అప్పుడు యుద్ధరంగంలో ఘోరమైన సంగ్రామం ముదిరింది. ధైర్యవంతులైన యోధులు, గజాలు, అశ్వాలు, మానవులు, వీరులు—వీరిలో అందరినీ బాణాలు తాకుతున్నాయి, కానీ ఎవరూ విల్లు ఎక్కించడమో, వదిలిపెట్టడమో చూడలేకపోయారు. భూమి అంతా ముకుటాలు, కుండలాలు ధరించిన మహావీరులతో నిండిపోయింది. వీరందరూ విల్లు, బాణాలు పట్టుకుని, కోపంతో పెదవులను కొరికుకుంటూ యుద్ధానికి సిద్ధమయ్యారు. ఆ సమయంలో, ఆయుధాల్లో నిపుణులైన ఇద్దరు గర్వంతో కూడిన మహావీరులు పరస్పరం యుద్ధంలో మునిగిపోయారు. వారి పోరాటం దేవతలకే ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించేలా ఉగ్రంగా మారింది. బాణాల ప్రవాహాల మధ్య ఆకాశం కనబడకుండా పోయింది; వీరుల సమూహాలు చీలిపోయాయి. అప్పుడు శత్రువులను సంహరించడంలో ప్రసిద్ధుడైన లక్ష్మీనిధి, బలమైన, పదునైన అనేక బాణాలను తన విల్లుపై ఎక్కించాడు. అంతలో, సుకేతు అనే వీరుడు నాలుగు బాణాలతో లక్ష్మీనిధి అశ్వాలను సంహరించాడు; మరొక బాణంతో అతడు నవ్వుతూ రథధ్వజాన్ని కూల్చేశాడు. ఇంకొక బాణంతో రథసారథిని తలచేసి నేలపై పడేసాడు; మరొక బాణంతో విల్లు తెగిపోయింది. తర్వాత, వేగవంతుడైన రాజు ఒక్క బాణంతో సుకేతును హృదయంలో గాయపరిచాడు. ఈ అద్భుతాన్ని చూసిన యోధులందరూ ఆశ్చర్యచకితులయ్యారు. సుకేతు తన విల్లు, రథం, అశ్వాలు, రథసారథిని కోల్పోయిన తరువాత, ఒక గొప్ప గదను పట్టుకుని యుద్ధానికి ఉత్సాహంగా ముందుకు వచ్చాడు. అతడిని గదయుద్ధంలో నిపుణుడని గుర్తించిన లక్ష్మీనిధి కూడా తన రథం దిగాడు. అతడు సంపూర్ణంగా ఇనుముతో తయారైన, బంగారంతో అలంకరించబడిన, ప్రకాశవంతమైన మహా గదను పట్టుకున్నాడు. కోపంతో మండిపడిన లక్ష్మీనిధి, ఆ గదను సుకేతు ఛాతిపై ఉరిమి కొట్టాడు. అది వజ్రంలా, అగ్నిలా మిన్నగా మిన్నగా మెరిసింది. కానీ, ఆ గద దెబ్బ తగిలినా సుకేతు కదలలేదు; చిన్న పిల్లవాడు పూలహారంతో మత్తుగొన్న ఏనుగును కొట్టినట్టు అతడు నిలబడ్డాడు. అప్పుడు సుకేతు లక్ష్మీనిధిని చూచి, ‘‘యుద్ధంలో నిజమైన వీరుడవైతే, నా ఒక దెబ్బను తట్టుకోగలవా?’’ అని సవాలు చేశాడు. వెంటనే అతడు తన గదతో లక్ష్మీనిధిని నుదిటిపై బలంగా కొట్టాడు. ఆ దెబ్బతో లక్ష్మీనిధి నుదిటి నుండి రక్తం ప్రవహించింది, అతడు మరింత కోపంగా మారాడు. తర్వాత లక్ష్మీనిధి తన గదను అతని తలపై పటాపంచలు చేశాడు; సుకేతు కూడా అతని భుజంపై గదను గట్టిగా కొట్టాడు. ఇలా ఇద్దరూ కోపంతో మండిపడి, గదయుద్ధంలో నైపుణ్యంతో పరస్పరం పోరాడారు. ఇద్దరూ ఎదుటివాడిని సంహరించాలనే సంకల్పంతో, ఎవ్వరూ వెనక్కి తగిలారు, ఎవ్వరూ పైచేయి సాధించలేకపోయారు. వీళ్లిద్దరి తల, నుదిటి, భుజాలు, హృదయం, శరీరమంతా రక్తప్రవాహంతో నిండిపోయింది. లక్ష్మీనిధి మళ్లీ కోపంతో తన