తస్మింస్తు వ్యథితే దైత్యే నిర్వీర్యైషా న సంశయః। శాపో హ్యస్యాః పురా దత్తః సృష్టా యేనైవ తేజసా
ఆ దైత్యుడు బాధపడినప్పుడు, ఈ మాయ బలహీనమవుతుంది, సందేహం లేదు. ఇదే తేజస్సుతో ముందుగా శాపం కూడా ఇవ్వబడింది.
యద్యేషా ప్రతిహంతవ్యా కర్తవ్యో భగవాన్సుఖీ। దీయతాం మే సఖో శక్ర తోయయోనిర్నిశాకరః
ఈ మాయను ఎదుర్కోవాల్సి వస్తే, భగవంతుడు సంతోషంగా ఉండాలి. సఖా! ఇంద్రుడిని, నీటి మూలాన్ని, చంద్రుడిని నాకు ఇవ్వు.
తేనాహం సహసం గమ్య యాదోభిశ్చ సమావృతః। మాయామేతాం హనిష్యామి త్వత్ప్రసాదాన్న సంశయః
అవి లభిస్తే, నేను యాదవులతో కలిసి త్వరగా వెళ్ళి, నీ అనుగ్రహంతో ఈ మాయను నాశనం చేస్తాను, ఎలాంటి సందేహం లేదు.
ఏవమస్త్వితిసంహృష్టః శక్రస్త్రిదశవర్ధనః। సందిదేశాగ్రతః సోమం యుద్ధాయ శిశిరాయుధమ్
అలా కావాలని ఇంద్రుడు, దేవతలకు శక్తిని పెంచేవాడు, ఆనందంతో సోముని ముందుకు యుద్ధానికి పంపాడు, చల్లని ఆయుధాన్ని ధరించిన వాడిని.
గచ్ఛ సోమ సహాయన్త్వం కురు పాశధరస్య వై। అసురాణాం వినాశాయ జయార్థం త్రిదివౌకసామ్
సోమా, నువ్వు వెళ్లి పాశధారి వాడు అయిన వరుణునికి తోడుగా ఉండు. అసురులను నాశనం చేసి, దేవతలకు విజయాన్ని కలిగించు.
త్వం మతః ప్రతివీర్యశ్చ జ్యోతిషామపి చేశ్వరః। త్వన్మయాన్సర్వలోకేషు రసాన్వేదవిదో విదుః
నీవు బలంలో సమానుడవు, వెలుగులకూ అధిపతివి. వేదాలు తెలిసినవారు, అన్ని లోకాలలోని రసాలు నీవే అని తెలుసు.
త్వయా సమో న లోకేస్మిన్విద్యతే శిశిరాయుధః। క్షయవృద్ధీతవావ్యక్తేసాగరేచైవచాంబరే
ఓ శిశిర కిరణాల స్వామీ! ఈ లోకంలో నీవంటే సమానుడు లేరు. అవ్యక్తమైన waxing, waning, సముద్రంలో, ఆకాశంలో — ఎక్కడైనా నీవే ప్రబలుడు.
ప్రవర్తయస్యహోరాత్రాత్కాలం సంమోహయన్జగత్। లోకచ్ఛాయామయం లక్ష్మ తవాంకః శశవిగ్రహః
నువ్వు పగలు, రాత్రి ద్వారా కాలాన్ని నడిపిస్తూ, లోకాన్ని మాయలో ముంచుతావు. నీ శరీరంపై ఉన్న చంద్రబింబం లోకాల నీడతో ఏర్పడింది.
న విదుః సోమ తే మాయాం యే చ నక్షత్రయోనయః। త్వమాదిత్యపథాదూర్ధ్వం జ్యోతిషాం చోపరిస్థితః
నక్షత్రాలకు జనకులైనవారు కూడా నీ మాయను తెలుసుకోరు, సోమా. నువ్వు ఆదిత్యుని మార్గానికి పైన, వెలుగులన్నిటికంటే ఎత్తుగా ఉన్నవాడివి.
తమః ప్రోత్సార్య సహసా భాసయస్యఖిలం జగత్। శీతభానుర్హిమతనుర్జ్యోతిషామధిపః శశీ
నువ్వు చీకటిని ఒక్కసారిగా తొలగించి, మొత్తం లోకాన్ని ప్రకాశింపజేస్తావు. చల్లని కిరణాలవాడివి, మంచు శరీరమున్నవాడివి, వెలుగుల అధిపతివి, చంద్రుడవు.
