదండ్రులు కూడా నిజంగా భాగ్యశాలులు.
యౌ మాం త్రైలోకసుభగాం జనయామాసతుర్ధ్రువమ్ । షోడశస్త్రీసహస్రాణాం వల్లభాహం యతస్తవ
ఎందుకంటే, వారు నన్ను మూడు లోకాలలో అందమైనదిగా ప్రసవించారు. నీ పదహారు వేల భార్యలలో నేను నీకు ప్రియమైనవాడిని.
యస్మాన్మయాదిపురుషః కల్పవృక్షసమన్వితః । యథోక్తవిధినా సమ్యఙ్నారదాయ సమర్పితః
ప్రథమపురుషుడా, నేను నీతో కలిపి కల్పవృక్షాన్ని నారదునికి యథావిధిగా సమర్పించాను.
యద్వార్తామపి జానంతి భూమిసంస్థాన జంతవః । సోఽయం కల్పద్రుమో గేహే మమ తిష్ఠతి సాంప్రతమ్
ఈ కథను భూమిపై ఉన్న ప్రాణులు వినినా, వారికి తెలిసిపోతుంది — ఈ కల్పవృక్షం ఇప్పుడు నా ఇంట్లో ఉంది.
త్రైలోక్యాధిపతేశ్చాహం శ్రీపతేరతివల్లభా । అతోఽహం ప్రష్టుమిచ్ఛామి కించిత్త్వాం మధుసూదన
మూడు లోకాల అధిపతి, శ్రీపతికి నేను అత్యంత ప్రియమైనవాడిని. అందుకే, మధుసూదన, నేను నిన్ను ఇంకొంత అడగాలనుకుంటున్నాను.
యది త్వం మత్ప్రియకరః కథయస్వాత్ర విస్తరాత్ । శ్రుత్వా తచ్చ పునశ్చాహం కరోమి హితమాత్మనః
నాకు సంతోషం కలిగించాలనుకుంటే, ఈ విషయాన్ని పూర్తిగా వివరంగా చెప్పు. వినాక, నేను మళ్లీ నా మేలుకోసం చేయగలను.
యథాకల్పం త్వయా దేవ వియుక్తా స్యాం న కర్హిచిత్ । సూత ఉవాచ- ఇతి ప్రియావచః శ్రుత్వా స్మేరాస్యోఽయం గదాగ్రజః
దేవా, నీ ఇష్టప్రకారం నేను ఎప్పుడూ నీ నుండి వేరుకాలేను. సూతుడు చెప్పాడు — ఈ ప్రేమభరితమైన మాటలు విని, గదా అన్నయ్య చిరునవ్వుతో చూశాడు.
సత్యా కరే కరం కృత్వాగమత్కల్పతరోస్తలమ్ । నిషిద్ధ్యానుచరం లోకం సవిలాసం ప్రియాన్వితః
సత్యభామా చేయి పట్టుకుని, కల్పవృక్షం వద్దకు వెళ్లాడు. అనుచరులను, జనాన్ని పంపించి, తన ప్రియతో ఆనందంగా అక్కడ ఉన్నాడు.
ప్రహస్య సత్యామామంత్ర్య ప్రోవాచ జగతాంపతిః । తత్ప్రీతి పరితోషార్థం లసత్పులకితాంగజః
నవ్వుతూ, సత్యభామాను పలకరించి, లోకాల అధిపతి ఆమె ఆనందం కోసం, సంతోషంతో, ఉల్లాసంగా తన శరీరం ప్రకాశిస్తూ మాట్లాడాడు.
కృష్ణ ఉవాచ-। న మే త్వత్తః ప్రియతమా కాచిదన్యా నితంబినీ । షోడశస్త్రీసహస్రాణాం ప్రియే ప్రాణసమా హ్యసి
కృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు — నితంబవతీ! నీవు నాకు మించిన ప్రియమైనవారు మరెవరూ లేరు. పదహారు వేల మంది స్త్రీలలో నీవే నాకు ప్రాణంతో సమానంగా ప్రియమైనవాడివి.
