స్వర్గస్థమపి మాం బ్రహ్మన్క్షుత్పిపాసే ద్విజోత్తమ। అబాధేతాం భృశం చాహమభవం వ్యథితేంద్రియః
బ్రాహ్మణా! ఆ స్వర్గంలో ఉన్నా కూడా నాకు ఆకలి దాహాలు ఎక్కువగా బాధించాయి. నా ఇంద్రియాలు కూడా బాధపడ్డాయి.
తతస్త్రిభువనశ్రేష్ఠమవోచం వై పితామహమ్। భగవన్స్వర్గలోకోఽయం క్షుత్పిపాసా వివర్జితః
అప్పుడే త్రిభువనాలకు అధిపతిగా ఉన్న పితామహుడిని ఇలా అడిగాను: 'ప్రభూ! ఈ స్వర్గలోకంలో ఆకలి దాహాలు ఉండవని అంటారు.'
కస్యేయం కర్మణః పక్తిః క్షుత్పిపాసే యతో హి మే। ఆహారః కశ్చ మే దేవ బ్రూహి త్వం శ్రీపితామహ
‘ఈ ఆకలి దాహాలు నాకు ఎందుకు కలుగుతున్నాయి? ఏ కార్యానికి ఇది ఫలితంగా వచ్చింది? నా ఆహారం ఏమిటో చెప్పండి పితామహా!’
తతః పితామహః సమ్యక్చిరం ధ్యాత్వా మహామునే। మామువాచ తతో వాక్యం నాస్తి భోజ్యం స్వదేహజమ్
అప్పుడా పితామహుడు చాలా సేపు ధ్యానం చేసి ఇలా అన్నాడు: 'ఇక్కడ నీ శరీరాన్ని తప్ప మరొక ఆహారం లేదు.'
ౠతే తే స్వాని మాంసాని భక్షయ త్వం తు హి నిత్యశః। స్వశరీరం త్వయా పుష్టం కుర్వతా తప ఉత్తమమ్
'నీ మాంసాన్ని తప్ప నిత్యం మరేదీ తినకూడదు. నీ శరీరాన్ని పోషిస్తూ ఉన్నతమైన తపస్సు చేయాలి.'
నాదత్తం జాయతే తాత శ్వేత పశ్య మహీతలే। ఆగ్రహాద్భిక్షమాణాయ భిక్షాపి ప్రాణినే పురా
'శ్వేతా! భూమిపై ఇచ్చిన దానంలేని వస్తువు పుట్టదు. దానంగా అడిగినవానికి కూడా పట్టుదలతో మాత్రమే భిక్ష లభిస్తుంది.'
న హి దత్తా గృహే భ్రాంత్యా మోహాదతిథయే తదా। తేన స్వర్గగతస్యాపి క్షుత్పిపాసే తవాధునా
'ఇల్లులో అతిథికి మోహంతో లేదా తెలియక దానం ఇవ్వకపోతే, స్వర్గంలో ఉన్నా ఆకలి దాహాలు బాధిస్తాయి.'
స త్వం ప్రపుష్టమాహారైః స్వశరీరమనుత్తమమ్। భక్షయస్వ చ రాజేంద్ర సా తే తృప్తిర్భవిష్యతి1.36.
'కాబట్టి రాజా! మంచి ఆహారంతో నీ శరీరాన్ని బాగా పోషించి, దాన్ని తిను. అప్పుడు నీకు తృప్తి కలుగుతుంది.'
ఏవముక్తస్తతో దేవం బ్రహ్మాణమహముక్తవాన్। భక్షితే చ స్వకే దేహే పునరన్యన్న మే విభో
ఇలా బ్రహ్మదేవుడు చెప్పిన తరువాత, నేను ఇలా అడిగాను: 'ప్రభూ! నా శరీరాన్ని తిన్నాక నాకు ఇంకేం ఆహారం ఉండదు.'
క్షుధానివారణం నైవ దేహస్యాస్య వినౌదనం। ఖాదామి హ్యక్షయం దేవ ప్రియం మే న హి జాయతే
'ఈ శరీరానికి అన్నం లేకుండా ఆకలి తీరదు. నేను నా శరీరాన్ని తింటున్నా, దాంతో నాకు ఆనందం కలగడం లేదు.'