గదను పైకి ఎత్తి, రాజు తమ్ముడి హృదయాన్ని కొట్టేందుకు ముందుకు దూసుకెళ్లాడు. అతడిని చూస్తూ, రాజు తమ్ముడు తన శక్తినంతా కూడగట్టి ఎదురుగా దూసుకొచ్చాడు. లక్ష్మీనిధి విసిరిన గదను రాజు తమ్ముడు చేతితో పట్టుకుని, అదే గదతో అతని హృదయాన్ని గట్టిగా కొట్టాడు. తన గదను ప్రత్యర్థి పట్టేసినట్టు చూసిన లక్ష్మీనిధి, ఇప్పుడు పిడికెడు యుద్ధానికి సిద్ధమయ్యాడు. రాజు తమ్ముడు కోపంతో అతన్ని చేతులతో పట్టుకుని, యుద్ధ నైపుణ్యంతో పోరాడాడు. లక్ష్మీనిధి తన ముష్టితో అతని ఛాతిపై గట్టిగా కొట్టాడు; వెంటనే మరొకడు తన ముష్టిని పైకి ఎత్తి, లక్ష్మీనిధి తలపై బలంగా కొట్టాడు. ఇద్దరూ వజ్రంలా గట్టి ముష్టులతో, బలమైన తాపట్లతో, పెదవులను కోరికుకుంటూ పరస్పరం కొట్టుకున్నారు. ముష్టి ముష్టికి, పంటి పంటికి, జుట్టు జుట్టుకు, గోరు గోరుకు తాకుతూ, ఇద్దరి మధ్య hair-raising, ఉల్లాసకరమైన యుద్ధం జరిగింది. కోపంతో రాజు తమ్ముడు లక్ష్మీనిధిని పట్టుకుని, వదిలిపెట్టి నేలపై పడేశాడు. లక్ష్మీనిధి కూడా అతన్ని పట్టుకుని, వందసార్లు తిప్పి, ఏనుగు మీద పడేశాడు. ఆయన నేలపై పడిపోయి, క్షణంలోనే జ్ఞానం తెచ్చుకుని, మళ్లీ వేగంగా పైకి ఎగిరి, లక్ష్మీనిధిని గాల్లో తిప్పాడు. ఇద్దరూ మళ్లీ పాదంతో పాదం, చేతితో చెయ్యి, ఛాతితో ఛాతి, ముఖంతో ముఖం తాకుతూ, ప్రాణహితంగా పోరాడారు. చివరికి, పరస్పరం సంహారానికి సంకల్పించి, ఇద్దరూ అచేతనంగా పడిపోయారు. దీన్ని చూసిన వేలాది మంది ఆశ్చర్యంతో ‘‘భాగ్యవంతుడవు రాజా లక్ష్మీనిధి, శక్తిశాలి రాజు తమ్ముడు కూడా భాగ్యవంతుడే’’ అని ప్రశంసించారు. ఇంతలో శేషుడు ఇలా చెప్పాడు—చిత్రాంగుడు తన రథంపై నిలబడి, గరడగరడ మేఘాలా నాదంతో గంభీరంగా గళం విప్పాడు. అతడు మహావీరుడిగా ప్రకాశిస్తూ, తన సైన్యాన్ని వరాహమూర్తి సముద్రాన్ని లేపినట్టు ముందుకు నడిపించాడు. తన గట్టి విల్లు తీయగా, అది మేఘాలా మేలిమి నాదం చేస్తున్నట్టు వినిపించింది. అతడు పదునైన బాణాలను శత్రు వర్గాలపై వదిలాడు; అవి శత్రువులను దహించాయి. ఆ బాణాల దెబ్బలకు వీరులు గాయపడి, ముకుటాలు, కవచాలు ధరించి, పళ్ళను గట్టిగా కరచేసుకుని నేలపై పడ్డారు. యుద్ధం ముదురుతున్న సమయంలో పుష్కలుడు, రత్నాలతో అలంకరించబడిన విల్లును పట్టుకుని, శత్రువులను భయపెట్టేలా యుద్ధానికి ముందుకు వచ్చాడు. వారి సంధానం చూడటానికి అద్భుతంగా ఉంది—పురాతన కాలంలో స్కందుడు, తారకుడి యుద్ధంలా. పుష్కలుడు వేగంగా తన విల్లు ఎక్కించి, బాగా జతపడ్డ బాణాలతో చిత్రాంగుడిని వెంటనే కొట్టాడు. చిత్రాంగుడు కూడా కోపంతో తన విల్లు పట్టుకుని, యుద్ధమధ్యంలో పదునైన బాణాలను వరుసగా వదిలాడు. ఇలా, మహాయుద్ధం భయానకంగా, అద్భుతంగా కొనసాగింది.