అపి తత్కాలయోగాత్మా ఇజ్యో యజ్ఞరథోఽవ్యయః। ఓషధీశః క్రియాయోనిరపాం యోనిరనుష్ణగుః
నువ్వే కాలసంధానానికి ప్రాణం, ఎప్పటికీ నశించని వాడివి, యజ్ఞానికి రథంలా, మొక్కలకు అధిపతివి, క్రియలకు మూలం, నీళ్లకు ఉత్పత్తి స్థానం, వేడి లేని వాడివి.
శీతాంశురమృతాధారశ్చపలః శ్వేతవాహనః। త్వం కాంతిః కాంతవపుషాం త్వం సోమః సోమపాయినామ్
నీవు చల్లని కిరణాలవాడివి, అమృతానికి ఆధారమైనవాడివి, వేగంగా పోయే వాడివి, తెల్లని వాహనం కలవాడివి. అందమైనవారికి నీవే కాంతి, సోమపానం చేసే వారికి నీవే సోముడు.
సౌమ్యస్త్వం సర్వభూతానాం తిమిరఘ్నస్త్వమృక్షరాట్। తద్గచ్ఛ త్వం మహాసేన వరుణేన వరూథినా
నీవు అన్ని జీవులకు మృదువైనవాడివి, చీకటిని తొలగించే వాడివి, నక్షత్రాలకు రాజువి. అందువల్ల, మహాసేనుడు, వరుణుడు మరియు వారి సేనలతో కలిసి వెళ్ళు.
శమయస్వాసురీం మాయాం యయా దహ్యామహే రణే। సోమ ఉవాచ। యన్మాం వదసి యుద్ధార్థం దేవరాజవరప్రద
యుద్ధంలో మమ్మల్ని కాల్చుతున్న అసుర మాయను నువ్వు శాంతింపజేయి.
ఏష వర్షామి శిశిరం దైత్యమాయాపకర్షణం। ఏతాన్మే శీతనిర్దగ్ధాన్పశ్యస్వ హిమవేష్టితాన్
సోముడు ఇలా అన్నాడు: దేవతల రాజా, వరప్రదా! యుద్ధం కోసం నన్ను నీవు ఆదేశించినది—
తథా హిమకరోత్సృష్టాః సపాశా హిమవృష్టయః। వేష్టయంతి చ తాన్దైత్యాన్వాయుర్మేఘగణానివ
ఇప్పుడు నేను చల్లని వానను కురిపిస్తున్నాను, దైత్యుల మాయను తొలగిస్తున్నాను. వీరిని చూడు, మంచుతో కాలిపోయి, మంచుతో కప్పబడి ఉన్నారు.
తౌ పాశశీతాంశుధరౌ వరుణేందూ మహాబలౌ। జఘ్నతుర్హిమపాతైశ్చ పాశపాతైశ్చ దానవాన్
అలా, చంద్రుడు విడిచిన మంచు వానలు, పాశాలతో కలిసి, దైత్యులను చుట్టుముట్టాయి. అవి గాలివీచిన మేఘాలను చుట్టినట్లుగా ఉన్నాయి.
ద్వావంబునాథౌ సమరే తౌ పాశహిమయోధినౌ। మృధే చేరతురంభోభిః క్షుబ్ధావివ మహార్ణవౌ
విపరీత బలమున్న వరుణుడు, చంద్రుడు, పాశాలు, చల్లని కిరణాలు చేత పట్టుకుని, దానవులను మంచు వానలతో, పాశాలతో సంహరించారు.
తాభ్యామాపూరితం సర్వం తద్దానవబలం మహత్। జగత్సంవర్త్తకాంభోదైః ప్రవర్షైరివ సంవృతం
ఆ ఇద్దరు జలాధిపతులు, మంచు పాశాలతో, యుద్ధంలో మహా తరంగాలతో సంచరించారు. వారు కలకలలాడే రెండు మహాసముద్రాల్లా కనిపించారు.
తావుద్యతావంబునాథౌ శశాంకవరుణావుభౌ। శమయామాసతుస్తాం తు మాయాం దైత్యేన్ద్రనిర్మితాం
వారిద్దరి చేత, దానవుల మహాసేన మొత్తం ముంచబడింది. అది లోకాన్ని నాశనం చేసే మేఘాల వర్షంతో కప్పబడినట్లయింది.