తతోబ్రవీత్పునర్బ్రహ్మా తవ దేహోఽక్షయః కృతః। దినేదినే తే పుష్టాత్మా శవః శ్వేత భవిష్యతి
అప్పుడూ బ్రహ్మా మళ్లీ ఇలా అన్నాడు: నీ శరీరం ఇకపై నాశనం కాకుండా చేశాను. ప్రతి రోజూ నీ ప్రాణశక్తి బలపడుతుంది, నీ శవం తెల్లగా మారుతుంది.
యావద్వర్షశతం పూర్ణం స్వమాంసం ఖాద భో నృప। యదాగచ్ఛతి చాగస్త్యః శ్వేతారణ్యం మహాతపాః
ఓ రాజా! నూరు సంవత్సరాలు నీవు నీ మాంసాన్ని తినాలి. ఆ తర్వాత మహాతపస్వి అగస్త్యుడు శ్వేతారణ్యంలోకి వచ్చినప్పుడు—
భగవానతిదుర్ధర్షస్తదా కృచ్ఛ్రాద్విమోక్ష్యసే। స హి తారయితుం శక్తః సేంద్రానపి సురాసురాన్
అప్పుడు ఆ మహాశక్తిమంతుడు నిన్ను ఈ కష్టం నుంచి విముక్తి చేస్తాడు. ఎందుకంటే అతడు ఇంద్రుడు సహా దేవతలు, దానవులను కూడా రక్షించగలడు.
ఆహారం కుత్సితం చేమం రాజర్షే కిం పునస్తవ। సురకార్యం మహత్తేన సుకృతం తు మహాత్మనా
ఓ రాజర్షీ! ఈ ఆహారం నీకు తక్కువదే అయినా, నీకు అది ఏమిటి? ఆ మహాత్ముడు దేవతల కోసం గొప్ప పని చేశాడు, మంచి కార్యాన్ని సాధించాడు.
ఉదధిం నిర్జలం కృత్వా దానవాశ్చ నిపాతితాః। వింధ్యశ్చాదిత్యవిద్వేషాద్వర్ధమానో నివారితః
అతడు సముద్రాన్ని ఎండిపోయేలా చేశాడు, దానవులను సంహరించాడు. సూర్యునిపై ద్వేషంతో పెరుగుతున్న వింధ్యను కూడా ఆపేశాడు.
లంబమానా మహీ చైషా గురుత్వేనాధివాసితా। దక్షిణా దిగ్దివం యాతా త్రైలాక్యం విషమస్థితమ్
ఈ భూమి భారంతో దిగజారిపోతూ దక్షిణ దిక్కుకు వెళ్లిపోయింది. మూడు లోకాలు కూడా ప్రమాదంలో పడిపోయాయి.
మయా గత్వా సురైః సార్ద్ధం ప్రేషితో దక్షిణాం దిశమ్। సమాం కురు మహాభాగ గురుత్వేన జగత్సమమ్
నేను దేవతలతో కలిసి వెళ్లి, అతడిని దక్షిణ దిశకు పంపాను. ఓ భాగ్యశాలి! లోకాన్ని సమంగా, సమతుల్యంగా చేయమని చెప్పాను.
ఏవం చ తేన మునినా స్థిత్వా సర్వా ధరా సమా। కృతా రాజేంద్ర మునినా ఏవమద్యాపి దృశ్యతే
అలా ఆ ముని వల్ల భూమంతా సమంగా మారింది. ఓ రాజేంద్రా! ఆ ముని చేసిన పనివల్ల ఇప్పటికీ అది అలాగే కనిపిస్తోంది.
సోహం భగవత శ్రుత్వా దేవదేవస్య భాషితమ్। భుంజే చ కుత్సితాహారం స్వశరీరమనుత్తమమ్
దేవదేవుడైన భగవంతుని మాటలు విని, నేను నా శరీరాన్ని, ఈ తక్కువ ఆహారాన్ని తింటూ జీవిస్తున్నాను.
పూర్ణం వర్షశతం చాద్య భోజనం కుత్సితం చ మే। క్షయం నాభ్యేతి తద్విప్ర తృప్తిశ్చాపి మమోత్తమా
ఇప్పటికే నూరు సంవత్సరాలుగా ఈ తక్కువ ఆహారమే నాకు భోజనం. అయినా నా శరీరం తగ్గడం లేదు, నాకు అత్యంత తృప్తి కలుగుతోంది.