త్వదర్థం దేవరాజేన విరోధో దైవతైః సహ । త్వయా యత్ప్రార్థితం కాంతే శృణు యచ్చ మహద్భవేత్
నీ కోసం నేను దేవేంద్రుడితో, ఇతర దేవతలతో కూడా విరోధించాను. ప్రియమైనవాడా! నీవు కోరినది ఏదైనా, అది ఎంత గొప్పదైనా, విను — అది ఎలా జరుగుతుందో చెబుతాను.
అదేయమథవాకార్యమకథ్యమపి యత్పునః । త్వత్కృతం తు కథం ప్రశ్నం కథయామి న తు ప్రియే । పృచ్ఛస్వ సర్వం కథయే యత్తే మనసి వర్తతే
అందించలేనిది అయినా, చేయాల్సిన పని అయినా, చెప్పరాని విషయం అయినా — నీవు అడిగితే, ప్రియమైనవాడా, నేను చెప్పకుండా ఉండను. నీ మనసులో ఉన్నదేదైనా అడుగు, నేను అన్నీ చెబుతాను.
సత్యోవాచ- దానం వ్రతం తపో వాపి కిం తు పూర్వం మయాకృతమ్ । యేనాహం మర్త్యజా మర్త్యే భవానీవాఽభవం కిల
సత్యభామ ఇలా అడిగింది — భర్తా! నేను గతంలో ఏదైనా దానం, వ్రతం, తపస్సు చేశానా? దేనివల్ల మానవుల్లో జన్మించి కూడా ఈ లోకంలో నీ భార్యనయ్యాను?
తవాంగార్ద్ధహరా నిత్యం గరుడోపరిగామినీ । ఇంద్రాదిదేవతావాసమగమం చ త్వయా సహ
నీ అవయవార్థాన్ని ఎప్పుడూ పంచుకుంటూ, గరుడుని మీద ప్రయాణిస్తూ, ఇంద్రుడు మొదలైన దేవతల నివాసానికి నీతో కలిసి ప్రవేశించాను.
అతస్త్వాం ప్రష్టుమిచ్ఛామి కిం కృతం తు మయా శుభమ్ । జన్మాంతరే చ కిం శీలా కా చాహం కస్య కన్యకా
అందుకే, నేను నిన్నడగాలనుకుంటున్నాను — నేను ఏ మంచి పని చేశాను? గత జన్మలో నా స్వభావం ఏమిటి? నేను ఎవరు? ఎవరి కుమార్తె?
శ్రీకృష్ణ ఉవాచ- శృణుష్వైకమనాః కాంతే యత్త్వం వై పూర్వజన్మని । పుణ్యం వ్రతం కృతవతీ తత్సర్వం కథయామి తే
శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అన్నాడు — ప్రియమైనవాడా! నీవు గత జన్మలో చేసిన పుణ్య వ్రతం ఏమిటో, మనసు పెట్టి విను. నేను నీకు అన్నీ వివరంగా చెబుతాను.
ఆసీత్కృతయుగస్యాంతే మాయాపుర్యాం ద్విజోత్తమః । ఆత్రేయో దేవశర్మేతి వేదవేదాంగపారగః
కృతయుగం చివరలో మాయాపురంలో ఆత్రేయ వంశానికి చెందిన దేవశర్మ అనే గొప్ప బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. అతడు వేదాలు, వాటి శాఖలను పూర్తిగా నేర్చుకున్నవాడు.
ఆతిథేయోఽగ్నిశుశ్రూషుః సౌరవ్రత పరాయణః । సూర్యమారాధయన్నిత్యం సాక్షాత్సూర్య్య ఇవాపరః
అతడు అతిథులకు ఆతిథ్యం ఇచ్చేవాడు, అగ్నికి సేవచేసేవాడు, సూర్యుని వ్రతాన్ని పాటించేవాడు. ప్రతిరోజూ సూర్యుని ఆరాధించేవాడు, సాక్షాత్ సూర్యుడిలా కనిపించేవాడు.