శీతాంశుజాలనిర్దగ్ధాః పాశైశ్చాస్కందితా రణే। న శేకుశ్చలితుం దైత్యా విశిరస్కా ఇవాద్రయః
చంద్రుడు, వరుణుడు అనే ఆ ఇద్దరు జలాధిపతులు, దైత్యేంద్రుడు సృష్టించిన మాయను పూర్తిగా అదుపులోకి తెచ్చారు.
శీతాంశు నిహతాస్తే తు దైత్యాస్సర్వే నిపాతితాః। హిమప్లావిత సర్వాంగానిరూష్మాణ ఇవాగ్నయః
చంద్రుని కిరణాలతో కాలిపోయి, పాశాలతో బలహీనపడిన దైత్యులు యుద్ధంలో కదలలేకపోయారు. అవి శిఖరాలు లేని పర్వతాల్లా అయిపోయారు.
తేషాం తు దివి దైత్యానాం నిపతంతి శుభాని వై। విమానాని విచిత్రాణి నిపతంత్యుత్పతంతి చ
చంద్రుని ప్రభావంతో, ఆ దైత్యులు మంచుతో కప్పబడి, వేడి లేని అగ్నిలా, ఆకాశంలో నుండి కింద పడిపోయారు. వారి విమానాలు కూడా అక్కడక్కడా కూలిపోతూ, మళ్లీ పైకి లేచాయి.
తాన్పాశహస్తగ్రథితాన్ఛాదితాన్శీతరశ్మిభిః। మయో దదర్శ మాయావీ దానవాన్దివి దానవః
ఆ దైత్యులు పాశాలతో బంధించబడి, చల్లని చంద్రకాంతిలో కమ్మబడినవారిని, మాయలో నిపుణుడైన మయుడు ఆకాశంలో చూశాడు.
సశైలజాలాం వితతాం ఖడ్గపట్టసహాసినీమ్। పాదపోత్కరకూటస్థాం కందరాకీర్ణకాననాం
అతడు గొప్ప మాయను సృష్టించాడు. ఆ మాయలో పర్వతాలు, ఖడ్గాలు, కత్తులు అలంకరించబడి, పర్వత శిఖరాలపై నిలిచి, గుహలు, అడవులతో నిండిపోయి ఉంది.
సింహవ్యాఘ్రగణాకీర్ణాం నదద్భిర్దేవయూథపైః। ఈహామృగగణాకీర్ణాం పవనాఘూర్ణితద్ద్రుమామ్
ఆ మాయలో సింహాలు, పులులు గుంపులుగా తిరుగుతూ, దేవతల గుంపులు గర్జిస్తూ, అడవి జంతువులతో నిండిపోయి, గాలిలో చెట్లు ఊగిపోతున్నాయి.
నిర్మితాం స్వేన పుత్రేణ కూజంతీం దివికామగాం। ప్రథితాం పార్వతీం మాయాం ససృజే స సమంతతః
దేవతలకు ఇష్టమైన, ప్రతిధ్వనించే, పరవతీ అనే ప్రసిద్ధ మాయను తన కుమారుడితో మయుడు సృష్టించి, అన్ని వైపులా వ్యాపింపజేశాడు.
సాసిశబ్దైశ్శిలావర్షైః సంపతద్భిశ్చ పాదపైః। జఘాన దేవసంఘాంస్తే దానవానభ్యజీవయత్
ఆమె ఖడ్గాల శబ్దాలతో, రాళ్ళ వర్షంతో, పడిపోతున్న చెట్లతో దేవతల గుంపులను కొట్టింది. దానవులను మళ్లీ ప్రాణం పోసింది.
నైశాకరీ వారుణీ చ మాయే అంతర్హితే తదా। అభవద్ఘోరసంచారా పృథివీ పర్వతైరివ
ఆ సమయంలో చంద్రుని, వరుణుని మాయలు అంతరించిపోయాయి. భూమి పర్వతాలతో నిండినట్టు భయంకరంగా మారింది.
న చారుద్ధో ద్రుమగణైర్దేవో దృశ్యత కశ్చన। తదపధ్వస్తధనుషం భగ్నప్రహరణావిలమ్
చెట్ల గుంపులతో చుట్టుముట్టబడి, అక్కడ ఒక్క దేవుడూ కనిపించలేదు. వారి విల్లు విరిగిపోయి, ఆయుధాలు ధ్వంసమై, వారు అలజడిగా ఉన్నారు.