తం మునిం కృచ్ఛ్రసన్తప్తశ్చింతయామి దివానిశమ్। కదా వై దర్శనం మహ్యం స మునిర్దాస్యతే వనే
ఈ కష్టాలలో బాధపడుతూ, ఆ మునిని రాత్రింబవళ్ళూ ఆలోచిస్తూ ఉన్నాను. అతడు ఎప్పుడు అడవిలో నాకు దర్శనం ఇస్తాడో అని ఎదురుచూస్తున్నాను.
ఏవం మే చింతయానస్య గతం వర్షశతన్త్విహ। సోగస్త్యో హి గతిర్బ్రహ్మన్మునిర్మే భవితా ధ్రువం
ఇలా ఆలోచిస్తూ నాకింకా నూరు సంవత్సరాలు గడిచిపోయాయి. అగస్త్యుడే నాకు ఆశ్రయం, ఓ బ్రహ్మన్! నా ముని తప్పక వస్తాడు.
న గతిర్భవితా మహ్యం కుంభయోనిమృతే ద్విజమ్। శ్రుత్వేత్థం భాషితం రామ దృష్ట్వాహారం చ కుత్సితమ్
కుంభయోని లేకపోతే నాకు విముక్తి లేదు, ఓ ద్విజా! ఇలా మాటలు విని, ఆ తక్కువ ఆహారాన్ని చూసి—
కృపయా పరయా యుక్తస్తం నృపం స్వర్గగామినమ్। కరోమ్యహం సుధాభోజ్యం నాశయామి చ కుత్సితమ్
పరమమైన కరుణతో నిండిన నేను, ఆ స్వర్గానికి వెళ్లే రాజును అమృతాన్ని తినిపించి, ఆ తక్కువ ఆహారాన్ని తొలగిస్తాను.
చిన్తయన్నిత్యవోచం తమగస్త్యః కిం కరిష్యతి। అహమేతత్కుత్సితం తే నాశయామి మహామతే
ఎప్పుడూ ఆలోచిస్తూ, అగస్త్యుడు ఏమి చేస్తాడో అని అనుకున్నాను. ఓ మహామతి! నీ తక్కువ ఆహారాన్ని నేను తొలగిస్తాను.
ఈప్సితం ప్రార్థయస్వాస్మాన్మనః ప్రీతికరం పరమ్। స స్వర్గీ మాం తతః ప్రాహ కథం బ్రహ్మవచోన్యథా
నీకు మనసుకు ఆనందాన్ని ఇచ్చే దేనినైనా నన్ను అడుగు. అప్పుడు స్వర్గానికి వెళ్లే వాడు ఇలా అన్నాడు: బ్రహ్మా మాటలు వేరేలా ఎలా మారుతాయి?
కర్తుం మునే మయా శక్యం న చాన్యస్తారయిష్యతి। ౠతే వై కుంభయోనిం తం మైత్రావరుణసంభవమ్
ఓ మునీ! నేను చేయగలను, మరొకరు రక్షించలేరు. మైత్రావరుణుని నుంచి పుట్టిన కుంభయోని తప్ప ఇంకెవ్వరూ కాదు.
అపృష్టోపి మయా బ్రహ్మన్నేవమూచే పితామహః। ఏవం బ్రువాణం తం శ్వేతముక్తవానహమస్మి సః
ఓ బ్రహ్మన్! నేను అడగకపోయినా పితామహుడు ఇలా అన్నాడు. అలా మాట్లాడుతున్న శ్వేతునికి నేను ఇలా చెప్పాను: 'ఆ వాడే నేనే.'
ఆగతస్తవ భాగ్యేన దృష్టోహం నాత్ర సంశయః। తతః స్వర్గీ స మాం జ్ఞాత్వా దండవత్పతితో భువి
నీ అదృష్టంతో నేను వచ్చాను, నన్ను చూచావు — ఇందులో ఎలాంటి సందేహం లేదు. అందుకే, నన్ను స్వర్గానికి పోవాల్సిన వాడిగా తెలుసుకుని, అతను నేలపై దండవత్ప్రణామం చేశాడు.
తముత్థాప్య తతో రామాబ్రవం కిం తే కరోమ్యహమ్। రాజోవాచ। ఆహారాత్కుత్సితాద్బ్రహ్మంస్తారయస్వాద్య దుష్కృతాత్
అతన్ని లేపి, నేను ఇలా అడిగాను: 'రామా, నీకు నేను ఏమి చేయాలి?' రాజు ఇలా అన్నాడు: 'బ్రాహ్మణా, నేను చెడు ఆహారం తీసుకున్న పాపం నుండి నన్ను ఈ రోజు రక్షించు.'