తస్యాతివయసశ్చాసీన్నామ్నా గుణవతీ సుతా । అపుత్రః స స్వశిష్యాయ చంద్ర నామ్నే దదౌ సుతామ్
ఆయనకు గుణవతి అనే మంచి లక్షణాలు కలిగిన, వయస్సు ఎక్కువైన కుమార్తె ఉండేది. తనకు సంతానం లేకపోవడంతో, తన శిష్యుడు చంద్రునికి ఆమెను పెళ్లి చేశాడు.
తమేవ పుత్రవన్మేనే స చ తం పితృవద్వశీ । తౌ కదాచిద్వనం యాతౌ కుశేధ్మహరణార్థినౌ
ఆ బ్రాహ్మణుడు ఆ శిష్యునిని తన కుమారుడిలా భావించేవాడు. శిష్యుడు కూడా గురువుని తండ్రిలా గౌరవించేవాడు. ఒకసారి ఇద్దరూ కుశ గడ్డి, veduru కోసం అడవికి వెళ్లారు.
హిమాద్రిపాదజవనే చేరతుస్తౌ యతస్తతః । తౌ తతో రాక్షసం ఘోరమాయాంతం సమపశ్యతామ్
వారు హిమాలయ పర్వతాల అడివిలో తిరుగుతూ ఉండగా, అక్కడ భయంకరమైన రాక్షసుడు దగ్గరికి వస్తున్నాడని చూశారు.
భయవిహ్వలసర్వాంగావసమర్థౌ పలాయితుమ్ । నిహతౌ రక్షసా తేన కృతాంతసమరూపిణా
భయంతో ఒళ్లు వణికిపోయి, పారిపోవడానికి కూడా వీలు లేక, ఆ రాక్షసుడు, యమధర్మరాజు రూపంలో వచ్చి వారిని చంపేశాడు.
తౌ తు క్షేత్రప్రభావేణ ధర్మశీలతయా పునః । వైకుంఠభవనం నీతౌ మద్గణైర్మత్సమీపగైః
అయినా, ఆ పవిత్ర స్థల ప్రభావంతో, వారి ధర్మబుద్ధితో, నా సేవకులు వారిని నా దగ్గరికి, వైకుంఠలోని నివాసానికి తీసుకెళ్లారు.
యావజ్జీవంతు యత్తాభ్యాం సూర్యపూజాదికం కృతమ్ । తేన వై కర్మణా తాభ్యాం సుప్రీతోఽహం కిలాభవమ్
వారు బ్రతికున్నంతకాలం సూర్యపూజ మొదలైన పూజలు చేశారు. ఆ కార్యాల వల్ల నేను వారిపై ఎంతో సంతోషించాను.
శైవాః సౌరాశ్చ గాణేశా వైష్ణవాః శక్తిపూజకాః । మామేవ ప్రాప్నువంతీహ వర్షాంభః సాగరం యథా
శైవులు, సౌరులు, గణపతిపూజకులు, వైష్ణవులు, శక్తిపూజకులు — వీరందరూ నన్నే చేరుకుంటారు, నదులు సముద్రాన్ని చేరినట్లే.
ఏకోఽహం పంచధా జాతః క్రీడయన్నామభిః కిల । దేవదత్తో యథా కశ్చిత్పుత్రాద్యాహ్వాననామభిః
నేనే ఐదు రూపాలలో జన్మించి, వేర్వేరు పేర్లతో ఆడుకుంటున్నాను. ఒకవేళ దేవదత్తుడు అనే వ్యక్తిని కొందరు కుమారుడని, ఇంకొందరు వేరే పేర్లతో పిలవడం లాంటిది.
తతశ్చ తౌ మద్భవనాధివాసినౌ విమానయానౌ రవివర్చసావుభౌ । మత్తుల్యరూపౌ మమ సన్నిధానగౌ దివ్యాంగనా చందనభోగభోగినౌ
ఆ తరువాత, వారు ఇద్దరూ నా లోకంలో నివసిస్తూ, విమానాలలో ప్రయాణిస్తూ, సూర్యుని వలె ప్రకాశిస్తూ, నాతో సమానమైన రూపంతో, నా సమీపంలో ఉండి, దివ్యాంగనలతో, చందనపు సుఖాలతో ఆనందించేవారు.